Novel & Cerita Another Memories To Keep

sabad naman ni Clifford. “Could it be RetroX?” sabi ni Wade. "Yes, it is possible King, We think their new drug, that RetroX, produces retrograde amnesia; it selectively wipes out memories from a certain window of the past, with the most recent events being the most vulnerable." paliwanag ng kausap nito. Ganon na lamang ang pagtiim ng mga bagang ng mga kapatid ni Eachen.

Nakahalukipkip siya at nakatingin sa tatlo, nakasabit sa leeg niya ang kaniyang camera. "I think memories are more important than photos." sambit ni lucas. "But photos can be a memory holder, when you see a picture it can remind you of that certain memory." sabi ni salem. "Yeah yeah but i think memories inside your hippocampus, neocortex, and amygdala are more precious." saad ni lucas. Nagulat na lang din ako sa sinabi ni lucas. Ano raw? Hippopotamus? cortex? amigdala? Potangna nagmumukha akong bobo rito sa gitna nila!

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

Totoo. Pero ngayon, sa kasalukuyan, wala na 'yon. Isa na lang siyang memoryang bumabalik... hindi para saktan, kundi para paalalahanang minsan, may nagmahal din. At minsan, may nasaktan din. Pinindot niya ang “archive.” Hindi delete. Hindi share. Hindi rin like. Archive.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

"Yes. Kaya kong tulungan kang ma-access ang ilang memories. Kaya kong ipakita sa'yo ang mga bagay na matagal nang nakatago, pero hindi ko 'yon gagawin nang hindi mo malinaw na pinipili. Hindi dahil ayaw kitang tulungan, kundi dahil alam kong may mga alaala na hindi lang basta masakit. May mga memory na kayang baguhin kung paano mo tinitignan ang sarili mo, ang mga taong mahalaga sa'yo, at ang buong buhay na binuo mo pagkatapos." Napahinto siya. "Then why haven't you? Kung kaya mo pala, bakit hinayaan mong magdusa ako sa confusion? Bakit hinayaan mong paulit-ulit akong makaramdam ng familiarity without knowing where it came from?" "Because remembering is your choice hindi ko pwedeng gamitin a

palusot niya. “That’s impossible. Ikinasal ka lang ay tila nagka-amnesia ka na.” Napabuga siya ng hangin. “Ano kasi, nagkaroon ako ng uri ng amnesia na may nakalimutan akong ibang memories. Ilang beses kasi akong hinimatay noon at nabagok ang ulo ko. My parents didn’t tell me some part of those memories because they aren’t even aware of some part of my past. Can you please help me recall those memories?” Nagdrama na siya.

"That is precisely why you don't understand." --- "Then explain." Sabi ni Elias. --- Tahimik ang babae. Pagkatapos ay itinuro niya ang floor. "The thing beneath this chamber isn't a monster." --- Mikayla stared at her. --- "It's a memory." --- "A memory?" --- "Yes." --- Tumingin siya sa four heirs. "The original Covenant preserved the memories of every Keeper." --- "And?" --- "The memories became conscious." --- Natahimik ang lahat.

I was delighted that the weather cooperated today because I couldn’t imagine visiting them on a rainy day. “Well… we can distinguish what is right and wrong when we have memories. We can recall where we made mistakes and learn from them,” Marcus stated that brought me back to reality. He paused for a second, I saw his lips tremble when he attempted to talk again. “We can't remember everything, but the ones that evoke strong emotions are the ones that stay with us the longest.” I nodded. “I think so, too…”

Ngunit gaya ng inaasahan, mas lalo lamang lumakas ang mga ito. Ang mukha ng babaeng matagal na niyang pilit kinakalimutan ay muling sumagi sa kanyang alaala—ang ngiti, ang boses, at ang mga sandaling hindi sana nangyari. Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao at napabuntong-hininga. “Ang tanga mo, Robbie…” bulong niya sa sarili.