Another Memories To Keep Novels & Stories

sabad naman ni Clifford. “Could it be RetroX?” sabi ni Wade. "Yes, it is possible King, We think their new drug, that RetroX, produces retrograde amnesia; it selectively wipes out memories from a certain window of the past, with the most recent events being the most vulnerable." paliwanag ng kausap nito. Ganon na lamang ang pagtiim ng mga bagang ng mga kapatid ni Eachen.

Nakahalukipkip siya at nakatingin sa tatlo, nakasabit sa leeg niya ang kaniyang camera. "I think memories are more important than photos." sambit ni lucas. "But photos can be a memory holder, when you see a picture it can remind you of that certain memory." sabi ni salem. "Yeah yeah but i think memories inside your hippocampus, neocortex, and amygdala are more precious." saad ni lucas. Nagulat na lang din ako sa sinabi ni lucas. Ano raw? Hippopotamus? cortex? amigdala? Potangna nagmumukha akong bobo rito sa gitna nila!

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

Totoo. Pero ngayon, sa kasalukuyan, wala na 'yon. Isa na lang siyang memoryang bumabalik... hindi para saktan, kundi para paalalahanang minsan, may nagmahal din. At minsan, may nasaktan din. Pinindot niya ang “archive.” Hindi delete. Hindi share. Hindi rin like. Archive.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Ngunit gaya ng inaasahan, mas lalo lamang lumakas ang mga ito. Ang mukha ng babaeng matagal na niyang pilit kinakalimutan ay muling sumagi sa kanyang alaala—ang ngiti, ang boses, at ang mga sandaling hindi sana nangyari. Mariin niyang kinuyom ang kanyang kamao at napabuntong-hininga. “Ang tanga mo, Robbie…” bulong niya sa sarili.

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

putol nito ulit sa kanya. "W-what?" naguguluhang tanong niya, pabulong. "I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart."

Pakiramdam niya ay huminto sa pagtibok ang kaniyang puso. Images of when she and Gene first met at the grocery store almost twenty five years ago came to her mind. Sunud-sunod na pumasok sa isip niya ang mga imahe na magkasama sila ni Gene sa nakalipas na mga taon; All the happy memories, the sad moments, and the bittersweet ones, too. And people say that when images of one's lifetime showed in one's vision, they meant one thing. Death was coming.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”