Romans & histoires Anya And Damian

aniya rito. "Order na tayo?" "Sige." Nag order na sila ng food at nagsimula ng kumain. Nagkwentuhan sila ng tungkol sa kahit anong bagay lang. Mostly ang mga shineshare ni Damien ay tungkol sa trabaho niya at hindi naman maiwasang mapahanga ni Amanda dahil hands on talaga ito doon kahit na hindi naman iyon gaanong kalaki o kasikat. Nakikinig lang siya rito at minsan ay nagsheshare rin ng kung ano.

Mahinang paalam niya dito sabay tayo. “Can I take you home?” pahabol nitong tanong. Tumigil naman siya saglit sa akmang pag-alis at muling tumingin dito. “Hindi pwede eh. may na sundo kasi sa’ken. Sige bye.” Mabilis na siyang umalis ng cafeteria at hindi na muling nilingon ang lalaki. Simula kasi ng umalis si Damian 6 months ago ay ngayon lang meron nag lakas loob muli na lumapit sa kanya at magpakilala.

Dali-dali akong ngpunas bago bumaba nakakahiya dahil hinintay talaga nila ako sa hapag kainan,tahimik kaming kumakain pero ang mata ko nakabantay talaga sa katulong nila Mabel pala ang pangalan ng malanding ito at panay talaga ang lapit niya kay kuya Edward grabe talaga ang kupal hindi na nahiya nasa harapan pa naman si ate Jean at tahimik lang na kumakain. "Nanny let's swim together in the pool" biglang sabat ni Damian na abot tenga pa ang ngisi na ewan ko ba bakit parang may nakikita akong pagnanasa sa ngiti niya. "ah eh Damian wala kasing swimsuit si Nanny tsaka hindi rin ako marunong lumangoy" pagdadahilan ko

Tahimik lang kami sa kotse, pero ako, ang daming iniisip. So Damian pala pangalan niya. Damian Cruz. Mukhang rich na rich talaga pangalan pa lang, parang may sariling kumpanya. Pero bakit ako? Bakit ako ang napili niyang maging fake girlfriend? At higit sa lahat—bakit feeling ko, kahit anong pilit kong iwas, mapapasubo talaga ako sa mundong ginagalawan niya? At isang bagay lang ang malinaw, kahit gaano siya kalamig, hindi ko kayang isnabin ang presensya niya.

At hindi ko alam kung bakit ako ang nasa gitna ng tensyon na ito ngayon. “So, Amanda,” sabi ni Damian habang lumalapit pa. “You look stunning tonight. Corporate elegance suits you.” Sabay ngiti na mas lalong nagpatibok ng aking puso. I felt my cheeks warm. Hindi sa kilig kundi dahil naramdaman ko ang pag-igting ng postura ni Lucas sa tabi ko. Ano na ba ang nangyayari ngayon parang noong nakaraan lang ay wala naman paki alam si Lucas saakin. Minsa’y nakasama ko na si Damian sa Birthday ni Marnella ay wala naman siyang sinabi. Ngunit ngayon ibang Lucas ata ang kasama ko.

sagot ko. “Damian hates horses. You must be a fresh sight.” “Well, I’m not here to impress him.” “Good,” he said. “Because you impress me.” Napatawa ako ng konti. “You flirt too easily.” “At least I’m honest.” Pagbalik namin, naroon na si Damian sa harap ng barn, nakasandal sa poste, braso’y naka-cross at ang mga mata’y halos nag-aapoy. “I want to talk to my wife. Alone,” sabi niya kay Angelo.

Sobrang tagal na pala. "I will go now and by the way, my name is Damian. Nice meeting you Nahara," huling kataga nito bago umayos ng higa. Pinagmasdan niya ang unti unting pagpikit ng mga mata nito hanggang sa naging payapa ang paghinga ng lalaki. Kung ganito si Rain noong kabataan niya, siguro may malalim na rason kung bakit siya naging bugnutin ngayon…

Ang design ni Damian ay simple, ngunit may integrity—matibay, sustainable, at may social impact. Ang aral na ito ay nagpalalim sa partnership nina Rafael at Lia. Ang kanilang passion ay hindi lamang para sa isa't isa, kundi sa passion na kanilang ibinahagi sa mundo. Ang kanilang intimacy ay nanggaling sa pagkakita sa kanilang shared vision na nagiging realidad sa pamamagitan ng kanilang anak.

sagot ni Damian habang tumatawa dahil pilit na isinusubsob ni Liam ang kamay niya sa bibig nito. Maya-maya, nagsimulang humiling si Liam sa dibdib ko. Pilit niyang hinahatak ang suot kong crop top. "Hungry na siya," sabi ko, sinusubukang ayusin ang damit ko. Damian smirked, his eyes darkening as they lingered on my chest. "Or he’s probably just distracted by how big your breasts are. Can't blame the kid, they're gorgeous." Uminit ang pisngi ko. "Damian, stop it. Hindi sila distracting."

Paminsan-minsan ay hinahalikan niya ang balikat ko, at tumatawa kami sa mga simpleng bagay. “Finally,” bulong ni Damian sa tenga ko habang hinahaplos ang bewang ko. “You’re all mine tonight.” Napapikit lang ako, ninanamnam ang sandaling wala kaming iniisip kundi ang isa’t isa… at ang pagnanasa na kumakain sa aming dalawa. Pero biglang nag-vibrate ang phone ko sa mesa. Hindi ko sana papansinin, pero sunod-sunod ang ring.