Atlas Shrugged Book Mga Nobela at Kwento

biglang sabat ni Jared at bahagya pang lumapit sa kanilang dalawa. “Ito na lang ang natatanging paraan na naiisip ko para mapatunayan na tama ako at nagsisinungaling ang kapatid ko, Atlas,” seryosong sambit nito sa kanya at tiningnan siya ng tuwid sa mga mata. “And what is it?” taas-kilay niyang tanong dito. “Bakit hindi natin subukan na itaas ang damit niya at tingnan kung totoo nga bang totoong “tiyan” ang nandiyan at hindi peke?” sambit nito, pero nasa kapatid ang mga tingin.

I forced myself to look at him, pero ang isip ko, ramdam ko ang titig ni Enzo. “You two should be more subtle,” Atlas murmured near my ear, voice light pero seryoso. “Marcelo doesn’t miss much.” I forced a smile for the camera as the photographer resumed. “I don’t know what you’re talking about.” Atlas chuckled softly. “Sure. Just… watch your back, Amara. This island loves a good scandal.” The rest of the shoot passed in a blur. I smiled. I posed. I pretended to look at Atlas like he was the center of my world.

"I also remember that you haven't eaten. Even billionaires need fuel, or do you run on pure arrogance?" Atlas froze. No one talked to him like that. His employees trembled his rivals plotted. But this girl from the province, with her messy hair and defiant eyes, looked at him like he was just a man. He took a step toward me, his presence looming, filling the space between us with a sudden, electric heat. "You're bold for someone whose future depends on my signature," he whispered, pinning me against the mahogany bookshelf. I didn’t flinch. I reached out, my fingers tentatively brushing the cold silk of his tie. "You bought my time, Atlas. You didn't buy my fear."

she laugh confidently and sakto na bumukas ang pinto ng opisina nya "Itong bunganga na ito ay nag paligaya ng Bilyonaryo. Huwag ka!" her cousin cover her mouth and smile awkwardly to me "Please bare with her, she's getting insane kasi iniwan ng fiance-ARAY KO ATHANASIA!" mas nag kagulo na sa office at nag babatuhan na ang mag pinsan at hindi pa naman ako natatamaan. Ang gulo nilang dalawa "Tapos mong mawala ng tatlong buwan puro kabastusan lalabas sa bibig mo Thana, mahiya ka nga sa bisita mo"

Binati parin niya ito ng ngiti… Saka umiling. “Paano yan Atlas kailangan namin pahalagaan ang mga natitira niyang araw. Alam mo naman ang situation niya. Pero mayroong kaming itatanong sayo…” Ngumiti ulit si Atlas. “If it is all about corporate stuff, I will oblige to comply.” “Hmmm. Masasabi naming oo, tungkol ito sa dalagang nakilala ni Gabrie.” Lalong lumaki ang ngiti ni Atlas ngunit, “About that Sir I take an oath not to reveal anything regarding that matter.”

Naramdaman ko ang isang tela na ipinatong ni Atlas sa aking balikat. "Isuot mo 'yan at kumilos ka sa kung anong nararapat. Huwag mong ipahalata na ngangayon ka pa lang nakarating sa Regno," turan ni Atlas. Walang pagdadalawang isip na isinuot ko na ang balabal na ibinigay n'ya na may kasamang hood. Idineristo ko ang aking upo at seryosong humarap sa aming dinaraanan.

Tumango ako saka mabilis na sinunod ang utos. Kinukurot ko ang aking daliri habang papalapit sa kwarto. Alam kong sinusundan ng bisita ang bawat galaw ko. Hindi ako pwedeng magkamali. Mabuti na lang dahil bumukas ang pinto bago pa ako kumatok. Bumungad sa akin ang mukha ni Atlas. His hair were in a beautiful mess. Only that his polo shirt is not properly buttoned down. Gusto kong ayusin pero nahihiya akong hawakan siya lalo at may nanonood sa amin.

tila naiinis na sambit ni Melody. Natawa na lamang ako saka binitawan ang hawak kong libro at inilapag iyon sa small table. Hinawakan ko ang kaniyang kamay saka iyon hinalikan. Mukhang pinoproblema niya masyado ang pananatili ni Atlas dito. “Bakit ba? Wala namang masama sa sinabi ko, ah? Hindi ba't ayaw mong umalis si Atlas?”

Sabay hagikhik niya. Atlas' right eyebrow rose up then shook his head but I saw how a small smile escaped on his lips. "So, shall we start?" Tumango kami bago sinabi ang pakay namin. "Uhmm, Atlas gusto sana naming huminto muna sa pagiging volunteer. You know, we are getting near to our finish line and we decided to just focus on our studies first." Mahabang paliwanag ko.

ani Atlas sa kanyang tabi, nilaro-laro pa ang kamay niya gamit ang dalawang kamay nito. Agad siyang bumaling sa kanyang likuran at hinanap si Rosa sa manipis na kumpol ng mga tao sa ilalim ng isang puno. Doon muna ito mananatili dahil limitado lang ang mga pwedeng pumasok sa loob. Nang makita niya ito, agad niya itong sinenyasan na lumapit. Paglapit nito, agad niyang sinabi ang problema ni Atlas. Agad naman nitong inakay ang anak niya palayo.