B Silent Words Novels & Stories

Nanlalambot ang tuhod, walang magawa. Clinton slowly looked down at Cathy—isang basura sa kanyang paningin, at sa bawat salitang hindi niya masabi, mas lalo lamang siya nitong kinamumuhian. “You don’t deserve to speak. So I silenced you. And if I hear one more disgusting word from your mouth, I’ll have it sewn shut permanently. I’m not even kidding.”

Baling ko kay Western Union na walang emosyong nakatingin sa akin. "Hindi mo ba alam 'yong kasabihan na, 'Silent means Yes'?" Singit na naman ni Ace kaya natigilan ako S-syempre, alam ko ang kasabihan na 'yon. Pero hindi ako maniniwala sa kanya hanggat hindi si Western Union ang nagsabi no'n mismo. "Magc-cr lang ako." Walang emosyong turan ni Western Union tsaka tumayo at nagsimulang lumakad palayo sa amin

pagbabanta ko pa dito. Hindi ito nagsalita, ngunit halata na galit ito sa pagbabanta ko dito. Kuyom ang kamao nitong nasa ibabaw ng lamesa. "Silent means you agreed," sabi ko pa ng hindi siya nagsalita. "Good then, Belle. Magkakasundo tayo kung magiging masunurin ka." nakangisi ko pang sabi dito kahit na napakatalim na ng mga mata nitong nakatingin sa akin.

Ayan na naman 'yung titig niya sa akin, matagal na titig na alam kong walang sagot na kasunod. Pilit akong napangiti. "Okay lang na hindi mo ako gusto, maiintindihan ko.", I said hiding the bitterness in my voice. Hindi na ako makatingin sa kanya ng deretso, sabi nila silence means yes pero para saan ang silence na 'yun? Sa tanong ba na "gusto mo ba rin ba ako?" o sa tanong na "hindi mo ba ako gusto?" Nginitian ko ulit siya ng pilit,

it's true because silence means yes. Dahil sa kawalan ng pag-asa, nag bow ako sa kaniya bilang pagpapaalam at tinalikuran na siya. Hindi pa man ako nakakahakbang ng kahit isang beses, narinig kong tumawa si Mommy dahilan upang mapatingin ako sa kaniya.

Sa maikling sandali, hindi nila alam kung ano ang mararamdaman. Wala silang ideya kung ano ang susunod na naghihintay sa kanila. "Ako ..." Nanginig ang katawan ni Brent Silva, at hirap siyang magsalita. Nawala ang kayabangan ng iba pang mga Silva at gulong-gulo ang kanilang isipan. "Ito ..." Bahagyang nakasimangot si Leon. Labis siyang nagulat, hindi alam kung anong sasabihin.

Naitanong ko na lamang dito habang seryosong nagmamaneho. "Ganito lagi ang set-up natin hindi ba? 'Yung tipo na akala mo hindi tayo magkakilala. Wala ni isa man sa atin ang nagsasalita, parang may nakalagay sa gitna natin na sign na bawal magsalita. Ang magsalita multa ng isangdaan" Napangiti naman ako sa naalala niyang iyon. Maging siya pala ay naalala rin niya ang mga tagpong ito.

CHAPTER: The Weight of Silence Tahimik ang opisina pagkatapos ng announcement. parang tumatak sa mga empleyado ang mga sinabi ni adrian. Walang nag tangka, walang sumuway, pero bakas sa mukha nila na gusto nilang mag usap, gustong may pag usapan, pero bawal. Hindi yung normal na tahimik— kundi yung klase ng katahimikan na may iniwang bakas sa hangin. Parang may dumaan na bagyo, tapos lahat ng tao nagkukunwaring normal kahit ramdam pa rin ang pinsala.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

Katherine Victoria Von Schmitt’s Point of View I tried to open my mouth, but closed it again because I couldn’t find any words to break the deafening silence between us. “You tasted sweet.” Nag-init ang aking mga pisngi sa kaniyang sinabi, at hindi nagawang makapagsalita, dahil sa lumabas sa kaniyang bibig. Sweet?