B Silent Words Novels & Stories

C. Nakangiti kong binuklat ang diyaryo patungo sa page na iyon at kaagad na bumungad ang mensahe niyang tula para sa akin. Whispers of You, My Sinta By: H. A. C. The silent halls still echo with your name, Your voice, a melody I long to hear, No warmth can chase the cold since you first came. The chapel lights flicker, but not the same, Your presence once made every shadow clear,

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

Gusto ko rin naman marinig sa mismong bibig niya ang sagot. Ilang segundo ko hinintay ang sagot niya. Subalit, na natili lamang siyang tahimik. Silent means yes ‘di ba? Ibig sabihin yes ang sagot niya? Kung ganun, nagkukunwari lang yata siya na ayaw niya ang niluto ko. Sus, pasungit-sungit pa. Gusto lang din naman.

Nagtagpo ang mga mata namin sandali, at doon ko nakita na may pinipigilan siyang words, o maybe isang truth na sobrang bigat bitawan. Hindi ko alam kung ako ang unang magsasalita… o hahayaan ko siyang mauna. At doon nagsimula ang mas mabigat na silence, ‘yung uri ng katahimikan na halos marinig mo ang sariling heartbeat.

At rinig na rinig pa niya ang di niya dapat marinig. "Did I," He paused in a moment and sighed heavily. "cheat on you?" Garalgal na pagpapatuloy niya sa mahinang boses. Mahina na para bang natatakot siya na marinig ko at maaaring oo ang isasagot ko. Hindi ako makaimik. I remained silent. Saglit na katahimikan ang namagitan sa amin. "Silent means yes! Fuck!" Kalauna'y sambit niya sa paraang sobrang dismayado.

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Hindi ko na pinigil ang luha. Hindi ko na pinigil ang kamay kong nanginginig. Sinulat ko ang lahat ng hindi ko kayang sabihin sa kanya — lahat ng ‘sana’, lahat ng ‘hindi ko sinadya’, lahat ng ‘kung alam mo lang’. Dahil sa dami ng nawala, tanging mga salita na lang ang natira. At kahit ako mismo’y hindi na sigurado kung maririnig pa niya ang mga ito…

Hindi niya inaasahan na sasalubungin ko ang panlalait niya. Silence is your best weapon. Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko ang katahimikan ang bumasag sa kan’ya. At gumana iyon. Umigting ang panga nito at napilitan siyang umiwas ng tingin patungo kay Black para humingi ng sagot. Ngumisi si Black. Isang malamig, nakakakilabot na ngisi. Sumandal siya sa silya niya at inilapag ang mga kamay sa mesa.

Hindi tulad dati, litong-lito sa sarili, nalilito kung ano ang nararamdaman. Ngayon, seryoso siya. Hindi ko akalain. “Pwede ba ako magtanong, Si—Sebastian?” mahina ang tinig ko, pero alam kong naririnig niya. Tumango siya. “Anything.” “Bakit ako?” Ngumiti siya nang bahagya, yung ngiti na galing sa puso. “Because even when you don’t say anything, I can still hear you. Even when you’re silent, I feel what’s inside you.”

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.