B Silent Words Novels & Stories

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Hindi ko alam kung gusto ko bang marinig ang sagot niya. "Because..." mahina kong saad. Huminga ako nang mabagal. "You're taking care of me, and you're taking care of the baby. But sometimes..." napayuko ako. "...it feels like that's all." Saad ko saka yumuko. Nilamon ng katahimikan ang buong paligid namin. At sa katahimikang iyon… mas lalong sumikip ang dibdib ko. Kasi minsan...Silence says more than words ever could.

‎Walang nagsalita. ‎Pero pareho naming alam— ‎kailangan naming panoorin. ‎— ‎Pag-play— ‎unang lumabas ang static. ‎Sunod— ‎isang silid. ‎Pamilyar. ‎— ‎At doon— ‎isang batang babae. ‎Takot. ‎Umiiyak. ‎— ‎Ako. ‎— ‎Napahawak ako sa bibig ko. ‎“Hindi…” mahina kong sabi.

Pero kahit liyo at wala na ako sa ulirat, ramdam ko pa rin ang sarap na dulot ni Elco sa ibabaw ko. Gusto kong sabihing sige pa, sagad mo pa, bilisan mo, huwag kang titigil, kaya lang ay walang words na lumalabas sa bibig ko dahil kagat-kagat ko ang unan para maging silent night lang ang ganap namin dito.

Siya lang kaya ng may alam ng waterfalls na iyon or alam din nila Silvana at Silvhari? Dahil pag nalaman iyon ng iba, lalo na ang mga businessman malamang ay pagkakakitaan ang waterfalls. Pagkatapos namin titigan ang waterfalls ay umuwi na rin kami. We talk for a bit most of the time we stayed silent. It wasn't awkward. It's more peaceful and calming. I like it a lot. There's something more deeper and sense when you are with someone in silence, there's no words to utter. You communicate through your heart, because it speaks louder.

Paulit-ulit lang sila ang dalawang salita nang walang taros at hindi mahanap ang anumang iba pang mga salita upang ipahayag ang kanilang panloob na damdamin. Halos hindi na makilala ng mag-ina na pitong taon nang hiwalay. Kinailangan nilang maghintay hanggang sa walang naroroon na tagalabas bago sila makapag-usap nang komportable sa isa't isa. Nakatayo sa isang tabi, hindi napigilan ni Ken ang tumalikod at pinunasan ang kanyang mga luha gamit ang kanyang mga luha

Napakunot ang noo ng dalaga nang marinig ang mahinang tunog ng pag-lock ng pinto. It took her a few seconds before she realized what he intended to do. Nang lingonin niya ang kinaroroonan nito ay ganoon na lamang ang gulat ni Bree nang makitang nakatayo na ito sa likod niya. How can he walk so silently? O baka hindi niya narinig iyon dahil nasa iba ang focus ng kaniyang isip. Mabilis na tinalikuran ni Bree ang binata.

Sambit nito pero di ako nakinig agad kung inilabas Ang silencer ko ay binaril Ang Leon kinalaman ko na siya at sabay kaming umalis. Nakalabas na kami sa kulungan na iyon at nag simula na kaming maglakad dahil may itinuro samin na madaling daan Ang matatanda dito. " Dito!" Wika ng Lolo ni Riva . Bigla namang kumunot ang noo niya " Tigil !" Sambit nito. Nabigla naman ako dahil sa inasta ni Riva. " Tsk. I'm not a fool!" Wika nito at agad inilabas ang silencer at Isa Isang binaril Ang matatanda.

Wala nang salita ang lumabas sa bibig ko. "Silence means yes! sabi ko na nga ba, ako pa rin ang nilalaman ng puso mo. Ako rin, ikaw lang ang nilalaman nito." ang hawak niyang kamay ko sy ipinatong niya sa kanyang dibdib. lalo akong nanghihina. Na-miss ko ito. ang matipuno niyang dibdib na siyang hinihigaan ko noon. "Do you feel it?"

Bumuka ang bibig niya, pero walang lumabas na salita. At bago pa man niya mahanap ang tinig niya, si Donya Beatrice ang nagsalita. “Hindi pwede.” Dalawang salita. Pero sapat para lamigin ang hangin. Napalingon ako sa kanya. “Hindi pwede?” ulit ko, pilit pinananatiling mahinahon ang boses ko. “Bakit naman?”