Baguio Caption Ideas Novels & Stories

Khaliyah POV Madaling-araw nang makarating kami sa Baguio. Malamig ang simoy ng hangin dito. Tahimik ang paligid. Sina Nolan, ako, Larkin, at Yanna ang magkasamang bumiyahe. Naiwan sina Bok at Bak sa bahay. Sila ang inatasan ni Nolan na mag-asikaso sa ibang business nito.

••• 8 MONTHS LATER ••• |¦ Celeste ¦| Himas-himas ko ang aking tiyan habang nakatingin sa malawak na taniman ng mga strawberries. Narito kami ngayon sa Baguio. Nagpagawa kami ng bahay dito upang maging tuluyan namin sa tuwing nais namin mamasyal. Ngayon ay dito namin napagpasyahan ni Mama na magdiwang ng kapaskuhan.

Tumingin siya sa kanyang asawa nang may lambing sa kanyang mga mata. “Matagal ko nang naririnig ang tungkol sa Baguio noong bata pa ako,” paliwanag niya nang mahinahon. “Sinasabi nila na doon ay malamig ang hangin, puno ng mga puno, at tahimik ang paligid. Noong wala pa akong maraming pangarap, iyon ang isa sa mga lugar na inisip kong pupuntahan balang araw — kung sakaling magkaroon ako ng pagkakataong makalayo sa ingay at hirap ng buhay dito sa siyudad. Ngunit ngayon, ang pagpunta ko doon ay hindi na lamang dahil sa kuryosidad. Nais kong makita ang lugar na iyon kasama ka. Nais kong magkaroon ng mga alaala doon na atin lang — malayo sa trabaho, malayo sa mga alalahanin, at malayo sa lahat n

aniya. "Pasensiya na, Ma. Medyo nag-enjoy lang po ako sa party kaya nakalimutan kong magpaalam. Saka ang sarap po kasi rito sa Tagaytay, medyo malamig pa po ang panahon kaya feeling ko nasa Baguio ako. Thank you, Ma," pagsisinungaling ko. Ayaw kong mag-alala pa si Mama kaya ginawa ko ang palusot na 'yon.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Sagot niya pagkatapos ay nagkibit ng balikat. Napataas naman ang dalawa kong kilay, at napatango sa kaniya. Ibinigay naman niya sa akin ang isang extra na printed pictures namin kaya kinuha ko 'yon. Sobrang ganda ng kuha kaya lang ay parang pamilya kami roon kahit na hindi naman talaga. "You should put that also in your wallet," sabi niya.

“I've been keeping this for long now. And I don't think I can still keep it longer.” “Ano 'yun?” naguguluhan kong tanong. “I think I like—” “You both seems like enjoying the night. I hope you wont mind if I'll tag along.” Sabay naming nilingon ang nagsalita at napaawang ang aking labi. Akala ko nasa Baguio siya?

Ang saya-saya ko kagabi habang nagpapakalango sa alak at nakikipagsayaw. Then I woke up with a throbbing head, the party had already ended, the sun was risen, and a paparazzi’s camera had been clicking nonstop on my bare face! Buti na lang at maganda ang kuha sa akin. Para akong calendar girl na bumangon sa buhangin. Nag-mental note akong gagawing profile sa I* ko ang litratong yon na umiikot sa mga social media site na pinupulutan ng mga taong malaki ang inggit sa akin.

Ang cheap. Nagsimula na ang Q&A. Tumayo ang mga batikang reporter, nagtatanong tungkol sa foundation, kung sino ang makikinabang, kung saan mapupunta ang pera. Paulit-ulit lang ang sagot niya. “For a new beginning.” “For a better tomorrow.” Mga generic na linyang kay dali sanang headline kung tutuusin. Pero para sa akin, hindi sapat.

Nakita niya ito kanina sa mga larawan na nakuha sa Baguio. Gigil man siyang makita na dikit nang dikit si Analiegh sa kapatid niyang abala sa duty nito nang araw na iyon, nabahiran ang gigil niyang iyon ng tuwa nang makita ang story ng kuya niya sa I*. May maliit pang caption na nakalagay. 'Heaven with you'