Baguio Quotes Novels & Stories

“Have you ever been to Baguio?” “Ahm… wala pa.” “Great. Consider this a vacation. Alam kong excited ka na rin.” Napakurap siya. Paano nito nalaman?

Napakamot siya sa pisngi. "Bibili tayo mamaya pagtila ng ulan at bababa tayo ng Baguio." "Nakakahiya sa'yo, pabigat na ba ako?" Umiling ito. "It's okay, ikakaltas ko nalang sa sweldo mo." "Wag na," mabilis niyang sagot. "Wag na ang?"

Lucian Masaya ang naging bakasyon naming magkakaibigan sa Baguio and although it was short, it was fun and memorable. Napuntahan namin halos lahat ng tourist spots doon and it was also nice to see kung paano naging close ang mga babaeng kasama namin. I’m sure they will be close friends gaya ng samahan namin ng apat na itlog.

bulong niya sa mga ito. “Yey!” ani Maggie sabay kawit sa braso niya. “I'm so excited. Sino kaya sa dalawa ang nakakuha ng perlas ng silangan?” pabirong dagdag pa nito sabay tingin ng makahulugan sa kanya. “Oo nga. Kanino kaya isinuko ng ating Disney Princess ang Bataan?” sabat naman ni Tristan sabay tawa.

Subalit hindi maalis sa dìbdib niya ang kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. "Hindi po iyon ang ibig kong sabihin, manang. Feeling ko po ay may mangyayaring masama sa pupuntahan niya sa Baguio." "Ay naku, bata ka, magdasal ka nga. Ipanatag mo ang loob mo dahil tiyak na magiging ligtas ang asawa mo."

O para kay Adrian. Baka para sa aking sarili at sa mga bagay na di ko maipaglaban. The bus continued moving through the dark highway. Hours passed slowly. Unti-unting nagbago ang paligid sa labas ng bintana. The flat roads turned into winding mountain paths. The air felt colder, and a faint fog began to appear along the edges of the road. Baguio. The city I chose because it was far enough–far enough from Adrian, far enough from everything that could destroy him.

“Bakit ka umiiyak? Masama ba ang pakiramdam mo?” Mabilis na umiling ang matanda, pilit na nagpapakawala ng isang tipid na ngiti kahit nanginginig ang kaniyang mga labi. “Wala, Drew... Masaya lang ako at gising na kayong tatlo. Natakot ako nang husto sa nangyari sa Baguio.”

"Nasa Baguio po tayo ngayon?" Imbes na kalungkutan ang mababasa ni Rhodly sa mga mata ni Angge ay saya at galak ang gumuhit sa mukha nito. "Maganda po pala talaga ang Baguio," mahinang sabi ng dalaga. "Maganda talaga dito," saad naman ni Manang Fe. Napatingin si Rhodly kay Angge nang makita nito ang pasimpleng pagyapos nito sa sarili.

Pagbibiro nito na nagtangka pang ihiga ako. "Loko ka!" Natatawang asik ko rito habang pinapalo ang kamay niya. Parang bagong tao ang kausap ko ngayon, mas nakaka-stress siya kung magbiro pati utak ko nag-iiba nang iniisip. Napakaberde ng utak ko kapag nagsasalita siya, pero dapat akong kumalma hindi pa pwedeng maisuko ang Baguio City.

Tumingin siya sa kanyang asawa nang may lambing sa kanyang mga mata. “Matagal ko nang naririnig ang tungkol sa Baguio noong bata pa ako,” paliwanag niya nang mahinahon. “Sinasabi nila na doon ay malamig ang hangin, puno ng mga puno, at tahimik ang paligid. Noong wala pa akong maraming pangarap, iyon ang isa sa mga lugar na inisip kong pupuntahan balang araw — kung sakaling magkaroon ako ng pagkakataong makalayo sa ingay at hirap ng buhay dito sa siyudad. Ngunit ngayon, ang pagpunta ko doon ay hindi na lamang dahil sa kuryosidad. Nais kong makita ang lugar na iyon kasama ka. Nais kong magkaroon ng mga alaala doon na atin lang — malayo sa trabaho, malayo sa mga alalahanin, at malayo sa lahat n