Baro't Saya Drawing นิยาย & เรื่องราว

mabilis pa sa alas kwatrong sabi niya. "susunod din pala eh gusto pang tinatakot..."-_-; "tssssk!!!" "hoi saan ka pupunta??" "eh di sa cr isusukat tong pasalubong mo sa akin na ang drawing eh pangit na ibon!!"sabay talikod at punta ng cr..halos mabingi pa ko sa lakas ng pagsara nya na to.. "hindi naman pangit na ibon tawag dito eh angry bird..."-_-;

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

sagot saakin Wow As in wow,galing ni kuya mo Hindi ko alam na kahit ganon siya kasungit minsan ay alam niya palang mag paint,ako kasi dino dogshow ko yung sarili kong pinta kapag mag pipinta ako Drinadrawingan ko pa ng t*t* Nung Bata ako non,wag kayong judgmental Bawal judgmental Napatigil lamang ako sa pag titingin sa mga pinta ng makarinig ako ng yapak sa likod ko

Pagmulat ng aking mga mata, nakita kong dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang kamay na hawak pa rin ito ng baril na bigla itong bumagsak sa sahig. Ngunit napansin ko ring may tumutulong dugo sa kanyang kamay, sa may bandang pulso. Napatingin ako sa likuran, napatanong sa aking sarili kung sino ang gumawa nito. Hindi ako makapaniwala sa nakita ko ngayon — si Matteo, nakatutok pa rin ang umuusok na baril kay Saysa na parang nagsisisi, nanghihina at maputla.

"Baby Cassy?" Nagtagpo ang kilay ko bago kumawala ang mga hibla ng kidlat sa katawan ko, dahilan para mapalayo silang dalawa sa akin. "Don't irk the hell out of me or I'll make this place like hell," nakangiting sambit ko bago nagsimulang gumuhit ang kulay lilang linya sa aking kinatatayuan. Natigil lang ako nang magsalita na si Baro, "Congratulations for those who passed the test. Now, let's see what more can you offer."

Pag-upo ko, may papel na tumama sa bag ko. Crushed paper. Binuksan ko. Isang drawing. Ako—pero chibi style. Nakaluhod. Umiiyak. Habang may speech bubble: “Please Ryan, choose me huuhuuhu” Another chibi—si Sophie—nakangiti, pretty, perfect. At may isa pang Ryan, clinging to her. I felt my throat tighten. My hands shook so hard na halos di ko na mabasa yung drawing.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

'di pa ako nakain, eh. Ini-init na ni Zack yung tapa na binili niya, magta-tapsilog daw kami, eh. . . . but anything is fine, as long as it's food. Little Bao and I, we're here sitting and drawing something while waiting for Zack. Ayos talaga 'tong batang 'to, magaling tumingin ng kulay kasi kahit medyo 'di marunong mag drawing ay okay, eh! I can accept that because he's too young, but what I can't accept?! is f•ck! gantong edad tamang stickman lang ako ta's pangit pa ang combination ng colors. Like, hays, unfair! hihi

5 na bote. Kita ang ngiti ni Sofia habang tinutulungan si Paolo maglagay ng baso. “Aya, picture tayo!” Hila sa akin ni Lianne. Nakiupo ako saglit sa tabi nila, pero pagkatapos ng ilang shot ay bumalik ako sa gilid ng bato kung saan mas tahimik. Inilabas ko ang sketchpad mula sa bag at sinimulan kong iguhit ang linya ng tubig, ang ulap ng ambon galing sa talon, at ang mga taong masaya sa paligid.