Behind Closed Door 소설 & 이야기

Warning! : The next scene may show violence that’s inappropriate for underage. Inalis ko ang ulo ko na malapit sa pintuan at tumigil na sa kakakinig sa pinag-uusapan ng babae sa loob. I expressionlessly stared at the closed door infront of me and slowly raised my foot and then casually kicked the door open.

Mag-uusap din silang apat pag-gigising na ang dalawa. Nang makalabas silang lahat hindi ko alam kung gagalaw ako dahil tanging tunog lang ng aircon ang narinig ko. "Close the door." Napakurap ako dahil sa sinabi ni Paxton. Pero hindi ko gaano narinig. Na-distract ako dahil sa sobrang kaba! "H-ha?" "I said close the door."

The Man Behind the Door Parang tumigil ang buong mundo habang nakahawak si Christian sa malamig na bakal ng pinto. Sa likod niya— nakatayo sina Zia, Marco, at Celeste. Lahat naghihintay. Lahat kinakabahan. Dahil alam nilang kapag nabuksan ang pintong iyon— wala nang babalikan. Anuman ang katotohanang nasa kabilang panig—

Loriana Nakatayo kaming lahat sa tapat ng isang higanteng metal door na may greek character markings sa gitnang bahagi, at mula sa labas ay hindi ko nadidinig ang ingay na nagmumula sa loob kung hindi pa sabay na tinulak ni Jiro at Newt ang pinto. The moment the rust-colored giant door opened, my lips went in awe as my eyes wandered at the stuff inside the room. Ang ingay ng mga makina sa loob maging ang iba pang ingay na nililikha ng iba't-ibang kakatwang bagay na naroon ang pumuno sa aking tainga, habang ang halimuyak ng nasusunog na bakal ay naglaro sa aking ilong.

"Ahhh!" "Ilabas niyo ako rito, maawa kayo!!" "Sir! Hindi na po ako uulit!!" "Tahimik! Mga mahihina!!" "Ayoko na rito Sir!!" Nang marinig ng mga taong nasa loob ng silid na nasa likuran ng nakahelerang pintuan ang pagbukas ng main door ay halos sabay-sabay na nagsisigawan ang mga ito.

"Hangga't nasa paligid ka mananatili akong stress!" Umirap pang muli si Rain bago humawak sa may doorhandle ng pinto nang hindi na'to nililingon pa, isang pihit doon at laking-gulat niya nang gumalaw ang pinto at biglang bumukas. It's open! Did he leave the door open for her?

Lahat ng bagay sa loob ay maayos—parang walang sinumang tao ang naglalakas-loob na magulo iyon. Pumasok siya, hindi na nagsalita. Ako naman, nanatili sa bungad ng pinto, hindi alam kung dapat ba akong lumapit o manatili roon. “Close the door,” utos niya. Sumunod ako, maingat, marahan. Narinig ko ang malambot na click ng lock—at doon ko lang napagtantong kami lang talaga ang tao sa buong silid.

Maingat kong ini-unlock ang bawat code at binuksan ang pinto. Pumasok agad siya at sinarado ko lang pabalik ito. "No one was there. But your front door was a little open when I got in. Did you leave it open?" seryosong tanong niya. "No, Gabriel. I shut the door when I came out earlier. Walang humpay ang katok ko sa pinto mo, hanggang sa nakita ko ang paunti-unting pagbukas nito. . . Tatakbo na sana ako sa baba, sa reception -- " Nahinto ako at kabado habang lunok ang sariling laway ko.

Napakalaking pera— at ang pagkuha sa kanya. Parang pinunit ang kaluluwa niya habang iniisip iyon. She reached the front door. Nanginginig ang kamay niya habang sinusubukang buksan ang lock. Pero bago pa niya maikot ang door handle— BOOM. Sumara ang pinto sa likod niya. Tumikhim ang presensya. At doon siya natigilan. Nathan. Tahimik. Mabigat. Parang nilamon ng dilim ang buong foyer.

Ngunit ang bagay na mas lalong kinakatakutan ko ay kung paano ang bagay na matatagpuan ko ngayong araw na ito, ganun rin kabilis na mawawala. "Hindi na lang sana ako nagtungo rito." The fact that I'm aware of anything that will happen. Pero, nandito parin ako sinusubukang baguhin ang bagay na matagal nang nakatadhana sa akin. Iyon ang kanina ko pa binubulong sa sarili ko. When one door of happiness closes, another opens, but often we look so long at the closed door that we do not see the one that has been opened for us. —