Behind My Smile Quotes Novels & Stories

*Smile* dagdag niyang sabi. Mas lalong Nanlaki ang aking mga mata sa gulat ng dahil sa aking narinig mula kay ma'am, hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko, hinihiling ko na sana ay lamunin na lang ako ng lupa. @___@

Are they thinking my smiles are all fake all the time? No way...

Agad siyang ngumiti sa akin at kumaway nang makita niya ako. Kahit pinapainit at pinapasakit ng babaeng toh ang ulo ko palagi... siya rin ang nag-iisang taong nagagawa akong pangitiin dahil sa mga kalokohan niya at dahil na rin sa ngiti niyang palaging abot sa mata niya. Her beautiful smile is like a virus. It's infectious. When she smiles... everyone can't help but smile as well.

"Okay, game! Face to the camera, everyone! One... two... three... smile!" I flashed a smile but a smile that can't even reach in my eyes, a smile that tells so many things that can't even be spoken in words, and a smile that is fake... that it could tell that a smile that is not real at all.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

pagpapatuloy niya, “stay beside me at all times. Huwag kang aalis sa tabi ko nang walang paalam.” Tumango ako. “O-Okay.” “And smile.” Napakunot noo ko. “Ha?” Muli siyang napalingon sa akin, this time mas halata ang amusement sa mga mata niya. “Smile naturally,” sabi niya. “Hindi iyong parang mata-tae ka.” Sinamaan ko siya ng tingin. “Nakakakaba kaya!” “You're overthinking.” “Easy for you to say,” reklamo ko at sumandal sa upuan. “Ikaw sanay ka na sa mga ganung tao. Ako? Baka madulas pa ako habang naglalakad.”

He smiled and kiss my lips again while saying my pleasure. I heard a loud sound of applause, pinapalakpakan kami ng mga taong narito rin sa loob ng coffee shop na masaya at may ngiti sa mga labi, na akala mo'y nanunood ng isang pelikula. I smiled and proudly kiss my Justine infront of them. This place... will be my favorite place ever.

Hinding hindi ko na hahayaan na maging malungkot siya. " I will never let anybody take those beautiful smiles again. I will do everything ... even if it's impossible. I will make it happen, just to make sure she smiles, every single day "

wika niya at agad akong napangiti sabay sa pagpindot niya sa camera. "You tricked me!" sabi ko sabay hablot ng cellphone ko sa kaniya. "And that's how you make people smile genuinely," he exhaled exposing his perfect teeth. I smirked at him raising my brow. "Really?" pagkontra ko na tinawanan niya lang.

“What do you mean?” “Ngiting hindi umaabot sa mga mata. Ngiting hindi sincere. Get’s mo ba ang ibig kong sabihin?” Tumayo ito nang tuwid bago inubos ang beer sa bote na hawak nito kanina pa at nang maubos iyon, hinarap siya nitong muli at saka hinawakan ang ulo niya na parang bata. “Just tell me when you want me to smile, and I'll make sure to do it for you. I'll be your personal smile machine.” He said before giving her a panty-dropping smile and a wink. “Anyway, ikaw na ang bahala sa batang babae. I’ll double the pay.” Dagdag pa nito bago umalis sa harapan niya at iwan siya nitong nakaawang ang mga labi at namumula ang dalawang pisngi.