Novel & Cerita Behind The Masquerade

Napangisi ako at mabilis na tinakpan ang aking mukha sa aking mask. I walked with confident, this venue was part of their mansion. The theme was masquerade debut party that everyone looked like a princes and princesses on their extravagant gowns and mask, with the motif of metallic white and silver. The stage was stand out because of its design, even the grand stairways.

Also, some of them have a higher rank in the world of politics. Puro may sinabi sa buhay ang mga tao na naroon, as if their lives are worth millions and billions of dollars. That's why, the banquet theme is masquerade. Some of the people with status wanted to hide their faces in the back of masks. Para na rin 'yong proteksyon sa sarili laban sa mga masasamang loob. People with high status are very sensitive and anxious, they want to make sure of their safety around the surface. Even if the banquet location has a very tight security ay may kanya kanyang special skilled bodyguard pa rin silang mga dala na nasa paligid lang nagmamasid.

"Ayaw talaga, Theo. Hayaan mo na lang, baka masugatan ako `pag pinilit mong tanggalin ang maskara!" "Hmm..." Tinignan ko'ng muli ang takip sa mukha ni Marius. Ang maskara ay gawa sa pilak. May mga kakaibang simbulo na naka ukit dito. Sa aking pagtitig, tila naging mga letra ang mga simbulo. Inisa-isa ko itong basahin -- kalasag, enkwentro, kapalaran, kapangyarihan... hindi ko pa rin maintindihan.

"Did you hear my daughter says, she want masquerade party change the theme of the party into masquerade and all invited people are required to wear a mask." (*required to wear a mask with social distancing kemi hahaha, sorry napadaan lang ang author niyo hahaha, sige exit na ako.) "Noted sir, I will send you a details after we finished," pagsang-ayon ng event organizer at saka agad na rin itong nagpaalam. "I will introduce you to all the members of MGC, why do you want a masquerade party they didn't see your face?" mahinahong sambit na ni Mr. Collins sa anak.

Chapter Fourty-Six Matapos ang marahas na engkwentro sa loob, lumabas kami ni Alexander na tila walang nangyari. Iyon ang kaniyang galing, ang kakayahang magsuot ng maskara ng pagiging pormal at strikto sa harap ng kaniyang mga tauhan, habang ako naman ay pilit na itinatago ang panginginig ng aking mga tuhod. Ang amoy ng kaniyang pabango ay nakakabit pa rin sa aking balat, humahalo sa alikabok ng Manila.

Kung nagkaroon siya ng pag-aalinlangan sa lahat-lahat, lalo na sa pagmamahalan nilang dalawa? Hindi kasi niya sukat akalain na ganoon ang kahihinatnan ng lahat. Na ang taong akala niya ay matagal na niyang kilala— iyon pala’y nagbabalat-kayo lamang. Na sa likod ng mga ipinakikitang kabutihan ni Lucifer sa kaniya, may natatago pala itong maskara. Maskarang kailanman ay hindi maipagmamalaki ng kahit na sino— maging siya. Kaya nahihirapan siyang iproseso ang lahat. Nahihirapan siyang tanggapin ang totoo, lalo na at alam niyang maraming nasaktan ang lalaki. Na may mga inosenteng nadamay dahil sa kagagawan nito.

hindi makapaniwalang bulalas ni Rizel sa kaibigan. "Of course she is, hindi mo ba alam na dating modelo ng Pransya ang kaibigan mo?! Here ladies, isuot niyo na ang inyong mga mask, since masquerade party ang theme ng selebrasyon," palatak ng bakla. Napangiti na lamang sina Gretel at Rizel sa tinuran ng make-up artist na bading. Sinuot nila ang kanilang mga maskara at sabay na lumabas ng studio, saka nila tinungo ang malawak na hardin. Maririnig ang ingay ng musika, ang nagsasalitang host at marami na ring mga bisita. Mostly mga businessmen ang dumalo sa naturang party. Nagsusumigaw sa pabonggahan ng mga mariringal na damit at mga alahas na halos magmukha ng Christmas tree ang ilan dahil sa d

Kalagayan ng kanyang Nanay Prima ang tanging iniisip niya. Sa wakas ay nakaharap na niya si Luna– ang babae sa likod ng enigmatic masquerade mask na pinalamutian ng rear beads na tiyak na napakamahal. Gintong may halong pulang glitter ang maskara at kumikislap sa liwanag.

Mababa ang boses niya pero umalingawngaw sa buong arena, parang utos na walang puwedeng suwayin. May kakaibang lamig sa boses niya hindi galit, hindi sigaw ng pagkapanalo, kundi isang utos na galing sa taong alam ang katapusan ng laban. Dahan-dahang gumalaw ang masked man, nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang maskara sa mukha niya. Parang sa huling sandali ay may desisyon siyang gustong gawin, kahit alam niyang doon na siya papunta sa dulo ng laban.

“Aalis na pero bago ‘yun wear this,” Napatingin ako sa iniharap niya saakin at nakita ko doon ang isang color black na mask at mayroon din siyang black mask na hawak sa kaniyang kaliwang kamay. Pareho sila ng akin at mukang terno pa ang mask namin, masquerade ball ang theme ng anniversary nila muntik ko ng makalimutan lalo na at hindi ako pwedeng humarap ng walang mask sa kanilang lahat.