Bidadari Ku Ingin Bercerita Novels & Stories

Nakakahiya naman kasi na mag-pu-published ako tapos wala naman palang bibili. "I know what you're thinking, It's not impossible. Think of yourself, and think of me. Saka mahilig naman si Tita mag-basa nang mga pocket books kung wala ka talagang lakas ng loob sabihin mo lang na maganda iyong basahin. Sabihin mo lang ang logline nang story mo." "Ang haba naman ng sinabi mo, Una hindi ko alam kung ano ang i-pu-published ko kung sakali."

Bakit biglang nakipagkita sa kanya ang mama nito? "So, is that the reason why patuloy kang dumidikit sa kanya? I want him to have a good life. Makapag asawa ng katulad namin sa sociedad. Alam mo naman siguro ang ibig kong sabihin? " "Yes pero matagal na kaming walang communication ni Eric."

“Ma’am ikaw naman inspirational quote!” “OO NGA!” Napailing siya bago tumingin sa'min. “You want my advice?” Tumango kaming lahat then she smiled. “Write like you have something worth saying.” Tahimik ulit ang lahat at sa simpleng linyang 'yon, parang may kung anong umayos sa dibdib ko kasi oo nga. Hindi kami nandito para lang manalo. Nandito kami dahil may mga kwento kaming gustong sabihin at habang isa-isa kaming bumababa ng bus dala 'yung IDs, notebooks, cameras, at samu’t-saring kaba sa dibdib, napatingin ako sa langit ng Antipolo.

Pambihirang babae kasi iyon, alam kung paano magsinungaling at talagang paniniwalaan ng kung sino sa oras na gumawa na ito ng kwento. Ipagdadasal ko na lamang siya at ihihingi ng tawad ang mga nagawa kong kasalanan kanina. Sana naman sa paggising ko bukas, maging maayos na ang araw ko. Hindi katulad nitong napakagulo.

“Lahat naman kasi tayo ay marunong non. Lahat naman tayo ay magmamahal. Pero importanteng may paninidigan ka.” “Hindi ka ba nalulungkot na hindi mo siya kasama?” Nagkibit-balikat ito sa naging tanong ko. “Malungkot. Pero hindi ko kayang iwanan kayo ni Adi. Kapag sumama ako kay Mommy, iiyak na naman siya.” Tinuro niya ang kapatid namin. “Gusto mo bang marinig ang matinis na boses niya pag naiyak?”

Hanggang sa makarating na kami sa resort at makapag check out na. Marami kaming napag-kwentuhan habang nasa bus kami. Ikinuwento n'ya ang lahat tungkol sa pamilya n'ya at sa mga kaibigan n'ya. Gayundin ang lahat ng gusto at ayaw n'ya. Duon ko siya mas nakilala pa. Pero may isang bagay lang ang gusto kong malaman ngunit hindi n'ya naikwento. 'Yun ay ang about sa sakit n'ya. Ayoko namang tanungin s'ya directly about dun kaya iniintay ko nalang na ikwento n'ya 'yon pero nabigo ako. Siguro hindi pa 'to 'yung tamang oras para malaman ko 'yon.

"Marami po akong katanungan, kasi po naguguluhan pa rin ako." "You can ask me... I'll try to answer everything." "Noong una, hindi ko maintindihan kung bakit mahigpit si mama sa akin. Ayaw niyang lumalapit ako sa mga lalaki, ayaw niya na may boyfriend ako..." Pag kwento ko. "Last week, nalaman ko sa kanya na hindi pala maganda ang pagtatapos ninyo. Niloko niyo si mama, may asawa ka po pala. Pero naging kayo ni mama? Bakit ganoon po?"

Giit pa'ng muli ng kapatid ko. "Fine!" Bandang huli ay napilitan rin akong magkuwento sa kanya. " Last night, I was about to attend Tita Ninang's birthday party, pero hindi 'yon natuloy dahil sa walang kuwentang pagseselos ni Thana! She ruined everything! Nakakahiya kay tita, lalo pa't nag-promise akong dadalo ako ng gabi'ng 'yon!" "Kuya, you can't-"

Isa rin sa gusto kong gawain ang ibahagi ang nalalaman ko 'di man ganoon ka lawak eh willing pa rin akong ibahagi ito sa lahat. Passion to write, sinabi ko talaga sa sarili ko na patuloy akong magsusulat, para kasi sa akin bahagi na ito ng aking buhay, wala namang pinipiling edad, kasarian o estado ng buhay para ikaw ay magsulat. Hindi mo rin kailangan magkaroon ng diploma dito para 'di magsulat, gawin mo lang itong bahagi ng iyong buhay, isapuso ba, para ka lang nagsusulat ng iyong tala-arawan para mawala 'yong mga hiya o pag aalinlangan mo. 'Pag nakakatapos ako ng kuwento, pakiramdam ko pagod na pagod ako, feeling ko kasi galing ako sa isang shooting ng pelikula, para bang ako yung gumanap

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."