Biggest Fear Novels & Stories

It will involve difficult things that matters, persons will be involve, and things will run through chaos. And no matter how we fix things, we always wondered for possibilities, we always look to many point of views if things goes unlucky. And what I am afraid right now is thinking about the possibility that might occur, that someone I love the most will turn out to be someone else’s future. That’s my biggest what if’s right now, and my biggest fear somehow. We have a block party and we are allowed to bring only one person, and syempre dala-dala ko si Lexus.

As soon as Luciana brought her to the city where she grew up, kidnappers got him and that was the reason for his undying fear of blood. Ang kanyang takot sa dugo ay hindi simpleng bagay ang pinagmulan at iilang tao lang ang nakakaunawa no'n. Ang iba ay pinagtatawanan siya dahil ang laki niyang mamaw daw ay takot siya na sobra sa dugo. He was bullied because of it. Napapagalitan pa siya ng Papa niya dahil doon. Pina-therapy naman siya pero talagang hindi nawawala sa kanya ang phobia. His father always encourages him to fight his fear and forget everything that has happened but his mind couldn't. Hindi ganoon kadali lalo na at sa kamay niya namatay ang sarili niyang ina.

At doon niya napansin ang isang bagay. For the first time, she looked vulnerable. And it scared the hell out of him. Hindi niya alam kung anong klaseng damdamin ang pumipilipit sa sikmura niya. Sa lahat ng taon niya bilang isang CEO, isang cold-blooded negotiator at lalaking walang sinomang pinili kundi ang sarili niya ay ngayon lang siya natakot. Hindi sa pagkatalo kundi sa pagkakagusto.

Itatabi na sana niya sa bulsa ng kaniyang pantalon ang kaniyang cell phone nang bigla na lamang siyang niyakap ni Luna. “Don't leave me alone. I'm…I'm scared,” umiiyak na sabi ni Luna. Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa dibdib ni Yael. Hindi agad nakagalaw si Yael. "Huwag kang mag-alala. Hindi kita iiwan, Luna,” paniniguro niya habang hinahaplos ang buhok ni Luna. Nais niya sanang itanong kung bakit ito natatakot pero mas minabuti niyang hindi na lang magsalita. ‘It’s either mayroon siyang agoraphobia (fear of being stuck), acrophobia (fear of heights) or basophobia (fear of falling). Hindi ko alam na may ganitong form ng anxiety si Luna. What could have been the cause of it?’

Na parang ordinaryong tao lamang ang kausap ko, na para bang hindi siya isa sa pinakamakapangyarihang tao sa mundo. What else am I afraid of? I’d been through the worst. It was never easy. It took me a lot to come back to life after hitting rock bottom. After what happened to me six years ago, nothing can scare me anymore unless maybe I see her again with the man she ran away with…

Napahalakhak siya at umiling-iling, “Siyempre, hindi. Iyon lang naman kasi ang hinihiling niyang kapalit sa pagliligtas sa amin kaya hindi namin siya puwedeng biguin at isa pa ay nakakatakot ang kaibigan niya. Sobra! Brr!” And here I thought this is my lucky night, for having the people I treasure back and having a piece of mind but boy I was so wrong. I never thought that this night is the worst night of our lives. I was never this afraid and terrified all my life but now. Now... This is way worse than all Astrid’s threats and harrassment combined! Who would’ve thought that as grand and as lavish as this occasion could ever go wrong? Who would’ve thought that this either could be our last n

"What are you afraid of?" Lumingon si Frederick at marahang niyakap ang babae, ang boses niya'y napakalambing na tila nang-aakit. "Natatakot ako na masira ang pamilyang Garcia, natatakot ako na kami ni Jasper ay maging walang pangalan at hindi na makikilala habambuhay at natatakot ako na pagtanda ko ikaw ay... magbago."

Pagkaupo na pagkaupo nila sa loob ng kotse, akmang aabutin ni Nathaniel ang seatbelt ni Zoe para tulungan itong mag-fasten, ngunit laking gulat niya nang makitang tuluyan nang kumalma ang dalaga at mag-isa itong nag-kabit ng sariling seatbelt. Bahagyang natigilan si Nathaniel sa bilis ng pag-adjust ng emosyon ni Zoe. Sa gitna ng katahimikan, narinig niya ang tila wala sa sariling pag-buka ng mga labi ng dalaga: "Kuya Nathaniel... alam mo ba kung ano ang pinakamalaking kinatatakutan ko sa nakalipas na mga taon?" Ibinaba ni Nathaniel ang kaniyang tingin, pinalupot ang kaniyang malalaking kamay sa nanginginig na mga daliri ni Zoe, at nagtanong sa mababang boses: "What are you afraid of?"

"Okay lang ako. Look nakangiti pa nga ako, hindi naman ako natatakot kay Levi." I lied and smiled more. "They're not scary enough to haunt me." Mayabang na sabi ko, but earlier was my biggest fear. Natatakot akong pinagtataasan ng boses, natatakot akong sinasampal ng mga lalake. Bumuntong hininga si Zai at inakay na ako upang maupo sa sofa. "Sit there," utos niya at dinuro pa ang sofa kaya nakangiti akong tumango.

Paanong kasabay nang paninikip ng dibdib ko ay siyang pagiging masaya nito? Makakasama ba ako sa sunod? Paano kung malaman niya sa mga sunod na araw na hindi ako si Candice? O paano kung bumalik si Candice? My greatest fear is now is losing them. Noon, handa akong bitawan at pakawalan sila pero ngayon parang nawawasak ako ng paunti-unti sa tuwing naiisip ko na balang araw lahat ng hiram ko dapat isauli ko rin sa totoong nagmamay-ari.