Bittersweet Feeling 소설 & 이야기

Hinalikan niya ang pisngi ko! Iniwan niya akong gulat na gulat at walang-wala sa aking katinuan. Napakurap ako ng maraming beses, pero parang wala pa rin eh. Hindi ko lang maintindihan ang tiyan ko. Ito ay tulad ng nakasakay ka sa roller coaster na hindi ko lang maisip kung ano itong pakiramdam na ito. Sa tingin ko ito ang tinatawag ni Cassie na butterflies. Well, ito ay isang feeling na weird but it’s good.

I couldn’t picture moving forward without him. “You’ve fought too long,” Caite said, her voice trembling. “You deserve a way out too.” He smiled, but it didn’t reach his eyes. “That’s what I’m giving you.” The forest wind brushed past us, cool and bitter. It smelled like damp soil, like old pine and something faintly metallic—something like blood. It carried the kind of silence that meant goodbye, even if no one had said it yet. I felt the sting in my throat before I could speak.

Chapter Thirty Seven no reason Graduation came by so fast. It was bittersweet for it is both ending and beginning. Gaya ng madalas, emosyonal ang iba ngunit mas nangibabaw ang saya. Mabilis ang lahat nang araw na iyon. Nagkaroon ng selebrasyon ang section namin pero hindi ako dumalo.

"Hindi ka affected? so naka-move on kana agad-agad?" “No, I'm not, actually I felt relieved and grateful. She gave me a chance to find her again.” “You're weird… “ nakakunot kilay kong sabi. “I don't love her, My love, why would I feel hurt when we both don't love each other? We both know that marrying each other will trap us in a loveless marriage.” He lifted my hand, and kissed it. “Sophia is a lovely lady but not as lovely as you, I admire her for her bravery,” he said hoarsely.

sagot ni Eros at nagkibit-balikat pa. "Hindi na uso ang martyr ngayon 'no," singhal ko. "Kapag nasasaktan na, learn to let go. Kapag hindi na tama ang nararamdaman, dapat nang itigil kasi sa huli siya ang talo." "Ay nako! Tell that to her. You'll hear how she invalidate her feelings," sabi ni Eros sabay senyas kay Vivien. Nilingon ko tuloy ang dalawang babae sa gilid ko na tahimik nang nag-iinom. Napanguso na lang ako bago ubusin ang unang beer ko.

Kaya naman madalas, nag-oovertime nalang ako sa trabaho o di kaya ay tumutuloy sa Bar ni Ezekiel para mag-relax. I know I'm not a good husband to Allison. I admit it. And I don't know why, pero hindi ako masaya o naging masaya simula nang magsama kami. Dapat masaya ako dahil may anak kami at buo kami pero 'di ko magawa. I feel empty. Pakiramdam ko ay may kulang sa buhay ko. ***

Matamis akong napangiti habang pinagmamasdan silang lahat. Sana palagi na lang ganito kasaya. Ang sarap sa feeling na makita kong masaya ang lahat ng taong malalapit at mahalaga sa akin. I feel sorry dahil ako ang rason sa mga problemang dumating at hinaharap ngayon ng bawat pamilya nila. Kaya naman... babawi ako sa kanila at... gagawin ko na ang tama. Basta isang araw lang. Isang araw lang na makasama ko pa siya... Nilingon ko si Josh sa tabi ko na masayang nakikipagbiruan sa mga kaibigan niya. Ang sarap sa pakiramdam na makitang ganito siya kasaya.

Pagtatakang tanong niya habang napapaisip. "No I'm not. I mean masaya ako, hindi lang kasi ako makapaniwala na unti-unting matutupad ang aking plano na paghihiganti sa kanila. In fact, I'm so very happy Lynnx hindi ko nga alam kong pano ko e-express itong nararamdaman ko ngayon basta ang alam ko lang ay sobrang saya ko dahil malapit na ako sa tagumpay, I mean tayo. Malapit ko na silang mapabagsak ng tuluyan lalong lalo na ngayon na wala na silang pera, kayamanan at kapangyarihan. Ngayon ay mararamdaman na nila ang pait ng aking paghihiganti, mararamdaman na nila ang hirap at sakit na dinanas ko noon sa kanilang mga kamay at sila naman ang maghihrap at magdudusa. Kulang pa ito Lynnx, hindi ma

Dahan-dahan itong sumandal sa upuan bago mahinahong nagpaliwanag. “It’s that feeling... na para kang kinikiliti at inaasar. You want to get closer, but don’t know how. You want to pull away, but you can't quite let go.” Saglit itong tumigil bago idinagdag, “In short... It’s an incredibly frustrating feeling.”

Tahimik ang silid, ngunit mabigat ang hangin. Tinitigan ni Bettina ang maputlang mukha nito, at sa puso niya ay naghalo-halo ang damdamin—guilt, awa, at hindi maipaliwanag na bigat. Naalala niya ang sugat sa dibdib nito… at kung paano ito tumayo sa harap niya kanina. Parang muli na naman siyang nagkaroon ng utang na hindi niya alam kung paano babayaran.