Bobby Pin Novels & Stories

Wala pang kinse minutos ang nakakalipas nang marinig niya ang pagdoorbell sa pinto. Inisip ni Zyline na si Bobbie na iyon, baka naisipan nitong isama na lang siya sa pagbili sa supermarket para hindi ito mainip. Tumayo siya at lumabas ng kwarto para pagbuksan ang lalaki. She’s not minding her appearance. Sanay na sanay si Bobbie na makita siyang nakaunderwear lang kaya alam niyang walang kaso iyon. Si Bobbie din naman kasi ang kasama niya sa mga photoshoots niya kapag wala siyang mahilang kasama niya.

Nakakaawa ka! Binuksan ni Robin ang velvety box. Nasa loob noon ang isang silver na relo. Simple lang ang design pero mukha paring elegante. Napangisi si Robin. "Even her taste is so plain... Sa tingin niya ba gagamitin ko ito instead of my watches?" Isinara niya ang box ng relo at ipinatong lang iyon sa ibabaw ng table nya. Sunod naman niyang tinignan ang maliit na papel.

tipid niyang sagot dito. “Doon! Pumapasok ka sa gilid na ’yun at doon na gaganapin ang iyong processing upang makakuha ka ng identification. “Salamat po.” Alam niyang isa ang bantay na ’yun sa kasabwat ng mga inutusan niya. Nalalaman niya kung sino ang mga ito dahil sa sa black pin nitong suot na may disenyong black rose sa may gitnang parte ng pin na nakakabit sa botones ng suot nito.

May mga tao at nandoon din naman sila. “This pin.” Trace showed me a long pin na ang dulo ay may lock na pearl. Tinanggal niya ang lock at tiningnan ang pagkaka-bun ng buhok ko. Sinigurado niya muna na hindi ako matutusok ng pin bago niya dahan-dahan inilagay sa buhok ko. “Make this pin your weapon, in case you need to.”

Dahil mataas ito ay sinubukan kung bumuwelo para makaakyat sa tuktok nang aquarium at hindi naman ako nabigo agad akong nakaakyat doon. Nang mapagtagumpayan kong maakyat, napansin kong bukod sa padlock nito ay may nakapulupot din na kadena doon. Nang mahawakan ko ang padlock, napabuntong hininga ako ng malalim, nang makita ko kung anong klase nang padlock ang ginamit sa pagsara nito, isa iyong pincode lock, apat na kumbinasyon ng number ang kailangan para mabuksan iyon.

Narinig ni James ang boses at lumingon siya sa pinagmulan nito. Tumayo ang isang binata na nasa dalawampung taong gulang pa lamang. Nakasuot siya ng puting damit, na nakatingin ng masama sa kanya. “Sino ka?” Sumimangot si James. Tumingin si Bobby kay James at kalmadong nagsalita, “Ako si Bobby Caden.” Lalong nagsalubong ang mga kilay ni James. ‘Sino ang taong ‘to?’

Nalilito siya kung dapat bang matuwa o mainis kasi parang walang pakiramdam ang mga tao sa bahay na ito tungkol sa kanyang nararamdaman. “Leng…” tawag ng kanyang lola na ngayon ay halos mangiyak-ngiyak na. Naiinis siya at nagagalit. Gusto niyang magsalita pero ayaw magbukas ng kanyang mga labi. “Tingnan mo, o! Binili ko ito para sa `yo.” Isang bobby pin na pakwan ang design. It’s her favorite fruit since she was a kid and her grandparents know that much.

Papatayin kita! Diretsong sinipa ni Weiss si Bobby sa tiyan. Sinipa niya ito hanggang sa makalayo siya ng ilang metro. Napahiga si Bobby sa sahig habang hawak ang tiyan, hindi makagalaw. Lumapit ang isang security guard at sinabing, “Mr. Weiss, tulungan kitang tanggalin siya?" Kumunot ang noo ni Weiss at nag-alinlangan sandali. Tapos, winagayway niya yung kamay niya.

Agad na rin nitong pinulot ang nagkalat na gamit, malapad na malapad na ang ngisi at puno ng pang-aasar ang mukha habang isinusuot ang damit nang bumaling sa nakagapos na lalake. Nanginginig na napayuko na lamang si Bobby ng mga sandaling iyon, puro malalagim na bagay na ang nasa isipan niya ng mga sandaling iyon, mga bagay na nais niyang gawin sa naturang lalake sa oras na makawala roon. "She's all yours man." Natatawang tapik na lamang ni Raymond kay Bobby. Nagsimula na lang muli magwala si Bobby sa kinatatalian nang makalapit si Raymond, lalo lang tuloy itong napatawa sa kanya.