Novel & Cerita Boundaries In Tagalog

Anong nakakatawa? "Akala ko tulog kana?"pang-aasar niya. Hindi ko siya pinansin, nilagay ko ang isang unan ko sa pagitan naming dalawa. "Ano 'to?"tanong niya sabay turo sa unan na nakapagitan samin. Tinaasan ko siya ng kilay. "Boundary 'yan. Bawal lumagpas diyan ang kamay mo"pinandilatan ko siya ng mata saka komportableng humiga.

Masasayang lang ang pagod niya. "How's your sleep?" Tinawagan siya ni Kaden at matapos ang limang attempt ay saka lang niya ito sinagot. "I want to go home," 'yon ang isinagot niya. Silence. How do you say goodbye to the person you love? Ipinikit niya nang mariin ang mga mata niya. "What are you saying?" Tanong ni Kaden "You're home." "No... Bahay nyo 'to. This is not my home."

Halatang natuwa ito dahil sa sinabi niya. "A-Are y-you sure?" Tumango siya. "Ano bang puwedeng ipasalubong sa kanya? Baka may makita ako sa Siargao. Oh, kaya pag-uwi ko samahan mo akong mamili--" Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil kinabig na ni Xyrius ang batok niya at mariin siyang hinalikan. "Thank you, doll..." pasasalamat nito na ang mga mata ay relief na. "But you don't have to do this if--"

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

asik ko. "Did I tell you something about that? Sabi ko malapit na tayo sa heaven at narito na tayo sa heaven sky," sabay tigil ng kan'yang sasakyan. "See?" turo nito sa nakasulat sa boundary. Heaven sky nga. Hindi ko alam na may ganito pala na lugar dito sa Pilipinas.

Aloha Kinabukasan ay nakita ko si tatay na pumasok sa loob NG opisina niya. Tay... tawag ko Kay tatay. Anong ginagawa rito Aloha...?tanong ni tatay Napag-isipan niyo na ba Ang sinabi ko sa Inyo? Saad ko Kay tatay. Tungkol saan? tanong pa ni tatay Sa kompanya Saad ko dito...

saad ni PO3 Abarientos. Napatayo si Lemuel sa kanyang pagkakaupo sabay hampas ng dalawa niyang kamay sa ibabaw ng kanyang mesa. “Kung hindi nila tayo tutulungan wala tayong magagawa kung ‘di ang kumilos mag-isa,” mariin nitong saad at nagsimulang maglakad. “Tara na, bata. May mamanmanan tayo.”

Pero nang tangkaing kong tumagilid, naramdaman kong may kung anong mabigat na nakadagan sa aking baywang. At may kakaibang init na nakabalot sa likod ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ang unang bumungad sa akin ay ang mga unan na ginawa kong boundary kagabi—nasa dulo na ng kama, nahulog na. At ang dahilan kung bakit wala na ang boundary? Si Raiven.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Sagot ko na may halong pagka-irita. He hesitated. “That’s irrelevant.” “There,” sabi ko. “That’s the problem.” He looked at me with his eyes sharp. “You wanted boundaries.” “I wanted clarity,” sagot ko. “Not emotional exile.” At hindi na sya nakapagsalita.