Brave Frontier Rain Novels & Stories

Marupok talaga ako kaya may nangyari na naman sa amin. Kahit nilalamig ako ay napilitan akong mag-shower dahil nanlalagkit ako. Not to mention, I smell like sex! But the good thing about living here, may hot water na available. Tinimpla ni Bran ang shower at pina-testing sa akin kung sapat na ang ligamgam ng tubig. Gusto pang sumabay ng loko pero ang sabi ko ay bantayan niya ang delivery at baka wala kaming kainin. Sumunod naman siya. He seemed to be in a good mood.

Hindi ako nagsalita sa buong biyahe namin at nakatanga lang sa labas ng bintana ng kotse tinitignan ang bawat patak ng ulan na tumutulo sa labas ng bintana. I found peace in the rain. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

VERONIKKA ELYSE LAURIER I heaved a sigh as soon as the rain poured down on us. Tag-ulan na naman at eto ang pinakaayaw ko sa lahat. Aside sa nakakalimutan kong magdala ng payong, ay may naaalala ako. Hindi naman sa pinakaayaw, ang dami lang naganap nang gabing iyon na hirap parin akong paniwalaan iyon.

tawag niya sa nobyo sa kanyang isipan. Luisa used to hate rain so much because of the nightmare it always brought her. Now, rain makes her smile. Rain reminds her of Levi. The reason of her newfound happiness. Sa halip na isarado ang bintana, nanatili siyang nakatayo doon at pinanood ang pagbagsak ng ulan. Ilang sandali pa ang nakalipas, halos mapalundag sa gulat si Luisa nang mula sa likod ay may biglang yumakap sa kanya.

bulong ni Jam habang patuloy pa rin ang hakbang palapit kay Rain. Kabadong napaatras si Rain palayo, sinusubukang manatili ang layo sa pagitan nilang dalawa ngunit bigo siya. Ramdam niya ang paglapat ng kaniyang likod sa babasaging pader ng opisina ni Jam, ngunit huli na ang lahat para umalis sa ganoong p’westo ay nailagay na ni Jam ang dalawa niyang braso sa magkabilang gilid niya.

Agad pinunasan ni Rain ang dugo sa kanyang daliri at pinagpatuloy ang pagliligpit. Hindi nagtagal at mukhang bumaba na ang tama ng pitong lalake. Naisipan nilang magpunta sa isang coffee shop dahil may tatlong oras pa naman bago mag-curfew sa Academy. “Ano pa lang nangyari d’yan sa kamay mo?” Tanong ni Thunder nang mapansin niya ang sugat ni Rain. “Nahiwa sa bubog kanina. Okay lang ako. Hindi naman malaliㅡ” Tila natigilan si Rain sa pagsasalita nang mapansin niya ang pamilyar na pigura sa labas ng coffee shop.

Hindi ko inaasahan na after the rain, may maganda talagang pangyayari. ///

Gwapo niya Bash pwede momg maging jowa HAHAHHA Tumahimik ko nga ang dami mong alam. Pailing na sagot ko sa kanya Nakarating na kami sa malaking bahay na sinasabi ni Bash. Ang taas ng pader kaya hindi kita ang nasa loob. Agad na nag doorbell si Sere at agad naman bumukas ang malaking gate. Tuloy po kayo sa loob mga ma’am hinhintay na kayo ni Marie sa loob. Nako po wag niyo na po kaming tawaging ma.am nakaka tanda po. Nakaka hurt ng feeling. HAHAHA

Dahil kahit ilang beses kong sabihing tapos na, siya pa rin ang simula ng lahat. Ang ulan ay dumarampi sa bintana ng kotse, bawat patak ay parang paalala ng gabing iyon sa resort—mainit, mapanganib, at punô ng kasalanan. Mula sa malayo, tanaw ko agad ang lumang beach house. Kahit luma na, maliwanag pa rin ang ilaw sa loob. Ang bawat bintana ay parang mata ng nakaraan, nagmamasid sa bawat lihim na dala ko.

sambit niya. “Naisip ko na kung hindi ba umulan no’ng araw na ‘yon, hindi ba magiging gloomy ang pakiramdam mo at hindi mo ba ako iiwan,” saad niya. “Same here. Starting that day, I hated how the rain stop me from everything. I started to see things I should hate about it, just look how ugly the city is kapag umuulan. Maputik, mga stranded na sasakyan, walang kuryente madalas and the list goes on. Ang daming bagay na hindi ko nakita no’ng kabataan ko,” mahinang sambit ko.