Breakfast Quotes Novels & Stories

Hindi ko matanggap na sinabi ko iyon. Aapak pa lang ako sa baitang nang marinig ko ulit si Joaz. "You should eat breakfast first. I also cook a soup for your hangover" "Hindi na. Baka mas lalo pa akong magkahangover sa pagfe-feeling chef mo" aking balik. "Huwag mo ako tanggihan. Tingin mo makakalusot ka sa parusa?" Natigilan ako bago ako lumingon ulit. "Anong parusa? Masama ba mag-party?"

Walang natira ni isang mumho. " That's the best breakfast yet. I'm really glad it was you who accompanied me instead of Hezekiah." saad niya " We're like a happy family." Singit ni Frinzse habang pumapalakpak pa. Agad naman akong namula. Hindi ko alam pero biglang uminit yung tenga ko. Masaya naman ako dahil na appreciate nila yung simple kong breakfast. Medyo heavy nga eh pero I don't care. Heavy eater naman talaga ako. Saka masarap kaya kapag heavy yung breakfast.

Tumango naman ako sa kanya at sumagot, "Oo, bro. Kaya ko pa pero tama na muna ang kinain ko. Marami na akong kinain ngayon. Hindi nga ako kumain ng breakfast tapos ngayon na lunch ay saka ako napakain talaga ng marami." "Bro, ibig sabihin n'yan ay bumawi ka. Hindi ka kumain ng breakfast kanina kaya ngayon ay bumawi ka kaya marami kang kinain at walang masama doon, 'di ba? Masaya ako na nabusog ka talaga, bro," tumatawang sagot niya sa akin.

Gusto niyang matiyak na hindi panaginip lang ang naganap sa kanila kagabi. “Good morning,” sabi nitong inilapag ang pancakes at bacon and egg na niluto, “Breakfast is ready,” lumapit ito sa kanya at hinalikan ang nuo niya, “Come on, habang mainit pa,” hinila nito ang bangko at pinaupo siya. Napangiti siya. Ngayon lang may humahalik sa kanya pagkagising niya sa umaga. Nuon pa niya pinapangarap ang ganito.

Mabuti napaniwala ko agad sila sa sinabi ko. "Maupo na po kayo sa duyan po. Hatid ka na po namin. Ah Jane pwede mo bang dalhan si madame ng pagkain dito baka di pa siya nakakakain." Biglang tumunog ang tiyan ko sa sinabi ni Justine. "Mukhang ganun nga. Di pa ako nakakain simula kaninang umaga." "Ako na po ang bahala sa breakfast na may halong lunch po."

Minsan, kapag napapagod siya, hinahawakan niya ‘yon — paalala na kahit saan siya mapunta, hindi niya kailangang kalimutan kung saan siya nagsimula. “Good morning,” sagot niya, “Let’s make today warm, kahit malamig ang simoy ng October.” Pagkatapos ng lunch service, umupo siya sa sulok ng café, may hawak na notebook. Doon niya sinusulat ang mga bagong recipe, pati mga ideya sa buhay — minsan quote, minsan pangarap.

Isa pa iniiwasan ko muna si inay. May nakita akong papel sa ibabaw ng unang tab na nakuha ko. Biglang kumunot ang noo ko dahil sa mensaheng nakasulat doon. "Always eat your breakfast, don't skip meal." Hindi ko alam pero may naramdaman akong init sa dibdib ko dahil sa nabasa ko. Maybe Atty. Cohen always pissed me off mula nang bigla na lang siyang sumulpot sa harapan ko but him showing concern to me is something I did not expect. Alam kong sa kanya ito galing. Hindi ko lang alam kung paano niya nalaman na hindi pa ako nag-aalmusal.

nagtataka nitong tanong. Nagkibit-balikat ako. “Later na lang.” “Bakit? Nakapag-almusal ka pa ba kanina kaya ka lalong na-late?” usisa nito. Umiling ako. “Nope.” “Kung gano'n, kumain ka na muna, hindi maganda na walang laman ang sikmura kapag umaga. Breakfast ang pinakamahalaga sa lahat,” suhestiyon nito.

Nakahanda na ang simpleng breakfast: pancake, scrambled eggs, ham, fresh orange juice, at coffee. “Wow,” gulat niyang sabi. “Ikaw ang gumawa nito?” “Yes, chef Leonard at your service,” sagot ko na parang nagmamartsa sa kusina. “It’s not much, but it’s made with love.” Napahagikhik siya. “Made with love daw oh.” “Try it first before you laugh at me,” sagot ko, kunwari nagtatampo. “If it’s good, you owe me a kiss. If it’s bad— you still owe me a kiss.”

Kinabukasan ay maaga akong nagising para gawan ng breakfast si Azzurro. Sigurado aalis na naman iyon ng maaga para sa trabaho. Dahil pangbreakfast naman iyon ay nilutuan ko lang siya ng bacon at egg. Nagtoast na din ako ng slice bread para sa kaniya.