Broken In Tagalog Novels & Stories

“Wala sa lugar ang galit mo. Nagkakamali ka!” Ano sa ayaw kong magpahawak ang hindi niya maintindihan? Bakit paulit-ulit kami? Bakit lagi na lang? Tagalog naman ang sinasabi ko! Huli na naman para maawat ko ang sarili ko, naihampas ko sa ulo niya ang takong ng sapatos na naiwan sa kamay ko. Sa lakas ng lagatok, nag aalala ako na nabutas ko ang bao ng ulo niya. Malapit pa naman sa bumbunan.

bulong ko. Bahagya siyang natawa. "I'm sorry, hindi ko napigilan. I was so broken that time," pag-amin niya. Tumango na lang ako at inabot ang mukha niya sabay ngiti. Ilang saglit pa ay hinalikan ko ang panga niya. "Napansin ko, ikaw ang unang humahalik sa akin. Feeling ko tuloy, ang gwapo-gwapo ko."

Subalit hindi na niya magawa pang iangat ang kanyang mga pangapit—ni hindi niya maramdamang may braso pa siya. Mariing napapikit nang mamuslak ang isang mainit na hininga sa kanyang tainga. Ilang hikbi ang nakatakas mula sa kanyang bibig nang sunod na narinig ang malakas nitong halakhak. [ mamuslak - sense ] Tampal sa kanyang mukha ang kaagad na nagpadilat sa kanya. At sa pagbukas ng kanyang mga mata, ang kanyang bitak na sarili ang kanyang natanaw.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

anito, tagalog na naman. Natawa na naman siya, pero naalala niya ang araw na iyon kung kailan sobrang basag siya. Naging malungkot ang mukha niya bigla, "I feel like that's the worse day I ever had."

Ako naman ay nagtiim labi ay nag-iwas ng tingin. Maya-maya ay umangat ang kamay niya sa aking pisngi at agad nakumpirma na umiiyak ako. Bumuntong-hininga siya bago hinaplos ‘yon upang tanggalin ang luha roon. Napayuko ako kasabay ng paghawak niya sa aking baba upang iangat ‘yon. Nagtama ang tingin namin. “You’re broken . . . because of him.” it’s not a question, it is a statement. “Why? Do you have . . . feelings for him? Did he reject you?”

Wala siyang oras para mag-break down. “Anong h’wag hawakan? Akin ka na ngayon, Babe. Binenta ka na sa ‘kin ng Tatay mong lasenggo, ah? Hindi ka ba niya nasabihan?” Paliwanag pa nito saka ito napakagat ng labi.

tanong ng bata habang kumukuha sa ref nila na nasa likuran lang niya "Tangina bakit ang dami mong tanong? ibigay mo na lang saakin yung redhorse pwede?" "Broken hearted ka nga" sabi ng bata habang paakyat sa upuan "Tangina bata judgemental ka ah hindi ako broken hearted" "Oh! fifty pesos yan" abot niya saakin ng redhorse "sabagay hindi naman nabobroken hearted ang mga pogi" dugtong pa niya

sigaw niya na halos mapiyok na sa pag-iyak. "I'm sorry--I'm so sorry, I'm sorry..." Paulit-ulit 'kong sambit habang umiiyak sa harapan niya. "A-Ayoko nang makita ka pa... Umalis ka na, Raven. Wala ka nang karapatan simula ngayon." She paused and looked into my eyes. "I'm breaking up with you." Para akong pinagtakluban ng langit at lupa. Pakiramdam ko ay mamamatay na ako. Hindi lang anak ang nawala sa akin, pati na ang asawa ko. Dahil sa ginawa ko...

E, biktima lang din naman ako! Isang malakas na paghampas ang narinig ko. Kusang nagsarado ang pinto at mga bintana pagkatapos ay isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong kabahayan. Ano ang mga 'yun? Bakit nag kusa na lang? Napatingin naman ako kay Leonardo na masamang nakatingin sa'kin. Ano bang ginawa ko sa kanya, ha?