Bulaklak Sa Burol Novels & Stories

Ngunit pagkabukas na pagkabukas pa lang ng elevator sa palapag ng aming tanggapan, agad kong naramdaman na may kakaiba at mabigat na atmospera sa loob ng malawak na lobby. Nagkukumpulan ang mga empleyado mula sa iba't ibang departamento, may mga nagbubulungan sa tabi ng mga cubicles, at ang iba naman ay halatang kinakabahan at hindi mapakali sa kanilang mga pwesto. Napakunot ang noo ko habang sinusuri ang paligid. "Ano'ng nangyayari rito?"

Ang dating tahimik na corporate floor ay may kakaibang tensyon na hindi maipaliwanag, parang may paparating na bagyo na hindi mo alam kung kailan tatama. At lahat iyon ay dahil sa isang lalaki. “Pangatlong araw na ‘yan, no?” bulong ng isang empleyada sa pantry, hawak ang kape na matagal nang malamig. “Hindi ba weird?”

Tahimik ang buong 32nd floor ng Velmont Corporation, pero hindi ito yung klase ng katahimikan na peaceful. Ito yung katahimikan bago ang bagyo. Sa hallway, halos lahat ng empleyado nakatayo sa kani-kanilang cubicles, kunwari busy, pero ang totoo? Nag-aabang. Nagbubulungan. May paparating kasi. “Siya na raw yung bagong Executive Assistant ni Mr. Velez.”

------ Allen's POV Tahimik ang buong executive floor. Hindi dahil sa kakulangan ng trabaho—kundi dahil sa bigat ng hindi maintindihang tensyon. Parang may malamig na hangin na dumaan, iniwan ang mga empleyadong nakakunot-noo at napapatingin sa isa’t isa. Kahit ang mga department heads ay tila naglalakad sa gilid ng bangin, nag-iingat sa bawat hakbang, bawat salita. Naririnig ko ang mga usap-usapan sa pantry kahit hindi ko gustong makinig.

aniya habang malaki ang pag-gesture, “hindi lang palabas. Ito ang puso at kaluluwa ng lahat ng nagbuhos ng dugo, pawis, at pangarap para mabuo 'tong lugar. Hindi lang ito company — isa itong pamilya, ang sarili naming maliit na universe.” Habang naglalakad kami sa hallway, naririnig ko ang tunog ng heels ko na tumatama sa polished na sahig. Marami pang empleyado ang bumabati kay Larry — halatang mahal siya dito. May mga nagkakape, may nag-uusap tungkol sa projects, at may iba pang abala, pero kahit busy, ramdam mo ang harmony. Isang type ng workplace na hindi nakakasakal — kundi inspiradong magtagumpay.

Ano ba kasing nangyayari? Pinunasan niya ang kaniyang mga luha na walang ampat sa pagtulo. Mabigat ang katawan na tumayo siya at lumabas ng opisina Kataka-takang lunch break na ngunit walang katao-tao sa paligid. Usually kapag ganitong luch break ay apura na ang mga empleyado sa paglabas sa kani-kanilang department. Kahit sa elevator ay wala siyang nakasabay na empleyado na para bang nang mga sandaling iyon ay walang ibang tao kundi siya lang.

Isang bagay na matagal na niyang natutunan sa industriya: kapag masyadong maingay ang mundo, kailangan mong pakinggan ang loob mo. Pagdating niya sa opisina, ramdam agad ang kakaibang alertness ng lahat. Hindi na ito simpleng kaba. Isa na itong kolektibong pag-aabang. May mga staff na palihim na nagbubukas ng industry chats, may mga PR na nakatutok sa analytics dashboard, at may mga executive na kunwari’y kalmado pero halatang nagbibilang ng oras.

I didn't imagine that he's sweet. Muling may mga pumasok na lalaki sa loob ng opisina ko, pero sa pagkakataong ito hindi na gamit ang mga dala nila. Ilang lalaki ang may dala-dalang iba't ibang uri ng bulaklak?

Ibig sabihin may delay, may inconsistency, o mas malala—may gustong pagtakpan. Paglabas ko sa executive floor, agad kong naramdaman ang shift ng atmosphere. Mas mabigat ang hangin, mas maingat ang galaw ng mga tao. May mga empleyadong mabilis umiwas ng tingin, may ilan namang pilit ang ngiti. Classic signs. Ilang taon na akong humaharap sa ganitong eksena para hindi ko malaman kung kailan may problema.

Sa opisina Pagdating niya sa kompanya, binati siya ng ilang empleyado pero napansin niyang kakaiba ang tensyon sa paligid. May mga bulung-bulungan, mga tinginan na mabilis naglalaho kapag siya ang dumadaan. Sa private lounge, nadatnan niya si Doña Beatriz na tila may gustong sabihin.