Novel & Cerita Bulaklak Sa Burol

Ceelin Nakakunot ang noo na naupo ako sa aking mesa. Pagpasok ko pa lang sa entrance ng building ay pinagtitinginan na ako ng mga empleyado at pagkatapos ay magbubulungan. Habang nakasakay ako sa elevator kasama ang iba pang empleyado ng kompanya ay nararamdaman ko pa rin na nagbubulungan sila sa likuran ko at tila ako ang pinag-uusapan nila. At kahit ang mga katrabaho ko ay ay tila may pinag-uusapan sila sa tungkol sa akin.

Pero sa loob ng opisina, sa ilalim ng malamig na titig ni Lukas na ngayon ay nakatutok lang sa kanya, pakiramdam niya ay ligtas siya. Paglabas niya saglit ng opisina ni Lukas para kumuha ng kopya ng ilang documents sa printer, agad niyang naramdaman ang pagbabago ng atmosphere. Kanina’y parang mga matang sumusulyap lang mula sa cubicles, pero ngayon ay mas malinaw na, mas lantaran na ang mga bulungan. “Sure ka ba?” mahina pero malinaw na boses ng isang empleyado, kasunod ang bahagyang tawa.

Kinabukasan. Maaga pa lamang, ngunit buhay na ang buong executive floor ng Rodrique Tower. Ang tunog ng mabilis na yapak ng mga empleyado ay umaalingawngaw sa makintab na sahig. Ang mga assistant ay nagmamadaling nagdadala ng mga dokumentong kailangang pirmahan. Ang mga manager ay abala sa pag-review ng mga presentation para sa board meeting. Ang bawat sulok ng opisina ay puno ng galaw, puno ng mga plano, puno ng mga desisyong maaaring magbago sa kinabukasan ng isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.

Nang bumukas ito, ganon na lang ang gulat ko nang makita ko ang maraming employee na nagtatawanan at may sari-sariling mundo. "This is what we call the "common area". Dito naglalagi ang karamihan sa mga empleyado tuwing meron silang libreng oras para gawin ang mga gusto nila nang hindi nakakaistorbo sa mga nagtatrabaho," paliwanag niya. Ipinalibot ko ang paningin ko sa mga tao roon. Some of them are eating and some of them are not. May mga grupong nagk-kwentuhan sa isang lamesa at meron din namang solo lang habang nags-cellphone. Actually, meron din ganito sa kumpanya namin sa new york pero hindi parehas ang sigla kumpara rito. Sa new york kasi ay kung hindi pagpapahinga ay pagbabasa lang an

Nakakahiya pero diretso lang ako sa paglakad kahit gusto ko nang umatras. Habang papunta ako sa elevator ay may narinig akong bulungan mula sa dalawang employees. Hindi ko sila masyadong marinig pero sure ako na ako ang topic nila. Bigla akong yumuko at nagkunwaring busy sa phone ko kahit wala namang notification. Ang hirap pala maging bagong employee sa ganitong company, parang trial by fire agad.

Kinabukasan. Pagpasok ko pa lamang sa kumpanya, may kakaiba na akong naramdaman. May mga empleyadong palihim na sumusulyap sa akin. May mga nagbubulungan. At nang mapadaan ako sa pantry, kusang humina ang usapan ng mga naroon ngunit hindi sapat ang paghina ng mga boses nila upang hindi ko marinig ang ilan sa mga bulong. "So it's true?"

Bumaba siya mula sa kandungan ko at lumabas kami sa opisina ng sabay. Pagbukas ko pa lang ng pinto, dinig ko na agad ang mga boses na tila nagkakagulo. Malayo pa lang ay kitang-kita na namin ni Isabelle ang mga empleyado namin sa executive floor na nagkukumpol-kumpol. Hindi ito normal na tanawin lalo na sa oras ng trabaho.

nagtatanong lang naman ako! “May papapirma pa ba kayo?” ibigay niyo hangga't sinisipag pang mag trabaho si boss. Natahimik akong pinagmasdan sila magkagulo mula sa department ng marketing hanggang sa department ng budget. Napaawang ang labi ko ng makita ga bundok na folders sa harapan ko, i sighed ganito ba talaga katamad ang lalaking yun? hindi kaya nalulugi ang Kompanya niya dahil sa ginagawa niya.

Pangalawang araw ko palang sa kompanyang ito at hindi ko pa kabisado ang buong building. Bahala na, magtatanong nalang ako sa ibang empleyado rito. Sobrang laki pala talaga ng building ng Sarmiento Press Inc. sobrang gara at nakakalula. Saan kaya dito ang stock room? babalik na lang kaya ako, wala naman yatang mga empleyadong naglalakwatsa dito sa labas kahit saan ako lumingon.

Lumulan siya ng scooter pauwi sa apartment. SA unang araw ni Yana sa trabaho ay hindi naging madali ang aktibidad. Maraming abusadong staff sa production department lalo ang mga nasa taas. Silang mga bagong salta ang isinasalang ng mga ito sa mabibigat na trabaho. Hindi naman sila makapagreklamo. Wala pang isang linggo sa trabaho ay tila bibigay na ang katawan niya sa hirap ng gawain. Kakayanin niya ang trabaho basta walang abusadong staff na pini-pressure sila.