Bulaklak Sa Burol Mga Nobela at Kwento

Nagkakagulo ang mga empleyado, at ang hangin sa loob ng gusali ay puno ng kaba. Sa loob ng kanyang opisina, halos mabaliw na si Marco. “Paano nangyayari ’to?! Bakit sabay-sabay silang bumibitaw?!” sigaw niya habang isinasabog ang mga papeles sa kanyang mesa.

Isa pa doon, ang suot namin na palda na nuknukan ng iksi na akala mo ay sa bar ang punta hindi sa opisina. “ARSON COMPANY” Pagkarating ko sa kompanya ay talaga nmang napairap ako. Parang gusto kong kumuha ng baseball bat at hampasin sila sa ulo. Nasa hallway palang ako ay kitang-kita ko na ang polusyon sa buong paligid. "Excuse me sir,Pati ba naman rito sa loob ng elevator may katalik kayo? Aba,mahiya naman kayo."

Kinabukasan ay tila mas mabigat ang hangin sa buong kumpanya. Hindi dahil sa trabaho, kundi dahil sa balitang kumalat sa buong building matapos ang nangyaring komprontasyon nina Luna at Rosset kahapon. Maging ang mga empleyadong hindi naman mahilig sa tsismis ay hindi napigilang magbulungan habang naglalakad sa hallway. Sa bawat pagdaan ni Luna, may ilang napapatingin, may ilang ngumingiti nang palihim, at mayroon ding agad na umiiwas ng tingin nang mapansing napatingin siya sa kanila.

Wala siyang magawa kundi ang humakbang papasok. Umikot ang paningin niya sa mga empleyadong naroon. Ang iba ay may hawak na kape, may mga nag-uusap tungkol sa tambak na trabaho, at may mga mukhang puyat at stressed kahit alas-otso palang ng umaga. Nang ‘di namamalayan ay unti-unti siyang naiipit sa sulok at halos ‘di na makahinga sa liit ng space. Sanay siya maluwag at pribadong elevator, kaya ang ganitong tagpo ay nagpapainit sa ulo niya. Dagdagan pa ng masakit ang paa niya dahil mayro’ng umaapak.

MAAGANG nagising ang buong business district ng Bonifacio Global City. Sunod-sunod na ang pagpasok ng mga empleyado sa matatayog na gusali habang unti-unting nabubuhay ang ingay ng siyudad. May mga nagmamadaling humabol sa oras, may abalang may kausap sa headset, at may tahimik na nakapila sa mga coffee shop sa paligid.

Hindi buo, sa totoo lang. Kinabukasan, pumasok ako sa opisina, handa nang magpakasubsob sa trabaho at iwasan ang anumang hindi kinakailangang abala. Ngunit nang lumapit ako sa aking mesa, napansin ko agad ang isang bagay na nagpasalubong sa mga mata ng mga katrabaho ko. Isa na namang palumpon ng mga bulaklak.

Lalo lang gumulo ang kanyang isip nang sabihin ni Reed na isa-isa silang papasok. Lumabas si Tyrone at tiningnan ang mga mukha ng benteng babaeng empleyado. "Sir Tyrone, ano po ba ang nangyayari?" tanong ng isang empleyada. Nag-panic sila dahil bigla silang tinawag para harapin ang boss. May bagong batas kaya tungkol sa mga manggagawa? Laging nagdudulot ng panic ang ganitong sitwasyon.

Tumango siya at agad na umalis para ayusin ang sitwasyon sa labas. Pagkapasok ko sa lobby ng Jacobs Group, hindi ko maiwasang maramdaman ang bigat ng mga matang nakatingin sa akin. Parang bawat hakbang ko ay sinasabayan ng mga bulungan at mahinang tawanan. Hindi ito ang unang beses na naramdaman kong pinag-uusapan ako ng mga empleyado, pero ngayong araw, mas ramdam ko ang bigat nito.

Hindi katulad dati na magiliw itong bumabati, nakikipagbiruan pa sila minsan. May nangyari ba? May chismis na naman bang nasagap ang buong empleyado ng kompanya at ganito ang eksena dito? Parang taga-ibang planeta ako sa itsura nila. May dalawang staff sa hallway ang nagbulungan, napatigil lang sila ng makita ako. Nagkunwari silang busy nang dumaan ako. "Anong trip nila?" bulong ko.

Wala namang nakapansin sa ginawa niyang pagtitig dahil natatabunan ng buhok ang mga mata niya. "Taga-bulong..." Napaisip si Harmony. Maski siya ay hindi pa rin nakapagbantay ng may ganoong trabaho. Masasabi ring kakaunti lang ang nabibigyan ng pagkakataon para magkaroon ng ganoong klase ng trabaho. Madalas kasi sa sinasanay bilang taga-bulong ay nabibigo. Marami na rin sa mga taga-bulong ang naipatapon sa limbo dahil sa kapalpakan nila. Kung bakit, mahabang kuwento.