Bulaklak Sa Burol 소설 & 이야기

“Basta ang importante, nakaalis ka na sa toxic na environment na yon.” Paglabas niya ng building ay agad siyang sinalubong ng malamig na simoy ng hangin. Katatapos lamang ng rush hour. May mga empleyadong nagmamadaling pumasok sa opisina. May mga estudyanteng may bitbit na backpack. May delivery riders na paroo't parito. Habang naglalakad siya papunta sa waiting shed ay napansin niyang parang may matigas na bagay na tumatama sa braso niya mula sa loob ng tote bag.

Wala siyang oras upang intindihin iyon ngayon, mas mahalaga ang kontrata. Ngunit nang makarating siya sa opisina, agad niyang naramdaman na may mali. Tensyonado ang buong lugar, mabigat ang kapaligiran. Ang ilang empleyado ay nag-uusap nang pabulong. Ang iba ay tahimik na nakaupo sa kanilang mga mesa ngunit halatang hindi makapagtrabaho nang maayos. May ilan ding paulit-ulit na tumitingin sa direksyon ng malaking meeting room.

Sa isang malamig at maluwang na opisina ay nagtipon-tipon ang ilang kababaihan. Mas abala pa ang mga ito sa tsismisan kaysa sa trabaho. "Nabalitaan n'yo na ba?" Isang mahinang pagtili ang narinig ng mga tao sa gitna ng grupo. Lumapit ang dalaga at pabulong-pero halos palahaw na-nagkuwento.

Halos mahulog siya sa kinauupuan. Basement parking. Blue folder. Sino ang nagpadala nito? At paano nila alam ang lahat ng nangyayari sa kanya? Nilingon ni Farah ang paligid. Ang bawat empleyado sa paligid ay tila may sariling mundo—nagtatawanan, nagkakape, nagtatrabaho. Pero para kay Farah, bawat tingin, bawat galaw, ay nagiging kahina-hinala.

Isa pa doon, ang suot namin na palda na nuknukan ng iksi na akala mo ay sa bar ang punta hindi sa opisina. “ARSON COMPANY” Pagkarating ko sa kompanya ay talaga nmang napairap ako. Parang gusto kong kumuha ng baseball bat at hampasin sila sa ulo. Nasa hallway palang ako ay kitang-kita ko na ang polusyon sa buong paligid. "Excuse me sir,Pati ba naman rito sa loob ng elevator may katalik kayo? Aba,mahiya naman kayo."

Bumaba na ako ng kotse at dumiretso sa opisina. Pagkapasok na pagkapasok ko pa lang sa lobby, mga mata ng mga taong mapaghusga ang bumungad sa akin. Siguro ay nakarating na sa lahat ng empleyado dito na napahiya ako. Pinahiya ng nanay ng boss nila. Huminga ako nang malalim at akmang sasakay na sana ng elevator nang hinarangan ako ng mga tao. "It's already full, at bawal dito ang mga malalandi." Hindi ko pinansin ang sinabi ng isang bakla. Umatras na lang ako at hinayaan silang makaalis.

Doon din sila matutulog at tent lang ang gagamitin. “May malaking lupa ako kung saan gaganapin ang team building. Tent lang ang gagamitin natin para naman may oras kayong makilala pa ang ibang empleyado.” May bulungan na kumalat sa buong kwarto. May mga mukhang excited. May iba namang halatang kinakabahan. ‘Yung ilan sa mga mas matatandang empleyado, nag-uusap-usap na tungkol sa pagtulog sa lupa.

Isang basura. Lumabas ako ng opisina na may kakaibang bilis at liksi, ang bawat hakbang ay may bigat at awtoridad. Napapaatras ang aking mga nakakasalubong sa koridor. Ang mga doktor, nars, at mga pasyente ay mabilis na tumatabi. Sumakay ako sa elevator pababa ng private parking.

“Tatlong buwan lang.” Ngunit hindi lang iyon ang gumugulo sa kanyang isipan. May isa pang problema. Si Celeste. Habang papasok siya sa gusali ng kumpanya, napansin niya agad ang dami ng empleyado sa marketing floor. Mas maingay, mas magulo, mas buhay kaysa sa sariling departamento niya sa finance. At sa loob-loob niya, nakakadiri iyon.

ngayon din. "Copy, boss," sagot nito at yumuko bago tuluyang lumabas ng opisina YALLAH CRUZ POV Habang abala ako sa pag-aayos ng mga files at designs sa desk ko, hindi ko maiwasang marinig ang mga bulong-bulungan at tsismis sa paligid ko. "Mabuti pa yung intern pinapansin ni Boss, eh tayo parang hangin lang," sabi ng isa.