Bulaklak Sa Burol の小説・ストーリー

Ang kaibahan ng lang, mukhang mga bago ang mga mukha ng mga empleyado na naka-assign dito May walong table ang makikita dito sa top floor maliban sa opisina mismo ng CEO kaya malawak ang buong paligid. HIndi kagaya sa ibang floor na wala ka masyadong maikutan dahil marami sila at halos puro opisina mula sa ibat ibang department.

Pumunta ako dito para siguraduhing maagang uuwi yung gagong iyon at para sumabay siya sakin sa paguwi. Dito palang sa labas naririnig ko na ang mga nagbubulungang empleyado na naglalabasan sa loob ng building ni Atlas. Mukhang may gulong nangyayari sa loob. Pagpasok ko sumalubong agad sakin ang mga natutumpukang mga tao na animoy may pinapanood na pilekula habang nanonood ang mga ito pasimple ding silang nagbubulunga.

Kinabukasan, ramdam ko agad ang pagbabago sa opisina. Hindi ito ordinaryong araw. Ang mga empleyado ay mas maingat sa kanilang galaw, mas maingat sa bawat salita. Parang alam nilang may paparating na bagyo.

Inabot lang nito ang balikat niya at marahang pinisil, parang paalala: kaya mo. Pagdating nila sa opisina, mas ramdam ang lamig. Hindi lang dahil sa aircon—kundi dahil sa kapaligiran. May kakaibang katahimikan. Ang mga bulungan ay mas maingat ngayon, mas mahina, pero hindi nawawala. Parang mga daga sa sulok na naghihintay ng pagkakataon.

Nakikinig ito sa paliwanag ng empleyado at hindi basta nagagalit. Busy ang mga empleyado sa pasilidad at mistulang mga astronaut dahil sa balot na balot na uniform na bughaw. May mga eyeglases na malalaking suot ang mga empleyado at nakatutok sa nakahilirang glass table kung saan kinukumpuni ang maliliit na piyesa ng mga device.

Bitbit ang walang lamang water bottle, tinahak ko ang pasilyong magdadala sa akin papunta sa pantry room ng floor. Medyo nakakahiya kasi madadaanan ko ang iilang cubicle ng mga tiga-accounting. Hindi kasi sila katulad namin na nasa isang kuwarto lang at magkakasama ng lamesa. Sila kasi ang nag-occupy ng malawak na space ng floor. Marami sila actually.

Sa loob naman ng Granle Group, distracted na halos lahat ng empleyado. Sino ba namang hindi maaaliw? May isang gwapong lalaki sa ibaba, punong-puno ng bulaklak ang paligid, at may paparazzi pa. Sino ba namang hindi gustong makisilip sa ganitong eksena? Sa opisina, hindi na napigilan ng mga empleyado ang pag-uusap tungkol sa nangyayari.

Nang sumunod na araw, tahimik na ang buong floor. Halos lahat ng empleyado ay nakaalis na, tanging ilaw na lang ng cubicles at office corridor ang natitira. Ang usual na ingay ng trabaho ay napalitan ng malamlam na katahimikan at mahinang ugong ng aircon. Si Leila, mas lalo nang hindi mapakali.

Kumalat ang mga bulungan na parang wildfire. “Oh my God… totoo ba ito?” “Mukha siyang napaka-composed at professional…” “Hindi mo talaga kilala ang isang tao…” “Kaya pala ang bilis ng pag-angat niya…” Nabalot ng tsismis ang mga opisina, corridors, at break rooms. Nang dumating si Haile sa gusali gaya ng dati, agad niyang naramdaman na may mali.

Isang tipikal na corporate office. Mga empleyadong nagmamadali. May mga bitbit na laptop. May hawak na folders. May abalang nakikipag-usap sa telepono. Lahat ay may kanya-kanyang ginagawa. Hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang inggit. Kung naging normal lang ang buhay ko... Marahil ganito rin ang naging trabaho ko. Isang ordinaryong empleyado.