Calm Before The Storm Novels & Stories

Paulit-ulit na pinagmamasdan ni Lauren ang mga alon sa dalampasigan.The sea was glistening like diamonds under the heavy light of the mid-day sun. The breeze was calming and soothing but was never enough to still the raging storm of confusion and anger inside her.

Idinugtong niya, halos pabulong, “Whatever happens tonight… hindi kita itatago. Hindi kita iiwan. At hindi kita ipagpapalit.” Kumikinang ang mga mata ni Psyche. Bago pa tuluyang bumigay ang damdamin, may boses na sumingit— “Ah. The calm before chaos.” Si Marcus Romanov, relaxed sa yacht attire, may pilyong ngiti. “You look ready,” dagdag niya, tumingin kay Psyche. “Our future scandal survivor.”

She smiled politely and I know she noticed that I am in trouble right now. “There is a storm coming, Ma’am, but you don’t have to worry anything about it. Everything will be fine and you are safe staying here,” she said politely while trying to calm me with her words. Napatango na lang ako at nagpasalamat sa kaniya bago umalis sa harapan niya.

Naisip ko, sa dami ng mga pinagdaanan ko, lahat ng takot, at pagdududa, paanong nauwi ako rito? Na tuwing hapon, may lalaking sabik umuwi para makita ako, may anak sa sinapupunan, at may ngiting hindi na kailangan pang ipilit. Masarap sa pakiramdam ‘yung malaman mong... ito pala ‘yung sinasabi nilang peace after the storm.

Kailangan nating hintayin na mawala ang sandstorm bago tayo makapasok. Nagtanong si Thomas, “Kailan hihimatayin ang sandstorm?” Nagkibit balikat si Vince. “Minsan, malakas ang sandstorm sa kabuuan, at minsan, namamatay. Walang regular na pattern. Ang kalangitan ay maaaring puno ng dilaw na buhangin ngayon at maging kalmado sa susunod na segundo. Siguro, kailangan lang nating maghintay ng ilang minuto, marahil ng ilang oras, o marahil kailangan nating maghintay kahit saan mula sa ilang araw hanggang ilang buwan. Ang lahat ay nakasalalay sa kapalaran."

Nauna na ang ambulansya. Sobrang lakas ng ulan at madilim ang kalangitan. The ruthless storm has gonewild. "Kung hindi namin naisipang bumisita ay hindi namin alam kung ano ang mangyayari! Naabutan namin si kuya na nakahiga sa sahig at hindi na humihinga!"

“AMARA!” Biglang humangin ng malakas. Isang hangin na sumira ng mga istruktura na nakatayo sa buong paligid. Napakalawak ng nasakop na pagkasira nito. Maririnig sa buong paligid ang paghiyaw sa sakit ng mga nadamay na taong-lobo. Hapon pa lamang ng mga oras na ito ngunit kaagad na nagdilim ang kalangitan kasabay ng buong pangyayari. Halos wala akong makita sa aking paligid.

“They’ve gone quiet. Too quiet.” “Gano’n naman ’yon, ’di ba?” I whispered. “Calm before the storm.” He didn’t argue. Instead, he pulled me into his arms. “We’ll face the next storm, together.” And somehow, kahit alam kong hindi pa tapos ang laban—kahit may kulimlim na ulit sa gilid ng langit—his voice was enough. For now.

He added bago kami tapunan nang seryosong tingin ni Lei, but his voice sounded worried for a reason. Pareho lamang kaming napatango ni Lei bago ko ibinaling ang aking tingin sa langit. A clear blue sky. It somewhat reminded me of something. According to the news early in the morning, mayroong paparating na bagyo sa araw na ito. But the weather is calmer than what I expect. And its somehow ominous to the extent of the saying, the calm before a storm. "What an ominous sky." I muttered. Ramdam ko ang tingin na ibinigay sa akin ni Pierce while a soft hand of Lei silently grabbed my hand and give it a squeeze.

Umupo ako sa isang silya at tumingin sa labas ng bintana kung saan kitang-kita ang pagpatak ng malakas na ulan. Tama nga ang sabi nil ana there is always a calm before the storm. It’s all so sudden. At ang tanging hiling ko na lang ngayon ay sana… sana hindi umabot ang bagyong ito sa araw ng kasal nila Floryn. Ang ayoko kasi sa lahat ay ‘yung na mo-move ang kasal.