Calm Before The Storm Novels & Stories

ELENA POV Medyo umaayos na ang takbo ng buhay namin sa mansyon. Si Dante, daig pa ang buntot ko, kung nasaan ako, nandoon din siya. Maya’t maya ang abot ng prutas, gatas, o kung ano mang pwedeng ikaginhawa ko. Pero alam ko, “calm before the storm” lang 'to. Being a Valderama means never having total peace.

Maya stood by the window, watching the rain pour steadily down, the soft light of the late afternoon filtering through the droplets. There was something peaceful about the rhythm of it, something that calmed her unsettled mind. But today, peace was fleeting. After all the decisions she had made in the past few days, today felt like the calm before the storm.

Caelan was standing near the stairs, watching me with an expression I couldn’t read. “I’m completely normal,” I said. “Debatable.” “Nico agrees with me.” “Nico can’t talk.” “Exactly. That means he can’t disagree.” Caelan walked over and held out his arms. “Give him here before you drop him from overthinking.” “I was doing fine.” “You looked like you were defusing a bomb.” “Babies are stressful.” He took Nico easily, tucking him against one arm like he’d done it a hundred times. Nico immediately relaxed against him.

May mga tauhan naman siyang nakapalibot ngunit kailangan niya ring bantayan ang mga ito. Wala na siyang narinig na balita mula kay Yuen. At nakakapanibago ang pananahimik nito. And he’s thinking that maybe this is the calm before the storm. Alam niyang nagmamatyag na si Yuen sa paligid, naghihintay ng tamang tiempo pala mapatumba sila. “Are okay fine here?” he asked softly and sat beside her.

Ngiting-ngiti si Calynn habang nakatanaw sa malayo na parte ng dagat. Feel na feel din niya ang mga malakas na hangin na tumatangay sa kaniyang buhok at laylayan ng kaniyang bestida. Kanina pa siya roon pero wala siyang kasawaan sa panonood sa paligid. Talaga naman kasing napakaganda ng kaniyang kinaroroonan na lugar ngayon. Napakaliwalas pati ng langit. Ang gaan-gaan ng kaniyang pakiramdam, parang ang problema o stress pa ang mahihiya na maligaw roon.

Alam niyang nasaktan niya ito at hindi niya alam kung paano pa mababago ang isip niya. Habang nasa labas si Storm ay nilapitan niya ito. Ngunit bago niya iyon ginawa ay nag-ipon muna siya ng lakas ng loob. Dahan-dahan siyang lumapit dito. "Umalis na pala ang mga bisita mo? Nagtimola ako ng juice, magpalamig ka muna," alok nito sabay abot sa isang baso ng orange juice.

Hindi sila ang bida. Hindi sila ang pupurihin sa spotlight. Hindi sila ang ipinagmamalaki. At sa gabing iyon, habang sumisigaw ang dalawa, tumatawa naman mag-isa si Calestine sa kwarto niya. Because she knew— The real storm is coming. And she is the center of it.

Naramdaman ko ang paghagod ni Katty sa likod ko as if assuring me that everything will be okay and it's kinda soothing. "Sunny, you don't have to force yourself into anything lalo na if you're not ready. Just let Storm know what you really feel about it." She looked at me and smiled at me. "Storm will understand you. You two should talk. When you're ready." Tumango ako. Kailangan ko yata munang kalmahin ang sarili ko. Kailangan kong pag-isipan 'to. *****

“But you’ll come back soon. Sa ngayon, maging masaya muna tayo.” Nakita ko ang malawak at magandang paraisong kinaroroonan namin. Kaagad akong tumayo at lumanghap ng sariwang hangin. At last, the restless storms within my heart have settled, and I feel a calmness I’ve never known before. My heart is finally at peace.

Ang kanyang katahimikan ay hindi dahil sa kahinaan kundi dahil sa bigat ng katotohanang kailanman ay hindi niya inakalang madidiskubre sa ganitong paraan. Storm. Isang pangalan na sa sarili pa lang ay sapat na upang mapaikot ang ulo ng sambayanan. Isang alamat sa mundo ng musika. Isang heartthrob na hindi lamang tinitilian kundi kinikilalang national obsession. Ngunit sa likod ng kasikatan at milyong tagahanga ay nanatili siyang isang palaisipan.