Novelas y relatos de Can't Let You Go

yung mga ala-ala, yung mga bagay na palagi naming ginagawa, yung mga pinupuntahan namin, yung mga pangarap naming dalawa na akala ko sabay naming aabutin akala ba nila ganun yun kadaling kalimutan? "Azh it doesn't matter how hard the shit is! how deep and terrible it feels because keeping that shit locked inside you will always feels so much worse than letting it out! " sermon ni Xy sa'kin habang inaayos ang mga kalat sa sahig, wala rin akong ganang maglinis sa ngayon. I love the idea how she tried to convince me na mag move on, to let go of this fvcking feelings. I also really want to! but I— I just can't.

Pero kahit na ganon ang ganda pa rin. "Stop staring at me Liam!" Inis na wika niya dahilan para mapangiti ako. "Ngayon ngumingise ka na naman, bipolar ka ba?" Binasa ko ang ibabang labi ko at umayos ng tayo. Tinaasan niya ako ng kilay kaya wala akong nagawa kung hindi lumabas na. Sumakay na agad ako sa kotse, at pumikit. Oh Azoña, how can I let you go kung lagi kang nasa tabi ko. Paano ako mag mo-move on kung ikaw lagi kasama ko. Paano ako makaka move forward kung ikaw lagi nakikita ko.

“**Please let me go, and you will never have to see me again. You’ll go on with your life like I didn’t exist.**” Huminto siya sa kanyang mga hakbang at akala ko’y naisip ko na siya. “**No!**” sabi niya ng mas matatag. “**I won’t let you go.**” Bakit ba niya ako ayaw pakawalan? Galit siya sa akin at dapat lang. I ruined his relationship with the love of his life! “**Then I will make sure you won’t like this marriage, I will make it miserable for both of us.**”

Kundi, ang hayaan s'yang i-let go para hindi na s'ya mahirapan sa langit pati na rin ako. Moving on is like letting the burden fall and letting it go. Alam nating mahirap at masakit but we have to do it. Even though maraming cobnections na nakatali sa burden na iyon, kailangan mo pa ring mabuhay and not just to leave your self a cliffhanger. "Missy, agos ka lang ba?" tanong ni Jere. "Oh, yeah okay lang ako bakit?" "Wala, tulala ka kasi eh."

Ngunit bakit hindi magawang sumang-ayon ng kanyang puso. “Let’s go there.”

Hindi ko alam kung iiyak ako o tatawa. “You probably can't hear me. But I hope… somewhere inside, you feel me. Because I'm still here. I'm still holding on to every piece of us.” Napasinghap ako, pinipigilan ang hikbi. Napaatras nang bahagya. “I don’t understand why you had to do this. Why you had to let go. Was I that hard to love?” Tumulo ang luha ko, isa-isa, tuloy-tuloy.

Na kaya siyang bilhin kapalit ng utang? Hindi siya sumagot. Tumalikod siya bigla at mabilis na naglakad palayo. Sumunod naman agad si Marco, at hinablot ulit ang braso niya nang mas mahigpit. “Pumayag na ang nanay mo!” bulyaw nito. “Bakit ka pa nag-iinarte babae—” “Edi si Mama ang pakasalan mo!”

At pwede ko sigurong subukan ngayun lalo na at wala naman akong gagawin. "Why not..ito-tour ko kaya ang sarili ko? Wala naman sigurong masama. Kaysa naman sa bumalik ako ng kwarto at mas lalo lang madagdagan ang inis ko kasi, hindi ako pwedeng lumabas. Tsaka, ano kaya ang mga alaga Arif?" mahina kong bulong sa sarili.

"Let go of me." "Not until you listen to me." "Wala na akong gustong marinig." "Then just let me hold you. Please." Nararamdaman kong muli na namang tumulo ang mga luha ko. "Huwag mo akong hawakan.” "I can't. I can't let you go, Vanessa." "Seb—" "I'm so sorry. Sobrang laki ng tiwala ko sa sarili ko kaya hindi ko napansin ang nararamdaman mo. Mahal na mahal kita, Vanessa. Edith is just one of my old friends."

I’m so into you, so how can I let you leave me in the future? I won’t let that happen, Raya.