Novelas y relatos de Candor Divergent

ang sigaw ni Ate Ciana. Ngumiti ako nang mapakla. I hate this life. I hate having this ability in my hands. Kung pwede ko lang sanang ipatanggal ito ay matagal ko na dapat ginawa. But my case is rare. Para akong candle factory na patayin mo man ang isang kandila, useless pa din dahil may panibagong kandila na naman na sisiindihan. At ang mana sa loob ko, hindi iyon nauubos dahil alisin man iyon, may panibagong mana na naman ang sisibol. Ito ang tinatawag nilang Mana’s torch. “Oo, Ate. Dahil matagal na naman akong tinalikuran ng mga taong sinusunod ko. And for many years of staying, all I felt was loneliness and misery,” ang malungkot kong sabi.

Gusto na rin niyang mainis sa lalaking iyon dahil nakipag pustahan pa kay Thunder na kaya niyang sindihan ang bonfire ng hindi gumagamit ng lighter o posporo dahil trained naman daw itong gawin iyon. Minsan ay parang bata rin si Daniel kung umasta. She finds it cute, but now, it’s annoying. Lalo pa at si Hunter ang lumapit sa kanya. “I just want to know something,” ani Hunter na nakatingin na rin kay Daniel. Nilingon niya ang lalaki. Kung kanina ay tila playful ang aura nito, ngayon ay mas visible na ang strong features ng mukha nito. They all had that strong feature, maybe it runs in their blood? No doubt that Mikaela’s features are soft and she really looks like a princess, too.

If she had, she might not feel so alone in her current predicament, there could have been someone who could help her against Lucille Domingo. She went through each of Luke's drawers, finding them filled with documents and stacks of papers, one folder caught Chloe’s eye, reigniting her curiosity. She eagerly took it out and began to breeze through its contents. Her eyes widened in disbelief as she realized the contents of the folder were the couple’s divorce papers. Luke had already signed them, leaving only Ruby's signature for it to be processed. It dawned on her that he had wanted out of this marriage all along but failed to push it through. Her eyes dropped as the weight of the situation

Tinahak ko ang distansya sa pagitan namin. “Don’t leave me, please…” I said, almost begging, as I reached out to grab his hand. But he pulled away, brushing my fingers off his arm. The rejection felt unbearably heavy, making it hard to breathe. In that moment, I lost all my morals, dignity, and respect for myself. Amara Verity Fernandez, once known for her firm boundaries and self-respect, now knelt before him. I was willing to go this far, even if it meant breaking myself apart, just to stop him.

Galit na sita ni Denver sa madrasta ni Karen. Pakiramdam ni Tanya ay lumaki ang ulo niya at hindi matanggap na sa kaniya ang sisi ng lahat ngayon. Ayaw niyang mapunta sa walang kuwenta at mabalik ang sitwasyon. Dapat magalit ang lahat kay Karen at hindi sa kaniya. Pagtingin niya sa doctor ay nagsalubong ang tingin nilang dalawa. Ewan kung guni guni lang ng isipan pero nababasa niya sa mga mata ng doctor na hinahamom siyang patunayan ang bintang dito laya lalong lumakas ang kutob niya na tama siya sa naisip. Naisip niyang hindi totoong doctor ang kaharap at kasabwat ni Karen kaya naisip niyang e reveal ang mukha nito.

Isabela’s POV Hawak ko ang mga papel na ito pero pakiramdam ko ay isang matalim na kutsilyo ang nakatutok sa leeg ko. Habang binabasa ko ang bawat salita, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Hindi ito basta kasunduan, ito ay isang proyekto para kontrolin ang buhay ko. "Ano 'to, Liam? Isang kontrata o isang warrant of arrest?" bulong ko sa sarili ko habang nanginginig ang mga daliri ko sa patuloy paglipat ng pahina.

Ilang sandali pa ang pagbabalik-balik ko ng tingin hanggang sa matagpuan ang pangalan ko. Welcome to Caged Island, Katriel Laurencio! Isang maliit at magandang babae ang may hawak niyon. Bahagya niya pang kinakaway ang banner para siguro makita ko ng maayos. Lumapit ako roon habang hila-hila ang dalawang maleta. "Hi! I'm Katriel Laurencio!" bati ko sa babae. Her eyes widened as she stare at me. Awkward akong ngumiti dahil sa tingin niya.

Parang may masamang pakiramdam agad akong naramdaman. Pumasok ako sa loob ng bahay at naupo sa maliit na mesa sa kusina. Binuksan ko ang sobre gamit ang nanginginig na mga kamay. Isang manipis na papel lang ang laman, at sa gitna nito, ang pamilyar na sulat kamay. "You think you’ve seen the worst of him. You haven’t. Calvin is capable of cruelty beyond anything you’ve experienced. One day, you’ll beg to be mine again. And when that day comes, I’ll be here. You will be mine, Aira. Always."

Hidden Desire Author's POV " Nakwento na sa akin ni Van na meron silang naging pasyente nila Zandro. Binanggit niya ang tatlong halimbawa: isang bata, isang buntis, at isang lalaki—lahat ay dinala sa hospital, ngunit pawang patay na. Hindi nila maintindihan kung bakit namatay ang mga ito, dahil walang bakas ng sugat sa labas ng katawan ng mga biktima. Inisip nila na baka dahil lang sa malnutrisyon ang sanhi.

Nalula at nagulat ata sa nangyari. Lumipad na kami at diko alam kung saan kami tutungo, sinunod ko lang ang utos sa akin ni Marcus. Pagkatapos ng lipad ay bumaba kami sa isang isla, mukhang pribadong isla. Inalalayan ko pang bumaba si Kraigner dahil mukhang hindi marunong at nanghihina pa ata, parang siya ang nakipaglaban ah. “Kraigner, we’ll be leaving you here,” sabi nung isang lalake at tumango lang siya.