Collecting Memories Caption Novels & Stories

Inangat nito ang kamay at maingat na pinunas ng hinlalaki ang luha sa kabila niyang pisngi. Hinawakan niya ang kamay nito at dinama sa kaniyang pisngi habang nakatitig sa mga mata nito at patuloy sa paghikbi. "Raven, leave all the memories…" nakangiti, ngunit napakalungkot nitong anas. "Pull back the anchor and start sailing towards the future. And if you miss me with every distance you take, don't try to look back. Simply keep your eyes open and whisper my name into the wind and let it carry all the memories away until they disappear and make you forget…" Nag-ulap sa luha ang mga mata nito.

Pagkakataon na ito pa rin ang sasalo sa kaniya. Araw-araw niyang ipagpapasalamat ang lahat. Sila man o hindi, malaking bagay na nandito pa rin ito para sa kaniya sa pagkakataong ito. Gayon din, sa mga imahe na naglalabasan sa sistema niya. Isa lang ang ibig sabihin, ‘Remember Me.’ “Shit, Ano bang nangyari? Kinabahan ako ro’n,” dinig niyang komento ni Cierra makalipas na mapatulala sa nangyari.

Memories can make and break a person's heart. Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Malalim siyang bumuntong hininga at may kinuha sa bulsa niya. Naglakad siya papalapit sa ‘kin. Nagulat ako ng kinuha niya kaliwang kamay ko. May sinuot siya sa ‘kin na bracelet na ang nakalagay ay “Only You” at sa paligid nito may mga design na heart at saka flower. “Para saan ‘to?” takang tanong ko. “Wear that bracelet, while you don’t even remember me. Then return that bracelet to me. When you remember me.”

"Ipagpalagay na nating pumayag siya na kausapin ang Kapitan Heneral, sa palagay mo kaya ay pakikinggan ang ating hinaing?" "Sa palagay mo ba ay mayroon tayong napapala. Kung wala tayong mapala, kung di dinggin ang ating mga hinaing, kung ang tao ay naging bingi sa taghoy ng kanyang kapwa - sa araw na iyan ay ibilang ninyong isa ako sa inyong kabig." "Umaayaw ako sa iyong pakay, Claudio," ang sabi ng matanda. "Puntahan mo ako rito at tutulungan kitang makapaghiganti sa iyong mga ninuno. At ako naman ay tutulungan mo ring maipaghiganti ang aking mga anak?"

Pikit na lang ako, tinitiis ang bawat galaw niya. Muling bumukas ang pinto. Pagkatapos ng lahat ng sakit at kahihiyan, aasa pa ba akong may tutulong? Pero hindi. Isang camera ang ipinasok ng isa sa mga tauhan niya, saka iniwan sa isang tripod. Nakaposisyon iyon sa diretsong harap ko. “What the hell is that?!” sigaw ko. He smiled. “Memories,” sagot niya, malamig at puno ng pananakot. “I want to remember every second of your suffering.”

“I don’t… I don’t remember that.” A cold dread snaked through me. That hiking trip was etched in my memory. Thea’s infectious laughter as she emerged, mud-splattered and triumphant, her hair a tangled mess. It was a memory we all shared, a cherished moment of friendship. And she… she didn’t remember it. “How about that time we snuck into the abandoned cinema?” I tried, my voice trembling slightly. “You were the one who found that old projector, remember?” Again, the same blank stare. “No… W-Wala rin akong maalala tungkol do'n. Sorry.”

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking

Del Monte ay nagkatinginan na tila pinipigilan ang kanilang pagtawa. Mahina lamang na nagsalita si Cyrus. "You still remember..." Naramdaman kong uminit ang aking pisngi. Napayuko ako at bahagyang ngumiti. "Some memories..." Mahina kong tugon. "Are just hard to forget."