Novel & Cerita Collecting Memories Caption

LUMINOUS MEMORIES by: milaconic Date started: September 24, 2021 Finished: DISCLAIMER: This story is originally made by the author. Kung perfect ka at ayaw mo ng may errors, binabalaan na kita ngayon pa lang. H'wag mo nang ituloy ang pagbabasa.. This story is unedited and my first draft, expect loopholes, typographical errors, wrong grammars, etc.

Samantha's POV: When Ma'am returned from the first section, we remained flooded by our tears. Make-ups were fading on the faces of some girls, while on the eyes of some boys were a massive color of red. In that short span of time, we were able to bring back every single detailed memory of our friend. It was a dumb move. Because as sure as the eggs are eggs, we indeed were hurting.

natatawang reklamo nito. natawa narin si Tasha, di naman pala strikto ang taong to anang isip nya. "ok, sa mga collection mo may paborito kabang tingnan?" na curious nyang tanong, nakaramdam naman sya ng kunting pagka ilang pero madali lang na wala dahil tila magaan kausap ito. "hunmmmm,"anito habang nag iisip, "yes there is, the one that lady under the rain it's seem like she's trying to be happy but it looks like she can't." Ani Nato.

niyakap siya nito. "I really have to go." Natatawa siyang kumalas sa kapatid." Aayusin ko pa ang mesa ko at nakakahiya sa papalit sa akin kung iiwan kong magulo iyon. KINUHA NI JULIA ang mga personal na gamit sa opisina. Ibinilin niya sa sekretarya kung nasaan ang mga importanteng papeles ng kompanya. Namataan niya ang snapshot nila ni Robbie na kuha sa Ocean Park sa Hongkong, naka frame iyon at nakapatong sa mesa niya. Nakaakbay ang lalaki sa kanya at nakatingin naman siya rito. Larawan sila ng kasayahan. Ibig niyang dalhin iyon pero hindi niya sinunod ang sinasabi ng kanyang puso. Itinapon niya ang picture sa basurahan.

O kahit saan na basta malayo sa lugar na to. Napabuntong-hininga siya. Isa-isa niyang binalikan ang mga sinabi niya. "One unforgettable night." "No strings attached." "You and me." "I'll find you." Napapikit siya. "Pwede bang burahin ang memories na yon?" Kung pwede lang talaga. Maya-maya ay napakunot-noo siya. "Wait." Huminto siya. May isa siyang bagay na biglang naalala. Hindi siya sinamantala. Sa pagkakataong iyon, malinaw na malinaw niyang naalala ang bawat detalye.

Pagpapaliwanag ko pa sa kanya. “Sis, wala ka naman doon sa kumpanyang iyon for work lang. You are living again with Maximo to let him remember you again naturally! But look, naglayas ka pa talaga. May sa gaga ka rin ano?” “Hindi mo kasi ako naiintindihan. Alam mo ba, ipinatapon niya lahat ng mga sticky notes niya sa table ko? Apat na taon na ang notes na yon halos kaedaran na ni Maxinielle! Tapos itatapon niya? He said it’s a waste! But it’s life for me! It’s my only remembrance from him.” Nalungkot na naman ako nang maalala ko. Iyon na nga lang ang remembrance ko nung mga araw na clingy pa siya sa ‘kin e.

Sumunod na slide. • A simple line: "Every love story is beautiful, but ours is my favorite." Slide 2: The Beginning – Childhood Memories • A collage of childhood photos together. • "From the moment we met as kids, I knew you were special." • "Remember when we used to race on our bikes? You always won, but I never minded because I loved seeing you happy." Slide 3: Growing Up Together • Photo of a bracelet 'made from buto ng sinukuan with pendant of St. Benedict'.

“Oo naman. May kaklase akong nagtatrabaho rito at siya ang nagbalita sa akin. She even gave me free entrance tickets, and we can have early access to those salable collections.” Napangiti si Claire sa sobrang pananabik. Basta ancient collections ang pag-uusapan ay ayaw niyang magpahuli. Muli niyang itinutok ang mata mula sa painting ng Funeral of Saint Rose upang sauluhin ang bawat detalye niyon. At dahil mayroon siyang photographic memory, kahit hindi na niya iyon kunan ng larawan ay kaya na niya iyong ipinta.

Kumunot ang noo ko nang makitang hindi nakasara ng maayos ito. Isasara ko na sana pero napatigil ako ang makitang may nakaipit na isang bagay kaya hindi masara. Binuksan ko ang drawer para ayusin ang bagay na yun at isasara ko na sana uli nang mahagip ng mata ko ang isang larawan. Nasisiguro kong si Lennox ang nasa larawan pero di ko maaninag yung isa. Kukunin ko na sana pero biglang may nagbukas ng pinto na syang kinatili ko.

The memories, vivid and haunting, seemed to defy the passage of time, etching sorrow onto their souls like an indelible mark. On this particular day, the mansion stood silent, as if holding its breath in reverence for the weight of the occasion. Summer found herself standing on the balcony, gazing out at the world beyond with tear-filled eyes. The very air seemed to resonate with a melancholic undertone, as if the universe itself understood the depth of her pain.