روايات وقصص ضمن Collecting Memories Caption

sabi nito. Pinag-ikot niya ang kaniyang mga mata. “Oo nga naman. Pero minsan, hindi basehan ang haba ng panahon para masabing magaganda at solid lahat ng memories na nabubuo natin. May maiiksing moment pero makabuluhan ang memories. Depende. Nasa tao naman ‘yan kung paano tanawin ang memories. Kasi, kahit gaano ‘yan kadami, iilan lang ang tatatak talaga sa atin, iyong mas beneficial. Admit it,” buwelta niya. Natahimik na ang panig ni Janica.

Nang buksan nito ang mga mata, nakikita niya ang intensidad sa mga iyon. “We won’t end like Apollo and Clytie, because we have our own story to tell, Mere.” Ikinulong nito sa mga pala nito ang magkabila niyang pisngi. “Hindi tayo maghihiwalay. Hinding-hindi. I could care less kung nawala man ang memorya ko o kung anuman ang nangyari natin sa nakaraan. Ang mahalaga ay nasa tabi kita. You and I, we will make new memories together, memories that we will treasure until we get old.”

May kinapa siya sa pocket ng jogging pants niya at nakangiti niya itong inangat. "Wait lang, picture tayo." "P-Picture?" "Yes! Remembrance lang. One, two, three, say cheese!" Hindi ako nakapaghanda sa posing ko at madali akong ngumiti at nag peace sign. Madesisyon ang pandak na ito, hindi man lang ako tinanong kung gusto ko mag pa-picture? Gusto ko naman iyon, pero sana hindi niya agad-agad pinindot and click button para naka porma ako ng maayos 'di ba?

“He’s still with us… in these stories, in our laughter, in Ayesha.” Pagkatapos, inayos nilang muli ang kahon. Sa halip na itago ulit, nilagyan nila ito ng mas maayos na lagayan—isang matibay na kahong kahoy na nilagyan ng label: “Memories of Anjo.” “From now on,” sabi ni Ralph, hawak ang kamay ng asawa, “we’ll open this box not just to cry… but to smile. To remember him with love.”

LUMINOUS MEMORIES by: milaconic Date started: September 24, 2021 Finished: DISCLAIMER: This story is originally made by the author. Kung perfect ka at ayaw mo ng may errors, binabalaan na kita ngayon pa lang. H'wag mo nang ituloy ang pagbabasa.. This story is unedited and my first draft, expect loopholes, typographical errors, wrong grammars, etc.

Samantha's POV: When Ma'am returned from the first section, we remained flooded by our tears. Make-ups were fading on the faces of some girls, while on the eyes of some boys were a massive color of red. In that short span of time, we were able to bring back every single detailed memory of our friend. It was a dumb move. Because as sure as the eggs are eggs, we indeed were hurting.

natatawang reklamo nito. natawa narin si Tasha, di naman pala strikto ang taong to anang isip nya. "ok, sa mga collection mo may paborito kabang tingnan?" na curious nyang tanong, nakaramdam naman sya ng kunting pagka ilang pero madali lang na wala dahil tila magaan kausap ito. "hunmmmm,"anito habang nag iisip, "yes there is, the one that lady under the rain it's seem like she's trying to be happy but it looks like she can't." Ani Nato.

niyakap siya nito. "I really have to go." Natatawa siyang kumalas sa kapatid." Aayusin ko pa ang mesa ko at nakakahiya sa papalit sa akin kung iiwan kong magulo iyon. KINUHA NI JULIA ang mga personal na gamit sa opisina. Ibinilin niya sa sekretarya kung nasaan ang mga importanteng papeles ng kompanya. Namataan niya ang snapshot nila ni Robbie na kuha sa Ocean Park sa Hongkong, naka frame iyon at nakapatong sa mesa niya. Nakaakbay ang lalaki sa kanya at nakatingin naman siya rito. Larawan sila ng kasayahan. Ibig niyang dalhin iyon pero hindi niya sinunod ang sinasabi ng kanyang puso. Itinapon niya ang picture sa basurahan.

O kahit saan na basta malayo sa lugar na to. Napabuntong-hininga siya. Isa-isa niyang binalikan ang mga sinabi niya. "One unforgettable night." "No strings attached." "You and me." "I'll find you." Napapikit siya. "Pwede bang burahin ang memories na yon?" Kung pwede lang talaga. Maya-maya ay napakunot-noo siya. "Wait." Huminto siya. May isa siyang bagay na biglang naalala. Hindi siya sinamantala. Sa pagkakataong iyon, malinaw na malinaw niyang naalala ang bawat detalye.

The memories, vivid and haunting, seemed to defy the passage of time, etching sorrow onto their souls like an indelible mark. On this particular day, the mansion stood silent, as if holding its breath in reverence for the weight of the occasion. Summer found herself standing on the balcony, gazing out at the world beyond with tear-filled eyes. The very air seemed to resonate with a melancholic undertone, as if the universe itself understood the depth of her pain.