Collecting Memories Caption Novels & Stories

Loko rin pala ako kahit dati at wala parin pinag bago hanggang ngayon. "Sana nga bumalik na," sabi ko. "Don't worry, Janiel and I will help you get your memory back," nakangiting sabi ni Justin. "Yeah, we will help you promise," nakangiti ring sabi ni Janiel. Kahit hindi sila mag kamukha pareho naman silang palangiti. Buti nalang nalaman kong mag kapatid pala sila dahil muntik ko na isipin na mag jowa silang dalawa dahil sa nasaksihan ko kanina.

"Ipagpalagay na nating pumayag siya na kausapin ang Kapitan Heneral, sa palagay mo kaya ay pakikinggan ang ating hinaing?" "Sa palagay mo ba ay mayroon tayong napapala. Kung wala tayong mapala, kung di dinggin ang ating mga hinaing, kung ang tao ay naging bingi sa taghoy ng kanyang kapwa - sa araw na iyan ay ibilang ninyong isa ako sa inyong kabig." "Umaayaw ako sa iyong pakay, Claudio," ang sabi ng matanda. "Puntahan mo ako rito at tutulungan kitang makapaghiganti sa iyong mga ninuno. At ako naman ay tutulungan mo ring maipaghiganti ang aking mga anak?"

Pikit na lang ako, tinitiis ang bawat galaw niya. Muling bumukas ang pinto. Pagkatapos ng lahat ng sakit at kahihiyan, aasa pa ba akong may tutulong? Pero hindi. Isang camera ang ipinasok ng isa sa mga tauhan niya, saka iniwan sa isang tripod. Nakaposisyon iyon sa diretsong harap ko. “What the hell is that?!” sigaw ko. He smiled. “Memories,” sagot niya, malamig at puno ng pananakot. “I want to remember every second of your suffering.”

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking

Del Monte ay nagkatinginan na tila pinipigilan ang kanilang pagtawa. Mahina lamang na nagsalita si Cyrus. "You still remember..." Naramdaman kong uminit ang aking pisngi. Napayuko ako at bahagyang ngumiti. "Some memories..." Mahina kong tugon. "Are just hard to forget."

Nag-upload ito ng lumang larawan nila noong high school at ikinumpara iyon sa larawan nila noong reunion. May caption itong: "Us nine years ago versus us today." Napangiti si Kate. Napakapayat niya noon. Mukha talaga siyang isang payat at mahiyain na estudyante. Nag-like siya sa post at nagpatuloy sa pag-scroll. Ilang sandali pa ay nakita niya ang post ni Norman. May caption itong: "No matter how much time passes, some things never change. Best wishes to our friends."

“Oo siya nga.” “Paano ko makakalimutan iyon?” “Nay naman.” “Valedictorian ninyo iyon diba?” “Opo.” “Tapos nabuntis ng salutatorian ninyo.” Lalo akong natawa. “Grabe, detalyado pa rin.” “Aba, siyempre. Pagdating sa mga pasabog na balita, photographic memory ako.” “Nagka-love story lang naman ang tao.”

"There you go. Let me explain first, okay? Huwag 'yong nanghuhusga ka kaagad na stalker mo ako." "Hindi ba?! Naka-album pa talaga sa isang file, ano?! Hindi ba stalker tawag do'n? Grabe! Ang dami, tapos ni isa hindi mo man lang ako binigyan?!" Napakurap siya. Syempre biro ko na rin 'yon kahit na gigil na gigil ako sa kanya. "It's just a collection, okay. Remembrance." Napairap ako. Sinundan ko siya habang pababa kami ng hagdan. Pagdating sa sala nito, kaagad din akong naupo't sinilip ang laptop niya nang buksan niya ito.

"Yes... I am hungry, hinintay lang talaga kita." Nauna si Hades na magpunta sa dining area. Bago siya makalayo ay hinawak ko nang napakahigpit ang kanyang kamay. "What?" "I love you. Whatever happens that will never change. I love you, Hades Sanz Vejar. I love you with all my heart and with all the memories I can remember. Please, don't get tired of reminding me that for the next chapters of our lives together. Please..." There and then, I realized that memories are indeed the most important thing a person can ever have. Memories can make and break a person's heart... Memories... Memory... Memoir... Memo... Mem... Me...

“You promised.” Napamulat ako. “Lia?” Huminga ako nang malalim. “May sinabi siya.” “Ano?” “‘You promised.’” Napatingin si Nathaniel sa akin. “Kanino?” Umiling ako. “Hindi ko alam.” --- Muling tumunog ang cellphone. Isang mensahe. DON'T TRUST THE FIRST MEMORY. Napakunot ang noo ko. “First memory?”