Collecting Memories Caption นิยาย & เรื่องราว

Nag-upload ito ng lumang larawan nila noong high school at ikinumpara iyon sa larawan nila noong reunion. May caption itong: "Us nine years ago versus us today." Napangiti si Kate. Napakapayat niya noon. Mukha talaga siyang isang payat at mahiyain na estudyante. Nag-like siya sa post at nagpatuloy sa pag-scroll. Ilang sandali pa ay nakita niya ang post ni Norman. May caption itong: "No matter how much time passes, some things never change. Best wishes to our friends."

“Oo siya nga.” “Paano ko makakalimutan iyon?” “Nay naman.” “Valedictorian ninyo iyon diba?” “Opo.” “Tapos nabuntis ng salutatorian ninyo.” Lalo akong natawa. “Grabe, detalyado pa rin.” “Aba, siyempre. Pagdating sa mga pasabog na balita, photographic memory ako.” “Nagka-love story lang naman ang tao.”

"There you go. Let me explain first, okay? Huwag 'yong nanghuhusga ka kaagad na stalker mo ako." "Hindi ba?! Naka-album pa talaga sa isang file, ano?! Hindi ba stalker tawag do'n? Grabe! Ang dami, tapos ni isa hindi mo man lang ako binigyan?!" Napakurap siya. Syempre biro ko na rin 'yon kahit na gigil na gigil ako sa kanya. "It's just a collection, okay. Remembrance." Napairap ako. Sinundan ko siya habang pababa kami ng hagdan. Pagdating sa sala nito, kaagad din akong naupo't sinilip ang laptop niya nang buksan niya ito.

Malaking parte ang gusto kong bumalik. What should I do to gain my memories back?

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Umalingawngaw ang mahina nitong paghilik pagkalapit niya. “I’m home…” Lumapit siya rito at inalis ang mga nagkalat sa buhok, “It’s so nice to be back in your arms where I only belong.” He continues stroking her hair using his slender finger. “I have so much in my head right now and I wanted to talk to you about it, but I can’t. I can’t let feel how awful and bitter my life has been. I can’t let you carry the burden that I’ve been carrying since time immemorial on my shoulder. It’s very painful and lonesome where I am before I met you. The memories that hang heaviest are the easiest to recall. They hold in creases and ability to change my life, organically, forever. Memories do not always sof

PROLOGUE A PAGE FROM THE MEMOIRS OF AN OLD, INTERFERING, MEDDLING, MANIPULATIVE, SCHEMING---ERASE, ERASE…HMM… A PAGE FROM THE MEMOIRS OF NEMO ASERON, THE MOST LOVING AND CARING GRANDFATHER… I am turning eighty next year. At bagamat halos lahat na ng bagay sa mundo ay naggawa at nakamit ko na, hindi ko pa rin masabing kuntento na ako at handa nang mamaalam sa mundo nang may ngiti sa mga labi.

Para sigurado na daw at wala na talagang hiwalayan. Naikwento ko din ang nangyari sa mga kaibigan ko at pareho lang akong pinagtawanan ng mga loko. Pareho-pareho pa sila ng mga sinabi. Ang epic daw ng proposal. Wala akong magawa kundi ang ngumiwi kahit totoo naman talaga. This is the most epic, yet unforgettable memories na kahit kailan ay hinding-hindi ko makakalimutan.

“Kamukha siya na nakita nating picture kahapon.” Napailing si Cataleya na hinamig ang sarili. Ngayon niya napansin na mataas ang memory retention ng triplet niya. nilabanan niya ang panginginig ng katawan niya habang hawak pa rin pareho sina Luis at Luke. Minsan pang napaawang ang labi niya nang magtama ang mga mata nila ng lalaking na may karga kay Lucian. Wala siyan maapuhap na sabihin.

dagdag ko, “…I remember how to protect her.” Napahigpit ang hawak ko sa manibela. “So tell me, Isabella—” Mas bumaba ang boses ko. Mas diretso. “Alin ang mas totoo?” Tahimik siya. Pero hindi mahina. “Memories can be unreliable.” sagot niya. Calm. Collected. “But documents aren’t.” Napangiti ako. Cold. “Then you married a paper.”