Collecting Memories Caption Novels & Stories

Kusang bumukas ang screen. At sa gitna nito ay ang simbolo ng basag na bilog. Walang nagsalita. Unti-unting lumitaw ang isang linya. YOU'RE GETTING CLOSER. Tahimik. Isa pa. MEMORY IS A KIND PRISON. At pagkatapos ay isa pa. DO YOU REALLY WANT TO REMEMBER? Nakatitig lamang si Yuhei sa screen. Hindi niya alam kung bakit.

Certain idea mortify me. "Na-late nga po ako ng pasa sa avant-garde portfolio. Wala po kasi akong SLR o kahit anong camera, kahit cellphone man lang wala. Si Sandra na lang po ang nagpresentang magpahiram sa akin pero huli na niya nalaman kaya. . . medyo natagalan." Hinilot ko ang sintido saka nagpakawala ng hininga at ngumiti. "Anak, sa susunod magsabi ka, pati sa akin. You can barrow my camera." Kinalkal niya pa ang drawer niya at may hinanap.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

Hindi na rin siya nakaangal dahil iniwan ko na siya. Pagkakuha ko sa pouch ay hindi ko alam kung bakit nakuha ko pang humiga sa kama at tumulala habang nakatingin sa kisame. That smile. The way he smiled. The feelings I felt. The way that smile affects my mind. It’s Kenzo’s signature smile. How can I forgot that after all those years? Damn! I know! I really know damn well. Naalala ko na naman ang nangyari kagabi. Nakamove-on na ako, pero bakit ganito na naman?

Touching him was like realizing all you ever wanted was right there in front of you Memorizing him was as easy as knowing all the words to your old favorite song Fighting with him was like trying to solve a crossword and realizing there's no right answer Regretting him was like wishing you never found out that love could be that strong Losing him was blue like I'd never known Missing him was dark grey all alone Forgetting him was like trying to know somebody you never met But loving him was red Oh, red Burning red May nakatingin na naman sakin na parang hindi pangkaraniwang tingin. Kaya tumingin ako sa direksyon niya pero ang bilis niyang mawala na parang bula. Remembering him comes in flash

Papunta rin ito sa silid kung saan ito aayusan at kukuhanan ng pictures at videos para sa ma-compile as memorabilia sa kanilang kasal. “I’m fine, Fate. Thank you!” tugon niya na kumaway pa sa kaibigan. Pangatlo siya sa aayusan kaya kinuha muna niya ang camera at inalok ang mga kasama kung okay lang ba na kuhanan niya sila ng larawan. Nnakapagpaalam na rin siya kay Fate na kkukuha siya ng iilan at kapag nagustuhan niya ito ay ibibigay niya ang mag ito ng libre. Pumayag naman ito dahil alam niyang ito ang kanyang trabaho pero makakakuha lamang siya bago mag-umpisa dahil isa siyang maid of honor.

maotoridad niyang sabi. Tinakpan ko ang labi ko at nag iwas ng tingin. “Just like what I said, mag uusap tayo kapag kalamado ka na. Pumasok na tayo sa loob baka magkasakit ka,” I don’t trust him at all. Hindi ko siya kilala, plus he shoot Matt, he kidnapped me. Tumingin ako sa dagat at naisip na lumangoy ulit tutal kaming dalawa na lang naman.

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

Natatawang sabi ko kay Kiro pero iniiwasan niya pa rin akong tingnan. "Since hindi nasabi sa'yo ng anak mo, ako na lang magsasabi..." Marahan kong hinawi si tita paalis sa unahan ko at pagilid para mas lalo kaming maglapit ng kapatid niya. "...I never lost my memories. Tandang-tanda ko pa ang lahat. And when I said lahat, I meant lahat!" Matapang at may galit na paliwanag ko sa kaniya habang diretsong nakatingin sa mata niya. Kita ko naman kung paano nanlaki ang mata niya.

Mas malapit iyon sa regret, na para bang may isang bagay na nangyari sa pagitan nila na hanggang ngayon ay hindi niya kayang sabihin nang diretso. Malapit na kami sa main building entrance nang mapansin ko ang maliit na grupo ng mga estudyanteng nagkukumpulan malapit sa covered walkway. May malaking bulletin board sa gilid nito na puno ng photographs, handwritten messages, at ilang school announcements. At sa gitna ng lahat ng iyon ay isang simpleng puting card na may nakasulat na, IN LOVING MEMORY OF CLARISSE PEÑIA. Napahinto ako.