Comeback In Tagalog Novels & Stories

mariin ang bawat pagbigkas n'ya ng mga kataga para sa binata. "Hindi ganon kadali ang sinasabi mo love, I'm sorry but I can't do that— ngayon pa! Ngayon pa na bumalik ka na, ngayon pa na abot kamay na kita? Hindi ako susuko Cali, ipaglalaban kita and I will make sure na babalik ka sa akin ang become mine again," puno ng deteminasyon na sagot nito.

"But for you... for this... I will try. I will give you your space, as long as this bedroom remains our anchor. As long as you come back to me at the end of the day." "Babalik ako," pangako ko, at sa pagkakataong ito, hindi iyon dala ng takot sa kaniyang mga banta, kundi dahil sa marahang pag-unawa na ang lalaking ito ay may sugat din na ako lang ang may kakayahang maghilom.

“Saglit lang ako, babalik din ako agad.” Nagpalit ito ng pang-alis na damit at kapagdaka ay naghanda ng lumabas ng pintuan. “Huwag ka ng mangako kung hindi mo rin naman kayang panindigan.” “I will definitely come back tonight, Yasmine.” akala mo ay kung sinong poncio pilato pa ang kumag na sabi iyon.

mahinang pagtawag ko sa pangalan n’ya habang wala pa ring tigil sa pagbagsak ang mga luha ko. Nanlambot ang ekspresyon n’ya nang magtama ang mga mata naming dalawa. Ramdam ko ang panginginig ng kamay n’ya habang masuyo itong humahaplos sa pisngi ko. He came back! Bumalik na ang pogito ko!

He whispered. Umiling ako at tumungo, causing my tears to drop on his shoes, agad akong nagpunas ng luha. "Hindi.. hindi ka naman narcissistic, magaling ka lang umarte." I smiled sadly. Tumango siya. "Bumalik ka na." napakamot siya sa batok niya. "Gusto mo na sigurong bumalik." "Saan?" tanong ko.

Bahagya pa itong yumuko saka nakngising bumaling sa akin. "MARK MY WORD AKIRA. ONE OF THIS WEEK BABALIK KAU SA AKIN AND I'M SORRY KONG GAGAMITIN KO ANG ANAK KO PARA MAKUHA LANG KAU PABALIK...WEATHER U LIKE IT OR NOT BABALIK KAU SA AKIN MRS. MONTENEGRO" tiningnan ko siya ng hindi makapaniwala. Nababaliw naba ang lalaking to? Humakbang ako isang beses.

Napansin niya ang tila pagiging blooming nito. “Ang ganda mo ngayon, a. Mukhang hiyang ka sa Pilipinas. Hulaan ko. Araw-araw kang may dilig, nuh?” Natawa ito sa huli niyang sinabi at parang kinikilig din ang reaksiyon nito. “Oo nga, e. Ayaw ko na nga sanang bumalik dito. Kaso kailangan at saka nandito ka.” “Naku, totoo ba yan? Kasama talaga ‘ko sa dahilan nang pagbabalik mo rito?”

Dahil kung nagkataon ay sobrang nakakahiya itong mga nangyayaring ito. "Eury babe..please come back to me. Alam ko namang kasalanan ko ang lahat. Please give me another chance kahit last chance na lang. Please babe I want you back," pagmamakaawa niya sa akin habang pilit na inaabot ang aking kamay.

“Eh di puwede na.” Napatingin ako sa kanya. “Mayee!” “Ano?” “Hindi yun okay.” “Bakit naman?” “Paano kapag bumalik na yun?” Nagkibit-balikat siya. “Eh di welcome back.” “Welcome back ka diyan.” Napailing ako. “Paano kung dumating isang araw tapos biglang may kumatok sa bahay nila?” “Tapos?”

“Tandaan mo ‘to, Alexander. Hindi ka habambuhay makakatakas sa mga inaasahan ng pamilya mo. At kapag bumalik ka sa lupa, nando’n ako. Naghihintay.” “Goodbye, Veronica.” Hindi na niya hinayaang magsalita pa ito. Agad niyang binaba ang tawag. Napaupo siya pabalik sa kama, nakatitig sa kisame. Ang dami niyang tanong. Bakit ngayon pa bumalik si Veronica? Bakit parang kinakaladkad siya pabalik sa mundong matagal na niyang tinalikuran?