Romans & histoires Constitutional Rights Philippines

"Eh, tito.. bakit po ba kayo nagsusungit? na indespair ba kayo?" "Alam mo, wag ka ng matanong pa diyan. Maiksi talaga ang pasensiya ko lalo na sa makukulit. Baka mamaya, hindi ko matantiya ang matabil mong dila, kung ano pa ang magawa ko sayo." "Alam niyo po ba ang RA 7610?" "At ano naman yan?" "Taga Pilipinas po kayo tapos hindi niyo alam yan? child protection policy po yan."

Bulalas ni Mamba pagpasok niya sa pintuan. Her bubbly aura is visible again. "Please take your seat Mamba." Sabi ni Sphinx at inabotan din ng folder si Mamba. "Griffin please show us the house area." Napatingin kaming lahat sa puting screen sa harapan. "This is the house of the Chief Justice of the Philippines." Simula ng leader namin. Napatingin ako kay Sphinx. "The most honourable Chief Justice as they called. Ferdinand Silva." Siya ang judge sa case ng mga magulang ko.

sagot ni Alexis. “P-Paano kung hindi siya pumayag?” nauutal na tanong ni Lenie. “Then, I'm sorry. Alam mo naman na sa batas natin dito sa Pinas, children below 7 years old belongs to their mother. Wait, how about his father?” Na isip din bigla ni Lenie ang ama ni Javi. Wala kasing nabanggit noon si Alice sa kanya kung sino ang ama ng bata kaya hindi na niya iyon inisip pa.

It’s behaviour has constituted…] Bumungad kay Atanasha ang kanyang ama na hinahatulan na ngayon sa korte. [...Because minors were involved, according to the criminal law of the People's Republic of the Philippines… The defendant Ricardo Devon has been sentenced to life imprisonment, deprived of political rights for life and confiscated all illegal property.] Kitang kita sa TV kung paano nanlaki ang mga mata ni Mr. Devon sa gulat. Seryoso pa ring nanonood si Atanasha at hindi manlang mababakasan ng kahit anong expression.

Kahit ako naman ay mahihirapan kung biglang maiiba yung topic, but I guess that's how courtrooms work. Another student from the class stood up and answered Prof instead. "Article 19 states that every person must, in the exercise of his rights and in the performance of his duties, act with justice, give everyone his due, and observe honesty and good faith." It was Jelsey Santos, my friend. She answered with a straight face but still managed to look at me when I looked back. Nasa likod ko kasi siya kaya nang magtagpo ang mga mat namin ay agad kaming nagpigil ng tawa.

Chapter 90 “Wala na kayong magagawa pa,” mariing wika ng abogado. “Ayon sa Civil Code of the Philippines, Article 783 hanggang 784, malinaw na nakasaad na ang isang last will and testament na ginawa ng isang taong yumao, basta’t ito’y naisulat at naipatupad ng legal, ay may ganap na bisa. Walang sinuman—kahit sino pa sa inyo—ang maaaring magbago o bumali dito.”

Agad kaming napatingin sa kanya, at ako naman ay biglang natahimik, medyo nagulat na may nakikisali pala. "Senyorita," sabi niya, direkta at seryoso ang tono, "ang pagkakaalam ko, ang batas na tinutukoy niyo ay Article 1159 ng Civil Code of the Philippines." Napakunot ang noo ko. "Ano ‘yun?" tanong ko, sabay lingon kina Lucas at Rafael na mukhang nagulat din sa biglaang lecture.

Hindi dahil pinapahaba ko lang. In the Philippines, labor rights and working conditions are governed by the Labor Code of the Philippines (Presidential Decree No. 442). It was enacted in 1974 to establish and safeguard the rights of Filipino workers. The Code is a broad law organized into seven books, covering matters such as the minimum age for employment, working hours, wages, holidays, hiring and dismissal, employee benefits like 13th-month pay, retirement pay, and holiday pay, as well as the rules for creating or joining labor unions.

Ngunit sa pagkakataong iyon, dahan-dahan niyang kinuha ang phone niya at pinindot ang record. Napansin iyon ni Sherry. “Ni-record mo ako?” Tumingin si Caprice sa kanya. Malamig, diretso, at kontrolado ang boses niya. “Under the Civil Code of the Philippines, may karapatan ang isang tao laban sa paninirang-puri at paglabag sa kanyang dignidad. Article 26—protection of privacy and reputation.” Hindi gumalaw si Sherry.

Sobrang lamig sa loob ng restaurant pero feeling ko ay biglang tumaas ang temperature. "Sir, excuse me." Tumayo ako. Wala na akong gana na makipag-usap sa sinasabi ni Nanay na ama ko. "I'm still talking to you. Sit down," utos ni Mr. Regalado. "Hindi kita kaano-ano kaya wala kang karapatan na palayasin ako sa bansang ito, Sir. Kahit pa presidente, walang karapatan na magpalayas sa Pilipinas ng isang simpleng mamamayan. Now, habang may respeto pa ako sa iyo, iiwan na po kita."