Romans & histoires Dahilan Bakit Malaki Ang Eyebags

Makikita niya! Nanghihina akong tumayo at nagmumog. Kailangan ko na sigurong magpacheck-up. Namumutla ako at feeling ko ang laki ng eyebags ko. Ang pangit-pangit ko na, parang gusto ko tuloy maiyak habang nakatingin sa sarili ko sa salamin.

Mas maayos na ang pakiramdam ko ngayon kaysa kanina kaya dumiretso muna ako sa banyo upang maligo. Hindi ko maiwasang pagmasadan ang sarili sa salamin nang matapos akong maligo. Bilog at namamaga ang mukha ko sa katabaan, may maitim na eyebags, malalim na hukot sa ilalim ng mga mata, at mga pekas sa pisngi. Sino nga ba ang hindi masusuklam sa ganitong itsura? Paano magiging karapat-dapat ang isang tulad ko na tumayo sa tabi ng isang henyo na tulad ni Kaiden?

Sana ay mas makonsensiya ka pa. Kanina ay panakaw ko siyang sinulyapan habang hindi sa akin nakatingin. Nakita kong malaki ang mga eyebags niya na halatang puyat at gaya ko na hindi gaanong nakatulog kagabi. Malamang dahil sa kausap niya si Lailani. Ano pa nga ba? “Kung ganun ay bakit mugto ang mga mata mo?” Natigilan ako sandali. Nag-iisip ng idadahilan.

Nakatitig lang ako sa kawalan. Pagsikat ng araw, pagtingin ko sa salamin, may maitim na bilog sa ilalim ng mga mata ko. Hindi naman ako kagandahan, pero may pagkamataas pa rin ang pride ko. Lalo akong nainis nang makita ko ang eyebags. Kinumbinsi ko ang sarili ko na kailangan kong tapusin ito agad. Kung magpapatuloy pa ito, hindi na kakayanin ng utak akong pagpapahirap niya sa akin!

Na baka sa Martes or mismong Miyerkules na ako makauwi dahil magba-bonding pa kaming magkakaibigan but truth is, ayaw ko lang talagang umuwi dahil halatang-halata na kagagaling ko lang sa buong magdamag na pag-iyak. My eyes are puffy and red. And I have big dark circles under my eyes. Idagdag mo pa na halos wala ng boses na lumalabas sa lalamunan ko. Ayaw ko lang silang mag-alala pa sa akin. At isa pa ay hindi ko rin alam kung ano ang idadahilan ko kung magtanong sila kung bakit nagkaganito ako, so it’s better I avoid confrontation, yet again.

Dahil mas malaki pa 'ata ang eye bags ko ngayon. Napabuga nalang ako ng hangin bago tumayo at lumabas muna sa bahay. Agad akong napapikit ng mapansing sobrang sakit ng araw sa mata ko. Ilang araw na akong hindi nakakakita ng araw. "Mukha kanang panda," tawang pang aasar ni Kuya sa 'kin. "Walang nakakatawa," inis na sabi ko sa kan'ya.

Ngunit ang pinakanakakapanlumo ay ang kanyang mga abong mata—pula, lubog, at may maiitim na eyebags dahil sa kawalan ng tulog. Halos dalawang araw na siyang walang pikit. Bumukas ang pinto ng *War Room* at pumasok si Mateo, may dalang isang tray ng pagkain at mainit na kape. Bakas din ang matinding pagod sa kanang-kamay ng bilyonaryo, ngunit mas nangingibabaw ang pag-aalala nito para sa amo.

Tangina! Tiningnan ko ang repleksyon ko sa basag na salamin sa pader. Hindi ko na makilala ang sarili ko. Ang mga mata ko ay mapula, malalim, at may maitim na eyebags mula sa pitong araw na walang tulog. Ang suot kong puting polo ay lukot, nakabukas ang unang apat na butones. Mukha akong demonyong pinakawalan mula sa impyerno.

Bakit niya— “Dahil walang sinuman ang dapat magdusa nang ganito kalala,” humikbi siya, muling ipinulupot ang mga kamay sa leeg ko. Hindi ko mapigilang titigan ang mga mata niya. Parang salamin ang mga ito dahil sa luha at isang lalim ng inosensya na hindi ko pa nakita sa sinuman ang kumislap sa mga honey brown na mata na iyon.