Dahilan Bakit Malaki Ang Eyebags Novels & Stories

I bit my lower lip. "she is safe iha so please stop thinking about her and get rest.,kami ang mananagot dun kapag nadatnan ka niyang halos hindi na maimulat ang mga mata sa laki ng mga eyebags mo" i could feel my cheeks heated. Ganun na ba ako ka-obvious? Shit ehh di ang pangit pangit ko na. Ano na lang hitsura ko. Hindi ko namalayang kinakapa ko na pala ang mga mata ko.

Hindi niya kaya ang mga tingin nito kaagad siya tumungo para makaiwas sa mga mata nito. "Babe, bakit hindi ka makatingin sa mga mata ko? huh!" sabay ngiti at kindat nito sakanya. "Hindi ah! Masakit na kasi ang mga mata ko' dahil sa talsik ng tubig mula sa dagat." Pag-sinongaling niya rito. Dahil ang totoo hindi niya kaya ang mga tingin nito' kahit noon pa man ay pakiramdam niya' mayroong kakaiba sa mga mata nito' na kayang pasunorin ang katawan niya' maging ang isip niya' ng walang kahirap-hirap.

Sobrang dry ng balat ni Mae at malayong-malayo ang sigla nito kumpara na makita ko siya noo. Ang eyebags nito lalong naragdagan kahit pag takpan man iyon ng makapal na foundation at concealer. Napapa-ngiti na lamang ako habang pinapanuod siya ngayon na kumain at parang langtang gulay.

Hindi lang pugto ang mata niya at lumalabas din ang eyebags niya kaya napagkamalan siya ng bakla. "I’m sorry, nagulat lang ako. Bakit ba kasi nagluluksa ka? Ikaw ang star ng gabing ito bakit ganyan kabagsak ang hitsura mo?” Talak nito na may kasamang pagpitik ng daliri sa hangin. Elyssa rolled her zombie eyes and glared at him. "Whatever. Just do all you can to hide this pain! Este ‘yung eyebags!" Walang kabuhay-buhay niyang sagot.

Feeling ko tuloy lalong namumula ng mukha ko dahil sa mga iniisip ko. Sya kaya nakatulog ng ayos? Base kasi sa mukha nya at sa malalaki niyang eyebags, mukhang hindi rin. Nahihiya tuloy ako sa kanya kasi baka dahil din sa nangyari kagabi kaya di sya nakatulog.

Ang bawat hibla ng balahibo sa kanyang mukha ay tila nagmamarka sa bawat oras na wala si Isabela sa tabi niya. Ang mga Mata, lubog na lubog na ang mga ito at napapalibutan ng maitim at malalim na eyebags. Ang mga puti ng kanyang mata ay namumula na rin dahil sa pinaghalong puyat, labis na pag-inom ng alak, at mga luhang pilit niyang pinipigilan pero kusang kumakawala. Wala na ang dating talas ng kanyang tingin, ngayon, tila nakatingin na lang siya sa kawalan, walang buhay, at basag.

gulat na bungad ko sa kaniya ng lumapit siya sa amin. Bakas ang lungkot sa mukha niya. Malamlam rin ang mga mata niya na tila nangungusap sa akin. Parang sa loob lamang ng ilang araw, ang laki ng ipinagbago ng mukha niya. Medyo namayat iyon at halatang halos hindi siya makatulog dahil sa malalaki niyang eye bag.

May mahahaba itong mga pangil at nagbubuga ng nakalalasong usok at likido. Bakit ngayon pa? Ramdam ko ang pagdampi ng mahaba nitong dila sa aking mukha at patuloy pa rin ito sa pagsitsit. Hindi ako nagmulat ng mga mata dahil magiging bato ako kapag nagkataong matitigan ko ito sa mata. “A-ack!” daing ko nang mas lalong hinigpitan ng basilisk ang pagkakapulupot sa akin.

Ang kaniyang buhok na palaging nakasuklay nang maayos ay magulo, tila ilang beses na sinabunutan. Ngunit ang pinakanakapukaw ng atensyon ko ay ang kaniyang mga mata, may malalalim at maiitim na eyebags ang mga ito. Kitang-kita na tulad ko, hindi rin siya dinalaw ng antok. Mukha siyang pagod, wasak, at labis na nangungulila. Nang magtama ang aming mga paningin, nakita ko ang bahagyang pag-igting ng kaniyang panga bago siya marahang lumunok.

Classic move para hindi mahalata ang kaba. Sunod, sa mukha niya. Nakita kong bahagyang umangat ang isang kilay ni Mommy, siguro napansin niya ang konting eyebags ni Yhlorie—signs ng puyat at pagbabantay. Pero hindi niya iyon tinanong. Tahimik pa rin siya habang tinatandaan ang bawat detalye.