روايات وقصص ضمن Dark Stars

Sa labis na tuwa ay hindi na napigilan ni Andy na muling maluha habang inaalala ang sariling ama. "Thank you.." tanging nasabi ni Andy habang umiiyak. Tumingala si Andy at pinanood ang madilim na kalangitan habang may mga kumikislap na bituin at nagliliwanag na buwan. Naibaling niya ang atensyon sa magandang tanawin na nakikita kaya gumaan muli ang pakiramdam niya. "When the brightest star fades away, there's a new star come to shine." muling pagsasalita ni Denum habang nakatingin sa kalangitan, "Darkest day will find a new light—"

“Hah! Matalino kayo para malaman kung sino ako ng napakabilis... Mga descendant nga kayo ni Ryder..." sabi ni Saint Darkwind habang tumatawa ng malakas. “S-Saint Darkwind...? Ang tao sa alamat kung saan mababasa ang kanyang buhay sa ilang historical monuments...?!" sigaw ng pitong Morningstar habang nalaglag ang kanilang mga panga. Kung tutuusin, si Saint Darkwind ay kilalang-kilala bilang isang prodigy cultivator na nakapasok sa cultivation realm noong twenty five years old pa lamang siya! Walang nakakaalam kung ano ang kanyang edad ngayon, kahit isang tao ay hindi makahuhula kung ano ang level ng kanyang cultivation. Ni isa sa kanila ay walang lakas ng loob na makita siya ng personal...

Dahil ako ang unang masasaktan kapag nakikita kung mababago ang adorable kung Joaquin. Hindi ko namalayan na kinain na pala ako ng antok and when I wake up everything is already dim. Ang kwarto ko ay hindi gaanong madilim dahil natatamaan pa rin naman ito ng ilaw na nagmumula sa lamp posts ng kalsada but as I open the windows ay tuluyan ng sumalubong sa'kin ang madilim na paligid but the darkness only help for the city lights to be more fascinating in the eyes of those who are going to see them. Para silang mga bituin sa kalangitan but as I look at above, there is no stars, only the gloomy clouds welcomed me. Mukhang uulan yata dahil tila mabigat ang dala-dala ng langit.

Habang siya ay naglalakad, ang banayad na kinang ng marangyang seda ay nakakuha ng liwanag, na pumukaw ng isang nakakabighaning paglalaro ng kumikislap na stardust, tulad ng isang celestial na sayaw na nakabalot sa kanya. Ang sweetheart neckline ay eleganteng nagpapakita ng sapat sa kanyang balat. Ang masalimuot na beadwork ng bodice ay tila isang konstelasyon ng mga bituin na bumaba sa kanya, ang bawat maliliit na butil ay sumasalamin sa liwanag tulad ng malayong kumikislap na mga ilaw sa kalangitan sa gabi.

Vava. "The night sky becomes dark whenever there's no moon. So plain. So empty. Nothingness." Naka-ngiti nyang sabi. Nagbabadya nang magsipatak ang mga luha ko. Nagbu-blur na din ang paningin ko dahil sa mga luha ko pero hahayaan ko na sila. "Paano 'yung stars?" Tanong ko. Mahina naman syang natawa. "The moon can brighten up the sky even without stars. Wait, your smiles and craziness are the stars. Happy?" Eeeeeh! Vava naman, eh! Lintik naman, oh! Baka maihi ako nito!

Humiga rin si Damian sa tabi ko, halos magkadikit kami. “Sa city, we forget this is always here,” bulong niya, halos parang may reverence. “Look. Cassiopeia. Doon naman, Cygnus. At yung isa, malapit sa horizon? That’s Antares, brightest star ng Scorpio.” “How do you know so much about stars?” Tahimik siya sandali bago sumagot.

Beyond the Shadow’s Return Ang atmospera sa loob ng stadium ay hindi na maipaliwanag. Ang hiyawan ng 80,000 na mga fans- ang Stellars ay tila isang dambuhalang tidal wave na humahampas sa pader ng stadium. Ang bawat upuan ay may nakalagay na "Celestial Sync-lightstick" ang mga lightsticks ng mga Stellars ay hindi na ordinaryo—bawat isa ay hugis Diamond na napalilibutan ng nagliliyab na pakpak ng Phoenix, na nagpapalit-palit ng kulay mula asul na kristal patungong nagniningas na kahel. Sa bawat sulok, ang mga fans ay may hawak na banners. Ngunit sa loob ng dressing room, ang atmospera ay puno ng pamilyar na ingay: ang tunog ng drumsticks na pinatatama sa mesa, ang tawa ni Orion, at ang malali

May ribbon pa sa ulo na kulay pink! Ang ipinagtataka ko lang ay kung bakit madilim. Alam ko namang gabi na pero hindi naman kasi pinapatay ‘yong ilaw sa loob at labas ng bahay hangga’t may isa pang hindi nakakauwi sa amin. Madalas pang hindi pinapatay ‘yong ilaw sa loob dahil nga takot ako sa dilim... at siyempre, si David lang ang lalaki sa amin. Oh my God! Hindi kaya— hindi kaya pinasok na kami ng mga masasamang tao? Hindi kaya kung ano nang nangyari kanila Mama sa loob?

And with light, darkness might vanish. Napatingin ako sa kalangitan nang umalingawngaw ang sigaw ni Lovelace. Purple and blue flames are surrounding her. And Clium on the other hand is producing a massive ball of golden light on his two, little hands. Nang matapos ay unti-unti niya itong pinakawalan papunta kay Lovelace. The latter screamed in pain as the golden light penetrates her body. Her crimson flame went rampage. Umulan ng fireballs sa paligid na mabilis namang sinalag nila Alleyn at Cristof.

Parang sila lang ang nakakaintindi sa 'kin, sa mga hinanakit ko sa mga magulang ko. "Hmm?" I didn't look at him because I was busy eyeing my favorite group of stars, constellation to be exact. Para itong smiley face. Dalawang bituin sa ibabaw na nagsisilbing mata, at naka-kurbang limang bituin sa ibaba na nagsisilbing isang ngiti. Para nitong sinasabi na. "just look at us if you're feeling sad, because we can make you smile just by shining at night. we're always here for you, 'kay?"