Novel & Cerita Daughter Quotes From Dad

Basta mala-Romeo at Juliet ang atake ng ganap sa love story ng mga magulang ko pero nagawa naman nilang maging end game. "Nagkamali kami, Anak," bwelta ni Dad, kilala ko siyang tigasin at maawtoridad pero biglang naging jelly sa harap ko. Namumula ang mukha at nangingilid ang mga luha sa mga mata. "Nang lumabas ang katotohanan, na-realize kong malaki ang pinsalang hinataw namin sa'yo. I should've protected you. I should have stood by you, but I didn't. And I hate myself for it."

They hugged me and it made my sadness fade away somehow, but the pain was still there though. " It's okay, Honey. Forget about that man. I never raised you to be beaten okay? you are a fighter. We will raise your baby, and that bastard can't touch them at all. " pagpapatahan ni Dad sa akin habang hinahaplos naman ni mommy aking aking buhok.

To create new memories that will never be able to break or forgot again. And now, I'm walking down the aisle while looking to the man who stole my heart ten years ago and after everything happened, siya pa rin ang mamahalin ko kahit anong mangyari. "Take care of my daughter," My dad says as he guided me to Blake's hand. "I'll try my best to take care of your daughter, Sir. Thank you for trusting me," mahinang sambit ni Blake. Naluluha akong tumingin kay Daddy. He's on the edge of crying too. "Lahat na ng anak ko iiwan kami ng Mommy niya."

Nagsawa ang mata ko sa pag-iyak. "Anak," sabi ni Mom saka ako niyakap nang mahigpit. Dama ko ang panginginig niya. Dala siguro ng takot sa pwedeng mangyari kay Dad. 'Don't overthink Viola Artemis. Your Daddy is strong and brave. Bullet can't defeat him'

Pagkaraan ng ilang segundong katahimikan. “Hindi siya ang daddy mo,” mahinahon niyang sagot sa anak. “Pero, Mommy,” sagot ng bata, “ang bait ng doctor na ’yon… kamukha talaga niya si Dad.” Natigilan si Naomi. Ilang segundo bago siya muling nakapagsalita. “Magkamukha lang sila…” mahina niyang tugon. “Pero hindi siya iyon, okay?”

Kaagad din silang bumaba sa kama at niyakap ako. "Daddy, are you okay?" tanong ni Daisy. "Yes, baby," pagsisinungaling ko. "You are lying, Dad," sabat ni Dennis. "You looked sad," dagdag niya pa. Ngumiti ako. "It's because I'm leaving tomorrow and I'm going to miss you." "We will miss you too, Dad," sabay nilang sabi at niyakap ako. "Mga Yaya ... alagaan ninyong mabuti ang mga Anak ko habang wala ako," baling ko sa mga nanny na tahimik na nakatingin lamang sa amin.

Ayaw kong magbigay ng bad impression about kay Mommy kay Dad! “Hindi ko sinabing pwede mo na ako tawaging ‘Dad’, I’ll be dropping you off the security station. You’re lost kid.” Sabi niya. “No, Dad! Wait! Here is my card, please call me. I really want you to be my Dad, Dad.” I gave him puppy eyes. My Mom always gives in if I do this. I don’t know if it’ll work on this person though.

paulit-ulit na paghingi ni Dad ng tawad. "Dad, wala po kayong kasalanan. Hindi ko po kayo sinisisi. Aaminin ko po na may pagkakataon na sumama po ang loob ko sa inyo. Pero mahal na mahal ko pa rin po kayo. At minamahal din po kayo ng mga anak ko. Pakiusap Daddy, huwag niyo na po sisisihin ang sarili niyo. Dahil ayos lang po sa amin ang lahat. Palagi ka rin po nandito para sa amin. Kaya, labis ko po iyon pinapasalamat," mangiyak-ngiyak kong sinabi. Hinawakan ni Dad ang kamay ko habang nakayakap ako sa kaniya ng nakatalikod siya.

"But because they already love you." Hinaplos ko nang marahan ang kaniyang pisnge, "They're treating you exactly the way I hoped they would." Nakita kong bahagyang namuo ang luha sa mga mata niya. "You know what my dad told me before we left?" Umiling siya. "Sabi niya..." bahagya akong napangiti habang inaalala ang sinabi ni Dad. "Don't ever make that girl doubt that she's already family."

Hindi nakakapagsalita ang dalawa niyang mga magulang at ng matauhan habang tinitingnan nila ang bunso nila na matagal ng nawalay sa kanila na malaki ang ngisi at puno ng ligaya ang mukha ay naisip ni Karen na ang ganda ng bunso namin na kahit hindi kami ang nagpalaki sa kanya ay halatang anak talaga namin siya at ang kanyang aura na kahit matagal na walang mga magulang ay masayahin pa rin, “Zara bakit ba nagtatalon ka habang lumalakad hindi yan gawain ng isang respitadong babae, dapat maging formal ka kagaya ni Kendra .”sabi ni Daddy Henry nya. “Okay po Dad gawin ko po.” “Okay na ba ang silid mo?” “Naku okay na po expert po ako dyan sa paglilinis Dad ang storage room noon ay naging malinis n