Novel & Cerita Dead Man Walking

He could always do whatever he wanted in life but I guessed, not until that night. T hat woman in the stage doing pole dancing really had the curves. She was sexily hot and drop-dead gorgeous, kahit na hindi naman ganoon ka-sexy ang suot niya. I never got too interested with anyone other than that Dayanara, not until I found my eyes stuck on the dancing woman.

Umiiyak pa rin ito. Konsensya. Sinabi ni Mara na ito ang mahigpit nilang kalaban. Kaya siguro kahit ilang hiwa pa ang nasa kamay ni Thaddeus, nanatili pa rin itong buhay. Awang-awa siya kay Thaddeus. Ramdam niya ang bigat na pinagdadaanan nito. Pinagmasdan niya ito habang nasa kama at patuloy sa paghikbi. Ilang sandali pa, tumigil si Thaddeus. Pumikit ito. Napagod na siguro. Sino ba ang hindi? Nakapapagod talagang maging malungkot o malugmok sa depresyon at wala man lang nakauunawa sa iyo. Minsan, kahit ikaw mismo, hindi mo na maintindihan ang sarili mo. Gumawa muli ng teritoryo si Jehanne.

Pakiramdam ko sa sobrang ingay ko, naririnig kami ng tao sa labas kung meron man. "Fuck!" He groaned. Walang pumasok sa utak ko nang tuluyan niyang ipasok ang sarili sa akin. Nabibingi ako sa sakit. Para akong napunit. Ni hindi ko namalayan na may luhang pumatak na sa aking pisngi. "I'm sorry, baby." Bulong ni Cartier. Pumikit ako at nagkagat-labi. Ni hindi siya gumagalaw sa ibabaw ko. Hinihintay sigurong mawala ang sakit na nararamdaman ko.

Nakatulala lang ako na parang wala ng buhay ang katawan ko dahil habang nakatingin sa nag-iisang linya na lumalabas sa machine, sa paghinto nito ay kasabay din ang pag-anunsyo ng doctor ng oras ng kanyang pagkawala. “Time of death 11:58 pm."

Parang may nagising na kung ano sa pagkatao ko dahil sa pagdampi ng labi namin ngayon. Gusto ko nang ilayo ang labi ko ngunit hindi ko magawa. Ngunit ang inaasahan kong mabilisang halik ay parang nagpasyang mag over time! Isa, dalawa, tatlo, apat na segundo na ang lumipas at nakadikit parin ang mga labi namin. Para akong naging estatwa! Sht this can't be happening!!!

Pagsisinungaling ko. Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin nila at agad na umalis palabas ng cafeteria. Sakto namang paglabas ko ay ang pagtulo ng mga luha kong kanina ko pa pinipigilan. Fuck this shit! Tumutulo ang luha ko habang naglalakad papunta sa favorite spot ko. In there, no one can see me crying and no one can hurt me. It's my safe haven. The school's secret garden.

********************************** DEADLY SIN ************************************ (Dric's POV) Kanina di ko inasahang malaman ni Caleb kung saan ang bahay na kinalakihan ko. Tss mayaman nga pala siya, pera nga naman. Hayst bwesit talaga ang gago. May payakap yakap pang nalalaman! Ngayon ko lang napansin pagpalasing pala si Caleb ngmumukha siyang adik! Tang*na adik talaga eh.

Gagawin niya talaga ang gusto niya at walang makakapigil sa kaniya. "Who told you that I will scare you?" He smirks and pushed his manhood inside me, I groan and hugged him tightly. "I'm not a ghost nor a killer who wanted to scare someone. But you, my love... I'll let you feel heaven in the middle of hell, and the last thing you'll remember was me-- the devil in disguise who pleasured your body for free!"

May kung anong kirot akong naramdaman nang banggitin niya ang pangalan ni Elizabeth. Pinapatuloy ko na lang ang trabaho ko at napag-alaman ko na this exhibit is a tribute to the last great artist of this generation, Elizabeth Rhias. Ngayon ay alam ko na kung bakit marami painting na kamukha ni Yu-jun at puro pa ito about Korean culture. Naalala ko rin ang hitsura ng mukha ni Yu-jun kanina nang tingnan niya ang mga painting na pininta ni Elizabeth. I know this is wrong, but why do I feel so comfortable knowing that Elizabeth is dead.