Dear Diary About Myself Novels & Stories

Medyo nanlalagkit na ang pakiramdam niya. ... HELLO, my name is CJ and I write stories. I started writing back in highschool when I was just trying to figure out what I wanted to do with my life and I found writing was a great way to express myself. I enjoy writing stories that are both entertaining and meaningful to my readers. I hope you enjoy my work and please feels free to leave a comment/suggestions.

) Iba ang itsura ng katawan niya kapag naka-hubad parang hindi sa kanya kapag naka-suot siya ng damit. "Igeo? Igeon nae mini ilgijangiya, Godeunghakgyo ttaebuteo ireoke sseowasseo, mueonga sseugo sipeul ttaemada haneun seupgwaniya." nasambit ko naman sa kanya. (This? It's my mini diary, I've been doing this since high school, it's a habit whenever I want to write something down.). Umayos siya ng pagkaka-pwesto bago niya ako yakapin ng patagilid hinayaan ko siyang gawin 'yon.

Ang magagawa ko ngayon, ang manahimik muna. Kinuha ko ang scrapbook, at muli na namang nagsulat. Oo, para na itong diary. Sa ngayon, ang article ko, ang pagiging bayani ni Cedrick. Kahit nga merong pagka-adnormal ang taong yun. Still, nagagawa niyang magligtas ng tao. Bakit ba questionable ang ugali ni Cedrick sa akin? Dahil ba pinagtitripan niya ako?

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

"Wala siya dito, umalis na siya at hindi ko alam kung saan nagpunta. And please bro, alamin mo nga muna kung anak mo talaga 'yan. Baka mamaya niloloko kana naman. Pinatira mo pa diyan, hindi mo alam kung gaano 'yan kasakit para kay Cherry." Sa sinabi ng kaibigan ko ay doon ako nahimasmasan. Tama siya napaka-tanga ko at hindi ko ginagamit ang utak ko. Umiyak ako na nagsisi sa ginawa ko. May nakita akong notebook sa may ilalim ng unan niya. "My daily diary." Basa ko sa unang pahina.

The paler were all crampled. Inayos ko 'yon at binasa ang nakasulat. Nanubig ang mata ko sa nabasa ko. My birthday wish, On my 10th birthday, I want to meet my real father. I covered my mouth para hindi nya marinig ang pag-iyak ko. I don't want him to see my like this. Nakita ko ang isamg notebook sa side table nya at nakita ko ang ballpen sa loob ng notebook. That notebook is his diary.

Inilagay ko ang diary, at sa ibabaw nito, isang maliit na papel na isinulat ko bago bumaba. “Rest now. I’ll handle them.” ‘Yun lang. Wala nang paligoy. Wala nang drama. Gusto kong sabihin sa kanya—kung saan man siya—na tapos na ang paghihirap niya. Ako na ang bahala. Ako na ang lalaban. Nilubog ko ang diary. Dahan-dahan. Parang bangkay. Parang piraso ng kasaysayang hindi ko na pwedeng bitbitin araw-araw.

[Shin's PoV] Entry 1: Dear diary, Mag-isa nanaman ako sa bahay. Wala sila mommy at daddy dahil busy sila. Hindi ko alam kung para saan. Naisipan ko nalang sumulat ng diary para may makausap ako. Wala kasi akong kasama rito. Sana hindi ka mainis kapag kinukulit kita ha. -Shin Entry 3: Dear diary,

Binuksan ko ito at tumambad sa akin ang gwapong mukha ni Kairus na nakadikit sa notebook. Wala sa sariling napangiti ako. Sinulat ko ang mga diary ko nong 16 pa ako. Sinulat ko ito nong nag simiula akong nagkagusto kay Kairus na hindi ko akalain na mamahalin ko pa pala.

Handa na ba ako? Ilang minuto siguro akong nakatitig lang sa diary ko. Nahihirapan pa akong mag-decide. Paano kung hindi ko magustuhan ang kahihinatnan ng lahat? Paano kung hindi ko matatanggap ang kung anomang malalaman ko? Sumasakit tuloy ang ulo ko. Naisipan ko munang tawagan si Karl bago ko tuluyang buksan ang diary ko. Siguro ay dapat ko munang hingiin ang suhestiyon niya tungkol dito.