Novel & Cerita Dear Diary About Myself

Napangiti ako sa aking sarili, mukhang nag-di-diary si nanay ah. Kaagad kong binuksan ang diary niya at bumungad sa akin ang iba’t-ibang petsang nakasulat doon, binasa ko ito hanggang sa sobrang napakunot na ang aking noo dahil sa isang pahinang pumukaw sa akin.

Dahil dito, espesyal na nanatili si Vicento sa bahay upang samahan ako sa aking psychological treatment. Unti-unti namang bumuti ang kalagayan ko. Hindi na rin ako gumagawa ng mga mapanganib na bagay. May sarili akong diary. Isinusulat ko roon ang lahat ng nangyayari sa amin ni Vicento. Kahit dumating ang araw na tuluyan ko siyang makalimutan, maaari ko pa rin siyang makilala muli sa pamamagitan ng diary na iyon.

Minsan wala lang. Pero sa tuwing isasara niya ulit ang pinto, bitbit niya ang parehong tanong: Bakit hindi na ako ang inuuwian mo? Sa kaniyang Diary, muli siyang nagsulat. Dear Diary, Napagod na akong magtimpla ng tsaa na hindi naman niya iniinom. Napagod na akong magsuot ng nightgown na hindi niya nakikita. Napagod na akong ngumiti sa salamin para lang kumbinsihin ang sarili ko na kaya ko pa. Pero heto pa rin ako—naghihintay. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil mahal ko siya. At sa pagmamahal, minsan ang sakit ay kapalit ng pag-asa.

Pakiramdam niya ay medyo kakaiba ang text message nito, ngunit hindi niya mawari kung bakit. Ibinaba ni Debbie ang kanyang telepono sa kama at dahan-dahang lumapit sa kanyang maleta. Inilabas niya ang isang naka-lock na notebook. Diary niya iyon. Mula noong high school, nakaugalian na niya ang pag-iingat ng isang talaarawan bilang isang paraan ng pag-alis ng kanyang stress at pagpapahayag ng kanyang nararamdaman. Maging ito ay kaligayahan, kalungkutan, o sakit, itatala niya ito sa kanyang talaarawan.

“Alam mo talaga kung paano ako pakiligin, ‘no?” I giggled. “Of course, isang harot ko lang sa ‘yo, bibigay ka na, eh.” “Tsk. You’re unfair habang ikaw ang tigas mo.” I just giggle and hugged him tight. Nilipat niya ang page niyon. Ang notebook na iyon ay naglalaman ng mga hinaing ko sa buhay. Hindi kasi ako nasanay na magsabi ng nararamdaman sa ibang tao kaya sinusulat ko na lang. Writing is my comfort zone. Through writing, I am able to say what I want to say. Mga bagay na hindi ko masabi-sabi sa ibang tao.

“Did you forget that I’ve read your diary before?” Nahigit ko ang aking hininga. Hindi ko alam na nabasa niya lahat. Of course he remembered. Of course he noticed the smallest details about me, even the ones I had poured out only on paper, thinking no one would ever read them. Biglang bumalik sa akin ang mga nangyari noon. The childish handwriting, the pages filled with dreams of places I wanted to see, the quiet hopes I was too afraid to say out loud. Coron. Ilang beses ko ding binanggit ito sa diary ko.

Hindi ko na dapat pinagsiksikan pa ang sarili ko. Nang maayos ko lahat ng gamit ko ay nalingunan ko ang isang notebook sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Mabilis akong lumapit doon at kahit nababasa na iyon ng luha ko ay tinuloy ko pa rin ang pagsusulat ng huling mensahe ko para sa kanya. Dear Carl,

Dear Diary, This is it, diary. Hello na rin. Oo, ginaya ko na rin ng husto si Mr. Ryder King o si Kuya Ravi. Gusto ko na ring gumawa ng sarili kong diary. Gaya nung kaniya, tungkol lang din sa XXX world ang isusulat ko dito.

Binuklat ko ito para basahin at hindi nga ako nagkamali ng hinala na diary ito ni Mikha. Dated journal ito na nakapetsa ngayong taon. Binasa ko ito mula umpisa. Nakaupo lang ako rito sa pink and white swivel chair habang masinsinan kong binabasa ang diary. At habang binabasa ko ito, naisip ko na si Mikhaella ang tipo ng tao na hindi kayang i-express ang sarili niyang iniisip at nararamdaman. ‘Yong tipong hindi niya ‘yon sasabihin sa’yo dahil mas okay pa sa kanya na siya na lang ang masaktan kaysa sa’yo.

Pagbukas ko pa lang, parang may malamig na hangin na dumaan sa dibdib ko. Sulat kamay ni Trisha, sobrang ganda ng penmanship niya, halata mong pinagisipan muna ang mga isusulat dito. Ang daming nakasulat sa kapal ng diary na ito, halata mong puno ng pag-ibig. “100 Wish List with Kuya Luis.” Napahinto ako. Saglit akong natawa, isang maikling, mapait na tawa na ako lang ang nakarinig.