Debut Speech Novels & Stories

Pagkatapos ng runway walk, dinala kami ni Nazzer sa gitna para sa isang maikling speech. "Tonight is not just about a business launch," panimula ni Nazzer. "Tonight is about a homecoming. Pitong taon akong nawala, pitong taon akong naghintay. And tonight, I am not just launching a brand. I am announcing to the world that my wife and my son are finally home." Isang malakas na singhapan ang narinig mula sa mga bisita. Nagsimula ang bulungan. Iyong mga camera, mas lalong naging agresibo sa pag-flash.

Biglang bumuhos ang pag-asa at lakas ng loob na labanan ang aking laban. Ginawa ko ang speech, nagsalita mula sa puso ko. Nagsalita tungkol sa paglalakbay ko sa Mount Everest at iba pang adventures. Nagkwento ako ng kaunti tungkol sa sakit ng puso ko, mga recent struggles ko, pero pinili kong huwag masyadong mag-emote para hindi magdala ng negativity sa mga pasyente. Kailangan nila ng positivity kung paano mabuhay ng buo. Pagkatapos ng speech ko, umupo ako sa harap ng audience. Kasama ko ang mga heads at board members ng institution.

sagot ni Gabriel. And I had to look away, kasi baka mapaiyak ako sa harap ng lahat. “Today,” sabi ko sa speech, “we stand not as perfect people, but as proof that failure isn’t the end. Sometimes, it’s the foundation.” Tumunog ang palakpakan, pero ako lang ang nakatingin sa kanya — sa lalaking minsang naging dahilan ng sakit, at ngayon, dahilan ng lahat ng pag-asa.

Nagbigay ang lahat ng isang mainit na palakpakan. Nang tawagin si Lewis para iharap sa mga tao. Tumayo ito na parang isang binata sa harapan. Nagsalita ng kaunting mensahe bilang pasasalamat sa lahat ng bisitang dumating. Matalino nga ang kaniyang anak at para ring matanda kung magsalita. Gaya nang kung paano ito magbigay ng speech sa school kanina.

Hindi sila umimik pa ngunit alam ko na alam nila ang ibig kong sabihin. Nagpunta ako sa stage 'di kalaunan upang magbigay ng speech sa pagiging bagong lider ng Monterezo clan. Sa pagtungtong ko ay matinding kaba ang una kong naramdaman. “Good evening, everyone..." paninimula ko at muling huminga nang malalim. Kailangan kong tumindig nang maayos. "Ngayong gabi, hindi lang ito simpleng pag-upo ko bilang bagong lider ng Monterezo clan. Tonight, this is the beginning of a new era..." paninimula ko sa speech na pinag-isipan ko.

Napangiti ako lihim na humugot muna ako ng hangin bago mag-umpisa. “Good evening everyone,” Bahagyang pumalakpak ang audience. “Bago ko umpisahan ang speech na ito. Gusto ko lang magpasalamat sa taong nagsabi sa akin anim na taon na ang nakalipas na matatanggap ko ang diploma na ito bilang summa cum laude, pero alam niyo ba hindi ako naniwala sa kaniya,” May ilang nagtawanan at s'yempre kasama ako mahina akong tumawa at tumingin sa asawa ko bumulong ng ‘thank you’. Siya ang nagsabi noon sa akin bago ako bumalik sa college.

hiyaw ni Shun sa mikropono at napangiti. "First of all, I would like to thank our school head for inviting me here. This is such a very special moment to me, actually I was never expected that I'll be become a part of this gatherings since a part of yesterday and the other day also, I am so very much busy! But since our school head give me a chance to attend this event, I'm not think at twice to accept it. Being a part of this gatherings was a precious day to celebrate. Anyway, this is not only the place I needed to be attended. I am supposed to be need to attend also into orphanage at the other day, so I will tell you I'm being so restless but I'm happy to be with it, because I'm enjoying s

I stood at the podium, facing a sea of eager faces nang tawagin na ako ni Levi para mag speech at ipangampanya sila ng mga kasamahan niya. Ngayon ay sa City lamang kami mangangampanya, bukas ay sa iba't-ibang baranggay at lugar na. Araw-araw ay isa o dalawang baranggay ang pupuntahan namin. The sun was setting, casting a warm glow over the crowd gathered in the town square. The air was filled with anticipation and excitement as I began my speech. "I stand before you today not as just a girl from this town, but as a voice for change, a beacon of hope," My voice echoed passionately. "I believe in Mayor Levi. I believe in his vision for our city, and I believe that together, we can make a diffe

hindi siguradong sabi ni Mom. "Uhmm, okay naman po yung studies ko. May tinatapos na lang po kami bago gumraduate," I said to them. "Ay oo nga pala malapit ka na din mag-debut. May balak ka ba sa debut mo?" biglang sabi ni Mom. "Wala pa po akong balak. Siguro simple celebration na lang po. Ayaw ko din naman po ng grand debut," with a smile in my face. Hindi ko naman kailangan ng grand debut. Basta nandoon kayo masaya na ako.

Natapos ang lahat at nagbigay ng speech ang mga nakakuha ng latin honors sa bawat kurso kabilang ako. My speech was very simple though. I told everyone about my life, about my struggles, about my mother. I told everyone how I carried on with my problems just to reach my goals. I told everyone about my perception of living and my belief that money isn't the most important thing in this world, but love. Hindi ko napigilan ang sariling mapaluha matapos palakpakan ng lahat. Nang natapos ang graduation ceremony ay agad kong tinungo si nanay upang yakapin.