Debut Speech Mga Nobela at Kwento

Pagkatapos ng runway walk, dinala kami ni Nazzer sa gitna para sa isang maikling speech. "Tonight is not just about a business launch," panimula ni Nazzer. "Tonight is about a homecoming. Pitong taon akong nawala, pitong taon akong naghintay. And tonight, I am not just launching a brand. I am announcing to the world that my wife and my son are finally home." Isang malakas na singhapan ang narinig mula sa mga bisita. Nagsimula ang bulungan. Iyong mga camera, mas lalong naging agresibo sa pag-flash.

Inilibot ng lalake ang kaniyang paningin at tumikhim ulit. “First of all, I would like to introduce myself for the newbie in this school year even though some of them knew me from the beginning. I am the Principal of the Academy that you’re attending and the reason why I gather you all here is too inform you that…” pinutol nito ang kaniyang sinabi at ngumiti ng malaki. “That the Hunting Festival has finally come.”

Biglang bumuhos ang pag-asa at lakas ng loob na labanan ang aking laban. Ginawa ko ang speech, nagsalita mula sa puso ko. Nagsalita tungkol sa paglalakbay ko sa Mount Everest at iba pang adventures. Nagkwento ako ng kaunti tungkol sa sakit ng puso ko, mga recent struggles ko, pero pinili kong huwag masyadong mag-emote para hindi magdala ng negativity sa mga pasyente. Kailangan nila ng positivity kung paano mabuhay ng buo. Pagkatapos ng speech ko, umupo ako sa harap ng audience. Kasama ko ang mga heads at board members ng institution.

sagot ni Gabriel. And I had to look away, kasi baka mapaiyak ako sa harap ng lahat. “Today,” sabi ko sa speech, “we stand not as perfect people, but as proof that failure isn’t the end. Sometimes, it’s the foundation.” Tumunog ang palakpakan, pero ako lang ang nakatingin sa kanya — sa lalaking minsang naging dahilan ng sakit, at ngayon, dahilan ng lahat ng pag-asa.

Sa loob ng lecture hall, umupo ako sa gitna. Ayokong nasa harap. Ayokong nasa likod. Gusto ko lang… sakto. Habang nagsisimula ang orientation, pilit kong pinakikinggan ang dean. New beginnings. Global opportunities. Leadership and excellence. Mga salitang dapat nagbibigay inspirasyon. Pero ang nasa isip ko, Hinahanap pa rin niya kaya ako? Mabilis kong itinaboy ang tanong na iyon.

The opening slide outlined the company's mission statement, and Keila began to speak, her voice steady and confident. "As you can see, our vision remains unchanged," she began. "We aim to innovate in ways that not only disrupt the market but also create lasting value for our customers. Today, we are on the brink of launching a product that we believe will redefine the industry standards and position us as a leader in the next wave of growth."

Nagbigay ang lahat ng isang mainit na palakpakan. Nang tawagin si Lewis para iharap sa mga tao. Tumayo ito na parang isang binata sa harapan. Nagsalita ng kaunting mensahe bilang pasasalamat sa lahat ng bisitang dumating. Matalino nga ang kaniyang anak at para ring matanda kung magsalita. Gaya nang kung paano ito magbigay ng speech sa school kanina.

Hindi sila umimik pa ngunit alam ko na alam nila ang ibig kong sabihin. Nagpunta ako sa stage 'di kalaunan upang magbigay ng speech sa pagiging bagong lider ng Monterezo clan. Sa pagtungtong ko ay matinding kaba ang una kong naramdaman. “Good evening, everyone..." paninimula ko at muling huminga nang malalim. Kailangan kong tumindig nang maayos. "Ngayong gabi, hindi lang ito simpleng pag-upo ko bilang bagong lider ng Monterezo clan. Tonight, this is the beginning of a new era..." paninimula ko sa speech na pinag-isipan ko.

Napangiti ako lihim na humugot muna ako ng hangin bago mag-umpisa. “Good evening everyone,” Bahagyang pumalakpak ang audience. “Bago ko umpisahan ang speech na ito. Gusto ko lang magpasalamat sa taong nagsabi sa akin anim na taon na ang nakalipas na matatanggap ko ang diploma na ito bilang summa cum laude, pero alam niyo ba hindi ako naniwala sa kaniya,” May ilang nagtawanan at s'yempre kasama ako mahina akong tumawa at tumingin sa asawa ko bumulong ng ‘thank you’. Siya ang nagsabi noon sa akin bago ako bumalik sa college.

hiyaw ni Shun sa mikropono at napangiti. "First of all, I would like to thank our school head for inviting me here. This is such a very special moment to me, actually I was never expected that I'll be become a part of this gatherings since a part of yesterday and the other day also, I am so very much busy! But since our school head give me a chance to attend this event, I'm not think at twice to accept it. Being a part of this gatherings was a precious day to celebrate. Anyway, this is not only the place I needed to be attended. I am supposed to be need to attend also into orphanage at the other day, so I will tell you I'm being so restless but I'm happy to be with it, because I'm enjoying s