Debut Speech Novels & Stories

Naging mahaba ang litanya ng mga taong humaharap sa podium—may mga panauhing pandangal, may guest speaker, halos mag-iisang oras din ang speech no'ng outstanding student sa amin. Hanggang sa unti-unti nang tinatawag ang mga pangalan namin. Hanggang sa naubos na ang isang batch, iyong naunang program, hanggang sa kami na at tinawag na rin ang mga kaklase ko. I took a heavy breath as my feet approached the staircase leading to the stage. I lifted my chin high and walked with purpose when I heard my name ring out. "Henniah Cherry B. Hermes, Bachelor of Science in Business Administration Major in Management. Graduate."

Tsaka ko na lang itutuloy ang paghahanap ko ng papasukang trabaho bilang isang flight attendant dito sa pilipinas. Dalawang linggo akong nakituloy kay Nate. Ayaw kong umuwi sa condo ni Ash. Hindi ko akalaing pati siya ay may alam. Graduation day ngayon at katulad ng inaasahan ko nasungkit ko ang isa sa nga pwesto bilang isang magna cumlaude. Tinawag ako sa stage para magspeech. Huminga ako ng malalim, malakas ang kalabog ng dibdib ko.

Kawawa ka, kaya kailangan mo ng good education kung gusto mong hindi ma-left behind. Hindi ko lang inasahang sumobra iyong akin. Yabang eh no? Kasi si kuya, MagnaCumLaude lang ito nang grumaduate. At lahat naman ng kaibigan ko CumLaude. Si Ysabel, Magna pero kung mas naging focus ito sa pag-aaral, siya siguro ang Suma sa batch namin. Kaya lang mas naging focus kasi ito sa marriage nila ni Daniel. Kaya ayaw ko sanang umattend ngayon dahil may speech-speech daw. Ano naman kaya ang sasabihin ko? As you all know, I’m not prepared… hindi ako naghanda ng speech, for what pa. Bahala na kung anong lumabas sa bunganga ko mamaya.

Halos napanganga naman ako sa narinig ko. Hinawakan niya naman ang kamay ko bago ako hinila papunta sa harapan upang magsalita. Teka, bakit may speech ako?! Hindi ako prepared! Huminga na lang muna ako ng malalim bago ako tumayo sa podium at nagsalita kahit na wala naman akong masabi. Bahala na nga!

Habang umiikot kami sa gitna ng dance floor, parang kami lang ang tao sa mundo. “You’re mine forever now,” bulong niya sa akin. “And you’re mine,” sagot ko. Pagkatapos naming sumaya, nagbigay na ng speech ang mga malalapit na tao sa buhay namin. Ang mga speeches ng aming pamilya at kaibigan ay puno ng pagmamahal at tawa. Si Mishon ang naunang magsalita. “To my sister, who is both my best friend and my role model, and to my new brother-in-law, who has proven to be the best match for her—cheers to a lifetime of love and happiness!”

"Huwag kang maingay! At para sabihin ko sa'yo 'di ako ganoong tao. May sasabihin lang ako sa kan'ya." "D'yan lang kayo! Sabihin mo na d'yan! Kahit magbulungan lang kayo! Basta 'wag kang papasok sa kwarto ng lalaking 'yan." "Tss." I gave up. At katulad nga ng sinabi n'ya bumulong lang ako kay Khyler. "Alam mo naman na gaganapin ang debut ko diba?" Tumango naman ito kaya nagpatuloy ako. "At alam mo ding doon na gaganapin ang paglipat?"

Iyon nga ang narinig ko noong nagkaroon sila ng family gathering. Naglakad ito patungo sa akin at nagsusumamo. " Tulungan mo naman ako oh! Hindi ako makapunta sa debut dahil hindi na kami imbitado sa lahat ng pagtitipon na gagawin nila." Napaawang ang labi ko at hindi alam ang sasabihin, ilang araw nalang at debut na ng kaisa isang apo na babae ni Don Herman.

Unti-unti nang lumalawak ang mundo niya… Sa buong tatlong oras na program, napuno ng mga inspirational speech ang buong graduation ceremony. Ramdam ng bawat isang magsisipagtapos ang magkahalong lungkot at saya. Sa wakas… Naisara na ang kabanata ng libro kung saan itinuturing silang ‘bata’ ng lipunan. Pagkatapos ng araw na iyon, kailangan nilang doblehin ang kasipagan para maabot ang kanilang mga pangarap. Hindi na lang ito basta isang laro, nakasalalay na roon ang kanilang mga pangarap.

Bumaba kami sa stage at matapos ang bigayan ng mga diploma ay tinawag na si Xander sa stag para magbigay ng kanyang speech. Everyone was silent at lahat ay nakikinig sa anak ko na ismarteng nakatayo sa harap ng lahat. Matapos niyang batiin ang school administration, ang mga magulang at mga guests pati na ang fellow graduates niya ay nagsimula na siyang magsalita.

Manlalamon ako ng microphone. Hindi sa pagmamayabang pero palagi akong sinasabak sa spontaneous speech at impromptu, kaya kayang-kaya kong makibardagulan sa on-the-spot na tanong. “Let’s welcome our candidates for Mr. & Ms. CIT 2026!”