Declamation Piece About Student Life Mga Nobela at Kwento

My chest clutches upon realizing that no one will walk with me today. Pumila na ang mga estudyante habang ang mga magulang naman ay nakaupo na sa puwestong nakalaan para sakanila. The program began with the national anthem that was followed by the school hymn as we marched towards our seats. Graduation. It is the closing of a book to open another season of it. It is another stage of growth in becoming a better version. The days of sacrifices and struggles are finally paying off. The greatness is being commenced.

“Paano pipiliin iyon? Lahat naman ng estudyante ay mahalaga.” “Ano ang magiging pamantayan sa pagpili?” Sunod-sunod ang mga tanong, at muli na namang naging maingay ang silid. Napailing si dean at gumawa ng isang tahimik na kilos upang patahimikin sila. “I know everyone is excited,” sabi niya, bahagyang ngumiti. “Pero huwag muna kayong mag-alala.”

pakiramdam ko sa buong pagkatao ko, na nanalo na ako sa pinakamahalaga, pinakamalaki, at pinakamasayang laban ng buong buhay ko bilang isang lalaki. Mula noong makasaysayang gabing iyon, hindi naman talaga radikal na nagbago ang kabuuan ng aming takbo. Nag-aaway pa rin kami sa loob ng Student Council Office tungkol sa mga proyekto, nagbabangayan pa rin kami sa harap ng whiteboard, at nagkokontrahan pa rin kami sa bawat pirma ng dokumento.

Dahil wala pang naitatalang pagkamatay, nagdulot ito ng ilang pangamba. Kinumpirma lamang nito ang tsismis na sinabi ni Xander noong unang araw namin sa LS. Palaging naitala ang kamatayan bawat semestre dito. Nakakatakot talaga, pero mas nakakatakot na ngayon, dahil nagsisimula nang manghula ang mga tao, itinuturo kung sino ang mamamatay na parang magandang bagay.

Biglang nag-iba ang ihip ng mundo. Nadatnan niyang busy sa pag-da-draft ng pattern ang mga first year students niya para sa two-piece casual attire na project nila sa midterm. Nag-announced na rin siya sa mga student niya na mawawala siya ng five days. Mga hinayupak! Tuwang-tuwa ang mga student niya. May nagsabi pa ng have a safe trip Ma’am.

Matangkad at katamtaman ang katawan niya oo, pero hindi talaga niya gustong magsasali sa kung ano-ano hanggang sa isang araw. “For the students, especially boys. Pumunta na kayo rito sa gymnasium. Pipili na kami sa bawat STP’s Elements, lalo kayong mga baguhan, freshmen’s student!” biglang anunsyo sa speaker na hindi niya alam kung saan nakalagay. Nataranta pa siyang nagmemeryenda sa cafeteria noon at aanga-angang sumunod sa mga nagtatakbuhang estudyante.

nakapikit na sagot ni Jianna. “If I will die, I hope you will still open you heart” She said and she let go of my hand. I closed the vid because I’m sobbing. I can’t watch this anymore. It feels like I am the one who kills you. I didn’t do anything to save you. You promised me that you will fight but you left me... Graduation Today is the day, our Graduation. Naka-upo na ang lahat ng students sa unahan then sa bandang likod naman ay mga parents. Isa ako sa mga magsasalita sa unahan since I am SBO Officer.

Sa mahal ng ibinabayad na tuition dito ay dapat lang na maganda rin ang school! Sa pagpapatuloy ng aking paglalakad ay mas lalo kong narinig ang maingay at nakabibinging paligid. Ang daming estudyante. May mga elementary na nagtatakbuhan habang kanilang hila-hila ang mga de gulong nilang bag, may mga juniors, seniors, at syempre, mga college na halos nagpupulahan ang mga pisngi dahil sa kanilang make-up. Ako? Tamang pahid lang ng kaunting pampapula sa labi para hindi ako magmukhang clown katulad noong babaeng kadadaan lamang sa aking harapan.

Agad naman ding nagshare yung katabi niya hanggang sa nagtuloy tuloy na yung pasahan ng mic. Hindi mo lang talaga ineexpect na yung mga taong nakikita mong masigla and all smile sa loob ng campus sila pa yung maraming dinadala. Sinong mag aakala na yung iba may anxiety, may depression, may financial problem, may family problem pero pilit parin lumalaban sa buhay. All of us have to fight our own battles and overcome everything after all.