Declamation Piece About Student Life Novels & Stories

“Ah, parang wala pa kayong breakfast ah! Let’s try that again—GOOD MORNING, TIP!” Mas malakas na ang nakuha nitong sagot. Parang nag-warm up na ang mga naroroon. Siya na lang talaga ang hindi. “There you go! Thank you for being here today. I know we’re all busy with our plates—assignments, projects, exams—but you still made time to attend. That shows you care not only about academics, but also about real-life issues that affect us as students.” Nag-pause ang emcee, tinitigan sila isa-isa na para bang isang napakaimportanteng bagay ang susunod na sasabihin.

Tiningnan nya ang mga visitors, professor at Dean---NG MASAMA. "Matataas na tao kayo, matataas na posisyon...at tama, dapaf ay ginagalang kayo ag nirerespeto---pero pano namin mabibigay yung hinihingi nyo kung pati kayo ayaw saming taga Section 11? Istudyante rin kami dito! Pero kada pumapasok kami sa paaralang to para kaminh pumapasok sa impyerno kung saan kami mapapahamak!" Sigaw nya sa kanila at walang umimik.

Lumapit siya, hawak ang mikropono, at naalala ang coaching ni Adrian. “I may be new to this world,” panimula niya, steady ang boses, “but one thing I’ve learned from journalism is that real change doesn’t happen in headlines—it happens in lives. Tonight, this gala isn’t about us. It’s about the students who will write the next chapter of this country. And I, for one, can’t wait to read it.” Ngayon, genuine ang palakpakan ng mga tao. At mula sa gilid ng entablado, nakatingin si Adrian, proud, at baka nga, may halong admiration na higit pa sa dapat.

Muntik na akong matawa noong sinabi niya na maglalagay ng life machine. Sobrang LT no’n kasi talagang sa sobrang daming babasahin, quizzes, at recitation tapos dagdagan pa ng Professor niyo na parang anytime ida-drop ka, maglalagay ka talaga ng life machine kasi hindi mo alam kung end na ba ng buhay mo sa law school o hindi. “I really missed you guys. Kapagka naalala ko ‘yong high school days natin palagi na lang akong natatawa.” Kaila uttered and pouted.

Karamihan doon ay puro mga love song kaya mas lalong umiingay dahil sa mga kantyawan at hulaan kung para kanino ang dedication at kung sino ang nagpa-dedicate. Nagkalat ang mga estudyante sa paligid, may nanonood ng mga laban sa iba’t ibang sports, ang iba ay palakad-lakad lamang sa paligid at hindi alam kung saan tatambay. At siyempre, hindi mawawala ang mga estudyanteng akala mo ay mga modelo na ang tanging ginagawa ay ang ibandera ang kanilang kasuotan at pumorma lang. Ito ang mga estudyanteng walang ganap at hindi nabiyayaan ng talento sa anumang sports.

Natahimik ito pero rinig ko parin ang paghagikhik niya. "Magiging part ako ng Student Council. At alam mo ba ibig sabihin non?" Agad itong umiling ngunit tawa parin ito ng tawa. "I already have no freedom in this school." I pouted. Kakainis naman kasing bunganga to pahamak palagi eh. Paano kung imbis na maglaro sa gabi puro paperworks na? Napatingin kami sa pinto nung kinatok ni Kamie yon.

Additional knowledge, experiences and wisdom to help us in the future. "Miss Clemente pinapatawag ka na ni Dean sa kanyang opisina" tawag ng isang studyante sa akin. He's looks familiar, I think he's in lower years. Ngumiti ako at nagpasalamat sa kanya bago lumabas. Madami din ang nakakakilala sa akin dito sa campus. Not only once, I bring honor to this University. Ilang beses ko ring ni-represent 'tong University namin sa iba't ibang larangan, may it be battle of the brains, extemporaneous speaking or quiz bee lahat sinasalihan ko. I always do my best every time I joined competition that's why I always bring the beacon home. Kung hindi man ako ang nananalo nasa top pa din ako, hindi sa pagm

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

Ngumiti si Kieran, isang ngiting tila hindi sineseryoso ang kanyang nararamdaman, na lalo lamang nagpa-init ng ulo niya. “Okay lang ’yon,” kaswal nitong sagot. “Para naman sa fundraising.” “Hindi funny, Kieran!” asik niya, halos pasigaw. Ramdam niya ang pamumuo ng sama ng loob sa dibdib niya. “Hindi naman kita pinagtatawanan…” kibit-balikat nito. “Hindi ka naman exempted. Estudyante ka pa rin.” “Exactly!” mariin niyang tugon. “Kaya uuwi na ako bago pa ako gawing clown ulit ng buong school.”

Magsasara na ang isang kabanata at magbubukas ang panibagong yugto ng aming buhay. Parang hindi graduation ang napuntahan ko dahil napupuno ng hiyawan ang buong gymnasium kapag mga sikat na student ng ENH ang tumatapak sa entablado. Lalong lumakas ang sigawan nang ang mga kaibigan ko ang umakyat sa stage upang tanggapin ang kani-kanilang diploma. "Magpantay, Aerielle Ford."