Declamation Piece About Student Life Novels & Stories

Agad akong h*****k sa noo niya bago maupo kaharap siya. "Mi, may event sa university namin sa wednesday. Punta ka ha? Magpeperform ako." "Ano namang gagawin mo?" "Declamation po." Napatigil siya sa pagtatype ng kung ano sa laptop niya at napatingin siya sa akin. "Declamation?" tumango naman ako. "Okay, pupunta ako. Just make sure that you won't fail me." Masaya akong tumango at nagmamadaling pumasok ng kwarto ko para magpractice ng piece ko.

Contrary to what she is, this woman is a pure best friend. Nang dumating na ang order namin, nag-usap lamang kami ng tungkol sa mga chismis meron ang ibang mga department since malapit na ang Intramurals. The university has been so busy the last few weeks and students are all enjoying the temporary break. But worse comes next, midterm will soon come so there are also some, or maybe few students, who are idling and staying inside the library. As for Lorraine and I, we are both good in cramming kaya habang may oras kaming gumala, then we’ll take advantage of it. We don’t do pure academics here, it’s ‘lakad with acads’ that we keep on telling ourselves. It’s like, we wanted to become successful

Nag-iwas ako ng tingin dahil sa kakaibigan sensayon na naramdaman ko. Mali ito, bakit ko ito nararamdaman? Umakyat sa entablado ang Dean namin. Ramdam ko pa rin ang titig sa'kin ng isang bisita, may aircon naman pero pinagpapawisan ako. "Good afternoon, Students. As you all know, Valley Marinduque University is a private school for college students. Most of you are dean listers and I am proud to say that the Valley Marinduque students are very well known in academics, that's why we're one of the top schools in our town." panimula ng dean namin, with kasamang puri.

Naeexcite ako isiping malapit na akong magko-kolehiyo. "At dahil first day pa ng pasokan natin ngayon at alam ko namang kilala niyo na ang isa't-isa, I would like to request you all to share your life stories, just a short story of your life being a teenager. Whole morning naman ang oras natin dahil lahat ng subject teachers niyo ay busy pa. So let's start here with you miss lamparero." Sabay turo ni sir Jufiel Kenn sa kaklase kong nakaupo sa first row.

Ang mga nagsasabi na marumi, naisip mo ba na hindi ang iba ang marumi, kundi ang puso at isipan mo ang marumi! Pagkatapos ng mga salitang iyon, maraming estudyante ang tumayo at pumalakpak. Ang palakpakan ay muling umalingawngaw sa buong swimming pool. Tumingin si Jennifer sa dean na may pasasalamat at bahagyang tumango sa kanya. Sumunod ay ang seremonya ng pagpapahayag ng scholarship. Pumunta si Jennifer sa entablado, at iniabot sa kanya ng dean ang isang malaking pulang sobre: "Magpursige ka, ito ang unang scholarship na hinihikayat ng departamento."

He was sitting there with other professors na tila ba wala siyang kinalaman at messenger lang siya nitong narrative report na ito. Iche-check ko ba ito? Proofread? My gosh! Child’s play lang ampeg until the end! Akala ko ba, ok na kami? Hanggang sa graduation, ipahihiya pa nila ako. Not gonna happen! “Ang daming nangyari,” I said in my sweetest voice. Hindi pwedeng lamunin ako ng inis dito. “We laughed, we cried, we stumbled and fell. Some of us may think, why is this happening to me? Some may say, I quit. But in the end, we are here, wearing our togas, our diplomas in our right hands held up high.”

Our class salutatorian is Rico kaya isa siya sa nagbigay ng speech. Hanggang sa kinanta na namin ang aming graduation song entitled “A Million Dreams”. I closed my eyes and felt the success I had right now. I can’t believe I did it. I am done with my studies, finally. This is just my first step to start my own journey in life. Ang tunay na buhay ay naghihintay sa akin pagkatapos ng araw na to. Kailangan ko pang ipasa ang board exam pero gusto ko ng mag-trabaho agad. I am confident that I can pass the board exam while I am working. I just have to be diligent and manage my time properly. I need to have my own earnings. Hindi pa ubos ang savings ni Lola para sa akin dahil scholar naman ako at b

Noon, hindi nila pinaniwalaan ang mga chismis sa campus forum, pero ngayong sinabi na mismo ni Madison—lahat tila totoo. May ilan na nakikiramay, may iba na nanunuya, may ilan na tahasang umiwas. Pati yung dati nakaupo sa parehong mesa ay tahimik na humingi ng palitan ng upuan. Tunay ang kalupitan ng tao—mainit minsan, malamig sa iba. Pati ilang dean ng music academy, tahimik na napabuntong-hininga. Lalo nilang naramdaman ang lapit ng realidad sa tunay na buhay kumpara sa paaralan.

Samantalang ako, heto, nakahiga lang sa kama at stress na stress sa buhay habang umaasa lang kay Vladmir. "Saan ka nagwo-work? Malapit lang ba sa School niyo 'yan? Hindi niyo pa yata Bakasyon, e!" hula ko dahil may isa akong fina-follow na content creation na sa La Salle rin nag-aaral. Buhay senior highschool student ang content niya kaya may alam ako sa ganap nila roon.

napasinghap ang mga kasama ko habang ako ay napangisi sa aking isipan. “I’m joking! Hahaha kayo talaga, enjoyin niyo lang ang college life dahil hindi habang buhay ay mag-aaral kayo. Wala pa kayo sa totoong mundo.” Ngumiti ako dahil doon. Sapat na saakin ang narinig ko. “Tama ka nga Mr.Chan. Lahat kaming nandito at na-pepressure dahil sa Thesis na ito. Kapag nagkamali kayo ay maaaring i-revised ang isang buong chapter kaya pasensya na po sa aking tanong.” Sumang ayon ang mga kasama ko dahil doon. “It’s okay, miss. Kung wala na kayong tanong ay maaari na kayong lumabas.”