Declamation Piece About Student Life の小説・ストーリー

Hindi siya ganoong kaimportante para malaman pa niya iyon. Our connection should just remain in social media. He should not involve himself with me in real life dahil hindi ko gustong ihalo ang trabaho sa personal na buhay. Dinamay-damay pa niya ako sa problema niya sa kaniyang ina kaya mas lalong nadagdagan ang rason kong huwag makipagsalamuha sa kaniya sa kahit anong paraan. I don't like his world.. it's too draining and complicated. Ayokong mabuhol sa taong mayaman at parang walang gustong gawin kundi maglustay ng pera sa pansariling kaligayahan. The Flag ceremony finished by some announcements, after that they opened the gates and students flocked into it like a wild animals in the zoo.

Para daw hindi haggard ang students sa special time namin, which is good. The message includes the flow of the ceremonies and I saw na kailangan ko palang mag prepare ng speech for tomorrow. Tradition na kasi ng lahat ng University na ang Magna cum laude ay magsasalita sa harap. Madali lang naman, baka mamaya ako magsimula magsulat sa mansyon. "We're here!" Xavier said, Napatingin ako sa labas and I saw church. I looked at him and I speak.

Kanina pa ako wala sa sariling naglalakad sa gilid ng kalsada at hindi ko na alam kung saan pa ba ako idadala ng aking mga paa. Bumungad sa akin ang napakalaking unibersidad na may malaking karatulang Worth Life University. Nakaukit ito sa kaligrapiyang pamamaraan na may pinaghalong kulay asul at puti. Mas lalo itong nakakahalinang tignan dahil sa magandang unbersidad na nakaguhit sa likod ng naglalakihang letra. Binaling ko ang aking paningin sa mga estudyanteng labas-masok sa unibersidad na iyon tsaka sila wala sa sariling pinagmasdan. Dumaan sa harapan ko ang limang dalagita na masaya at tuwang-tuwang nagkwe-kwentuhan tungkol sa nangyari sa araw nila, mga binatang nag-uunahan at naghahabu

Agad kong binawi ang kamay ko dahil nahihiya ako sa kagaspangan ng kamay ko. "Finally, I got to know the famous working student na laging laman ng school pulication," sabi nya. I was confused and I don't know what she's talking. Ako famous?What school publication? Ni hindi ko pa nakita ang sinasabi nya. Now I know bakit halos lahat ng studyante sa University ay kilala ata ako. "Oh! I am not aware of it honestly," tapat kong sagot. "Oh really?So you don't even know if someone is die hard in love with you and stalking you everyday?" makahulugang sabi nito. I saw Daryl bit uneasy. I smiled and laugh softly.

Gusto ko na rin makita ang school na papasukan ko. Gusto ko rin magsuot ng uniporme ng isang estudyante. Gusto ko magsulat ng mga nasa board. Nais kong magrecite sa harap ng aking mga kaklase. Gusto ko mag quiz. Gusto ko making ng mga lecture. Namiss ko na ang pagiging buhay studyante ko. “Yung namatay daw po riyan sa may kalsada tabi ng talahiban,” ani ko kay Maria. “Hindi niyo po narinig yung malaking balita na iyon?”

Habang ako ina-absorb ko lahat ng nalaman ko. "Wag kayong magsalita ng tapos," mahina kong usal. Baka gumagawa lang sila ng kuwento. Baka isa sila sa mga naiinggit kay Lexi at gumagawa ng story. "Girl kalat sa group page sa f******k ang video ng mga performance ng mga students, pero doon lang, but imagine. 1million student of this university." Nicole said and I see amusement in her eyes. Kahit ako na amused 1 million student.

Nagchichismisan ang mga estudyanteng nakapila nang mapadaan ang dean ng eskwelahan. “Students!” sigaw nito. Biglang natahimik ang lahat. “Why don’t you mind your own business kaysa pag-usapan ang kung sino? Graduating pa naman kayo pero para kayong walang pinag-aralan!” sermon nito. “Marinig ko pa kayong nagchichismisan tungkol sa unverified issue na yan, I will make sure that you are all gonna face the consequence!” pagbabanta nito.

“Ayos lang naman walang problema. Pero sa tingin ko ay hindi naman na kailangan bantayan ng kambal mo dahil may sarili naman iyang pag-iisip.” “Kung alam mo lang po kung gaano ka-childish iyan kapag komportable siya sa taong kasalamuha niya. Napansin ko nga na close kayo ni kambal, madalas kasi siyang nasa opisina mo gaya ng sinabi mo sa akin dahil siya ang student council president at student assistant mo, ni minsan ba nakita mo ang ibang ugali ni liah bukod sa seryosong aura niya sa school?” ‘Lol! Alam ni dean lahat iyon dahil ang childish na sinasabi mo ay nanligaw sa propesor niya.’

sagot naman ni Rico, napatango naman ako. Kapag nakakakita ako ng mga nag-aaral ng kolehiyo, minsan ay naiingit ako sa kanila dahil kung siguro ay magaan-gaan ang pamumuhay namin ay baka nag aaral na rin ako sa kolehiyo ngayon pero di kami pinalad e, kaya tiis tiis lang kailangan ko lang magsipag at tyaga siguradong aayos din ang buhay namin. "Magpapalit lang kami ng damit tapos makikipaglaro na kami sa inyo," masaya pang sabi ni Jeff.

Kadarating ko lang sa campus at pitong tawag na kaagad. “Kent Axel, ano ‘yung nalaman ko? Jusko naman. Alam ko kung gaano kaikse ang pasensya mo pero estudyante ‘yon!” panimula niya. “Ang alin? Ano ‘yon ate?” “Yung lumuhod na student sa’yo sa labas ng pavilion hall, nakaka-stress. Hindi pa ba sapat na stress na ako dito sa Palawan?” “Ate, about that—