Declamation Piece About Student Life นิยาย & เรื่องราว

Tumatango-tango silang dalawa sa sinasabi ko. "It's is quite disrespectful, I get that his worried but he's quite over-dramatic about it." Cleona said calmly and took a sip of the cup of coffee that she ordered. Nasa student's lounge kasi kami ngayon, mga walang pasok pero hindi kami pwede palabasin. Kaya inaya nalang nila ako na tumambay dito. "Pero maybe he just took the 'fiancé duty' seriously, that's why." I groaned and bury my hands on my face. Nasa ganun akong posisyon ng biglang may kumalabit sa akin.

TODAY is the first promotional activity. I dragged myself to the central building where we have to distribute the leaflets to the students passing by. I also helped the club bring the instruments from the room to the cafeteria, leaving my friends discussing a strategy against Adrian. As you all know, the university cafeteria is the busiest place in the universe. But that's in my opinion. The seniors distributed the sheets to me and my clubmates, each with a thick stack of it. They then divided us in groups to distribute at some

Tumikhim si Baron upang agawin ang atens'yon ng mga estudyante na agad namang ituon ang paningin sa kan'ya at nanahimik. “Magandang umaga mga minamahal kong estudyante ng H.U. Ipinatawag ko kayo para sabihin na may isa pang paraan para mapadali ang pag-labas niyo sa Unibersidad na 'to at bukod doon ay makaka-tanggap pa kayo ng isang bilyong piso.” Panimula ng dean na siya namang ikina-gulat ng mga estudyante subalit kalaunan ay natuwa rin sila sa nalaman But of course, may iilan na hindi maalis ang kaba sa dibdib at makikita mo pa iyon sa kanilang mga namumutlang mukha.

Karamihan sa mga student ay nag-iiyakan at nagyayakapan. Nakakaiyak na tapos na ang buhay sa secondarya at totongtong na sa panibagong yugto sa kolehiyo. Ang iba ay magpapatuloy abutin ang pangarap sa college at ang iba ay titigil upang magtrabaho. “Congrats, Babe!” Nakangiting Adrian ang bumungad sa harap ko pagkatapos kong punasan ang tumulong luha sa mata ko. Dala niya ay isang bouquet ng bulaklak at ang kaniyang diploma sa kanang kamay.

deklara ng professor. "Ano? Isang linggong bakasyon sa school?!” "Talaga?!" "Propesor, seryoso ka ba?!" Ang kanyang deklarasyon ay naglabas ng maraming reaksyon mula sa kanyang mga estudyante. Ang isang linggong bakasyon ay talagang kaakit-akit at nakakaakit sa mga mag-aaral. Si Darius mismo ay hindi exempted. Siya ay hindi kapani-paniwalang natukso sa ideya.

Yung isa nga'y parang ambassadress pa ng Louis Vuitton. Hindi ko talaga mapigilang mamangha at mainggit sa mga estudyante dito araw-araw. Isipin mo 'yon, they are living their best life habang ako, mas mahirap pa sa daga at kailangan kumayod nang kumayod habang nag aaral para may pang tustos sa pang araw-araw dahil kung hindi ay mamamatay kaming mulat sa gutom.

Inayos niya pa ng bahagyan yung eye glasses niya bago nagpatuloy. "Lalo ka na Ms. Montreal dahil ikaw ang kinikilalang Student Executive Council President. Walang makakalabas na issue about this if hihilingin niyo yun but be sure, the next time around, you should have the formalities because school will always be a formal affair. Hindi ito makakaabot sa ibang estudyante. I'll make sure of that kaya huwag kayong mag-alala." paninigurado pa ng dean. Mabuti na lang at may puso rin siya kahit papaano. Hindi tulad ng nababasa ko sa kwento na kahit yung dean mismo ay kontrabida.

Karina said at sobrang nahiya kay Luther na kanina pa pala nakatingin sa dalawa na nagbubulungan. Biglang tumahimik ang lahat ng tumayo si Dean sa harapan. Seryoso ang mga mukha. "Alam kong naguguluhan o nagtataka kayo kung bakit ko kayo pinapatawag dito sa opisina ko. Because of this issue circulating around the campus and it's giving a negative effect to everyone in this school. As a Dean, it's my responsibility to look after the students mannerisms and behavior." Seryosong salita ni Dean habang inisa-isa ang mga estudyante.

Lalong tumindi ang kumpiyansa ko, kaya mas matapang kong idinagdag, “Sa bawat hakbang ninyo, dapat alam ninyo kung sino ang kakampi at sino ang kaaway. Dahil minsan, ang pinakamalapit sa atin—sila pa ang unang tataksil.” Bahagya kong narinig ang bulungan ng mga estudyante, pero nakatutok pa rin ako sa aking punto. Naramdaman ko ring bahagyang ngumiti si Clark, isang ngiting hindi ko mabasa kung paghanga ba o paghamon.

I'm Pain Evileness El Cuerto, and I can win the election by just telling them my surname. And then what, pagkatapos ay ako ang magkakandaugaga sa university affairs and other stuff. Tapos pati kapayapaan ko apektado, kapag ako ang naging president ay mapipilitan akong makasalamuha ang mga stupid students na walang common sense? Mawawalan ako ng oras na magbasa at gagawin akong speaker or MC ng mga events at pagsasalitain ako ng mahaba.