Novel & Cerita Deepest Pain Quotes

“Isa pa sinubukan mo siyang hanapin at kilalanin. Both of you were victims of circumstances.” “Diyos ko po! Napakabigat sa dibdib ang nangyari. Isang panandaliang ligaya, habang buhay na sakit ang naging resulta. Buong buhay kong dadalhin ito sa aking kunsiyensya.” malungkot na sabi ni JJ. Patuloy naman sa pag-alo at pagdamay sa kaibigan si Paul. Baka kasi maka-apekto ang nangyari sa mental health ni JJ at sa trabaho nito.

I know he's feeling the worst kind of pain right now, at wala akong magagawa para alisin iyon, tanging oras at panahon lang ang makakagawa noon. "I'm fucking lost." He cried on my embrace. Pilit kong pinipigilan ang pagbagsak ng luha mula sa mga mata. He's in pain, I need to be strong so I can be his wall, protecting him from pain even if I can't. "I'm sorry." I repeatedly uttered. "Why are you saying sorry?" He asked. "Because you have to experience this. No one deserve that thing." Kahit mabuti o masama pang tao, hindi karapat-dapat na makaranas ng ganitong sakit.

Saglit na hindi ako makarinig ng kahit na ano. "Shit—" I mumbled when I felt the searing pain in my back. I checked my body for pain. My whole body was in excruciating pain. This was the second explosion that hit me exactly and I don't know if I'll survive the next one. I cracked my head while my eyes were closed. I can feel my own desperation.

To make sure no one could ever take her away from me? Or maybe… I was never someone she needed in her life to begin with. Pinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, pilit na pinapakalma ang aking paghinga. It’s too much. This pain is too much. Góddamn it… I don't want this fúcking pain. Hindi ako makahinga dahil sa nalulunod ako sa sobrang sakit. Ilang beses akong napailing at pinahid ang mga luha ko.

"He's a heartless." Unti unti akong nakaramdam ng hapdi sa likod ko. I struggle to touch it, a liquid escape my eyes for a pain that I couldn't endure. "Leave him." Mas lalong lumakas ang boses niya na halos ikabingi ko iyon ngunit mas nakakabingi ang sakit na nararamdaman ko. "Leave reign." With thst a maximum pain made me screamed louder.

Nakabukas ang pinto nito at hindi ko napigilan ang sariling sumilip sa loob. Hindi ko sigurado kung paano ako napadpad dito. Sa labo ng paningin ko dahil sa mga luha, nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makita ko na nandito na nga ako. Minsan sa sobrang sakit ng nararamdaman mo, wala ka na talagang pakeelam kung mawawala ka— sa gitna ng kawalan. This is what I hated the most as a mistress— when I have to endure the pain alone because the pain I am feeling is hurting another person. This is the kind of pain that no one will try to ever understand because I am the villain.

"I'm sorry. I can't help it." "It's okay, kärlek. I told you, your pain is my pain, and it's our battle together. We'll figure it out. There are a lot of neurologist in the world, and I'll get you the best one. Nothing is impossible, Trie, nothing. Everything will be okay, hmm?"

It's difficult to explain but the only thing that I could see clearly is the memories of pain and happiness. Hindi ko alam kung gano'n din ba ang nararanasan ng iba kapag nasa gano'ng sitwasyon. Kung 'yon na lang ang makikita ko habang tulog ay mas gugustuhin ko nang mamatay na lang at walang maramdaman. Whether I'm conscious or not, pain will still find a way to hurt me. "I know that Jefferson wanted you to kill me. Dahil ba hindi ka nagdalawang isip na gawin 'yon ay para ipakita sa kaniya ang katapatan mo? Are you still with him?"

Salita ko at nagbigay ng bayad sa waitre. Wala akong pakialam kung pagtitinginan man ako ng mga tao roon. Lumabas ako ng club na hindi iniinda ang sugat sa aking kamay. Nagmaneho ako pauwi ng bahay. Pumasok ako sa aking kwarto at doon nahiga sa sahig. Napatingin nalang ako sa aking kamay na naliligo na ngayon sa dugo. Hindi ko namamalayan na umaagos pa rin pala ang mga luha ko sa aking mata. The cure of pain is in the pain. You will not feel the physical pain, rather than the emotional pain.

At ang banggitin ang pangalan ng tao'ng nagbibigay lamang sa kanila ng kadiliman ay nagsisilbing pait sa kanilang lalamunan. Tila isang lason na unti-unting kumikitil sa kanilang buhay. Ngunit tulad ng mga tao'ng may mapait na karanasan, kahit nasasaktan ay pinipilit nila'ng i-bangon ang sarili. Wala namang isinagot si Eleonor. Bagkus ay tahimik lamang nitong nilasap ang hawak na sorbetes.